Ο Άγιος Παΐσιος γιά τήν καύση τών νεκρών.

– Γέροντα, σκέφτονται νά αρχίσουν νά καίνε τούς νεκρούς γιά λόγους υγιεινής καί γιά εξοικονόμηση χώρου.

– Γιά λόγους υγιεινής; Ακούς κουβέντα! Δέν ντρέπονται πού τό λένε;

Όλη τήν ατμόσφαιρα την έχουν μολύνει, τα οστά τους πείραξαν; Τα οστά στο κάτω-κάτω είναι και πλυμένα! Και για εξοικονόμηση χώρου; Ολόκληρη Ελλάδα με τόσα ρουμάνια και δεν βρίσκουν χώρο;

Έβαλα τις φωνές σε έναν καθηγητή του Πανεπιστημίου γι’ αυτό το θέμα.

Πως για τα σκουπίδια βρίσκουν τόσο τόπο και για τα οστά που είναι ιερά δεν βρίσκουν; Χάθηκε ο τόπος; Και πόσα οστά Αγίων μπορεί να είναι ανάμεσα σ’ αυτά! Το σκέφτονται αυτό;

Στην Ευρώπη καίνε τους νεκρούς, όχι γιατί δεν υπάρχει χώρος να τους θάψουν, αλλά γιατί θεωρούν πρόοδο την καύση των νεκρών.

Δεν ανοίγουν κανένα δάσος, για να κάνουν χώρο, αλλά καίνε τους νεκρούς, τους κάνουν σκόνη, για να ανοίξουν χώρο…

Βάζουν την σκόνη σε ένα τόσο δα κουτάκι για περισσότερη ευκολία και αυτό το θεωρούν πρόοδο. Τους καίνε τους νεκρούς, γιατί θέλουν οι μηδενιστές να τα διαλύσουν όλα, ακόμη και τον άνθρωπο. Να μη μείνει τίποτε που να θυμίζει στους ανθρώπους τους γονείς, τους παππούδες, την ζωή των προγόνων τους.

Να ξεκόψουν τους ανθρώπους από την παράδοσή τους.

Να τους κάνουν να ξεχάσουν την άλλη ζωή και να τους δέσουν σ’ αυτή.

– Λένε όμως, Γέροντα, ότι έχει δημιουργηθεί θέμα σε ορισμένους Δήμους της Αθήνας για το που θα θάβουν τους νεκρούς.

– Τόσος τόπος υπάρχει! Χάθηκε λίγο μέρος; Ένα σωρό εκτάσεις υπάρχουν έξω από την Αθήνα και είναι του Δημοσίου.

Εγώ ξέρω μεγάλους που έχουν ένα σωρό εκτάσεις εκεί πέρα. Δεν μπορούν να κάνουν εκεί ένα νεκροταφείο; Και μετά οι περισσότεροι είναι από τις επαρχίες.

Γιατί δεν τους πάνε στον τόπο τους; Να πάνε να τον θάψουν τον καθένα στον τόπο του. Εκεί δεν θα έχουν και έξοδα πολλά μόνο για την μεταφορά.

Να πούνε ότι όσοι είναι από τις επαρχίες και ήλθαν τώρα τελευταία στην Αθήνα, όταν πεθαίνουν, να θάβωνται στην επαρχία. Και είναι και καλύτερα. Γι’ αυτούς που είναι τρεις γενεές στην Αθήνα, να βρουν μια λύση εκεί.

Ύστερα, μετά την εκταφή να κάνουν λάκκους πιο βαθείς και εκεί να βάζουν τα οστά. Δύσκολο είναι; Εδώ κατεβαίνουν τόσο βαθιά μέσα στην γη, για να βγάλουν πετροκάρβουνα. Ας κάνουν για τα οστά μια μεγάλη δεξαμενή και να τα έχουν όλα μαζεμένα.

Έλειψε τελείως ο σεβασμός. Και βλέπεις τώρα τι γίνεται!

Πετάνε και τους γονείς στα γηροκομεία. Παλιά και τα βόδια ακόμη τα γηροκομούσαν, δεν τα έσφαζαν, γιατί έλεγαν: «Φάγαμε ψωμί από αυτά».

Και τι σεβασμό είχαν στους νεκρούς! Θυμάμαι με τι κίνδυνο πηγαίναμε να τους θάψουμε στον πόλεμο! Καλά, ο παπάς ήταν υποχρεωμένος να πάη, αλλά και αυτοί που τους μετέφεραν μέσα στα χιόνια, μέσα στην παγωνιά, και από πάνω να πέφτουν ριπές συνέχεια!

Το 1945, στον ανταρτοπόλεμο, πριν πάω στρατιώτης, με τον νεωκόρο κουβαλούσα τους νεκρούς. Μπροστά πήγαινε με το θυμιατό ο παπάς. Μόλις σφύριζε βλήμα, πέφταμε κάτω. Άντε μετά να σηκωθούμε. Μόλις ακούγαμε άλλο, πέφταμε πάλι κάτω.

Αργότερα στον στρατό, στον πόλεμο, ξυπόλυτοι ήμασταν μέσα στα χιόνια και μας είπαν να πάμε να πάρουμε, αν θέλουμε, αρβύλες από τους νεκρούς. Κανένας δεν κουνήθηκε. Αχ, πάνε εκείνα τα καλά τα χρόνια!

Το κακό είναι ότι δεν φωνάζουν μερικοί που έχουν κάποια θέση, αλλά συμφωνούν για την καύση των νεκρών.

Η Εκκλησία, από την στιγμή που παρουσιάστηκε αυτό το πρόβλημα, πρέπει να πάρει θέση, για να λυθεί.

Γιατί έτσι αφήνει στους κοσμικούς να χειρίζονται πνευματικά θέματα και να λένε ότι θέλουν. Είναι ασέβεια αυτό. Πως να έχει την ευλογία από τον Θεό ο κόσμος σήμερα;

Α, χαμένα πράγματα! Πάνε σιγά-σιγά τον άνθρωπο να τον εξευτελίσουν.

Αχ, γι’ αυτό θα βρεθεί πολύς τόπος τώρα!… Θα βρεθεί πάρα πολύς τόπος…

Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι Α, σελ. 136-138

Ερώτηση: Τι να εννοούσε άραγε ο Άγιος Παΐσιος όταν έλεγε ότι θα βρεθεί πάρα πολύς τόπος;

εἶπαν οἱ Πατέρες, ὅτι αὐτοί πού καίγονται καί δέν θάπτονται, πᾶνε ἀπό τήν μία φωτιά στήν ἄλλη...

Κατά τήν Ἱερά Παράδοση, ὅταν σκοτώθηκε ὁ Ἄβελ ἀπό τόν Κάϊν, ἔστειλε ὁ Θεός στόν Ἀδάμ τόν Ἀρχάγγελο Μιχαήλ, γιά νά τόν ὑποδείξει, ὅτι πρέπει τόν γιό του νά τόν θάψει. Εἶναι ἀποκάλυψη δηλ. ἀπό τόν Θεό, ὅτι ὅταν ὁ ἄνθρωπος πεθάνει, πρέπει στή γῆ νά ἐπιστρέψει. Διότι ὅταν ὁ Θεός μᾶς ἔπλασε, πῆρε χῶμα ἀπό τό ἔδαφος, στό ὁποῖο δημιουργήθηκε μιά λακκούβα, πού πρέπει νά συμπληρωθεῖ διά τῆς ταφῆς μας.

Λέγει ὁ Κύριος: «Ἀπό χῶμα σέ ἔκανα καί εἶσαι ὑποχρεωμένος νά μπεῖς στό χῶμα».

Τό θέλημα λοιπόν τοῦ Θεοῦ εἶναι νά θαπτόμεθα καί ὄχι νά καιγόμαστε. Δέν εἶναι στήν ἐξουσία τή δική μας, στή κρίση τή δική μας.

Δέν μᾶς εἶπε ὁ Θεός: «ἐάν θέλετε μπορεῖτε νά θάπτεσθε, ἐάν θέλετε μπορεῖτε καί κάτι ἄλλο λ.χ. νά καίγεστε». Εἶναι ρητή ἐντολή τοῦ Θεοῦ ὅλοι νά θαπτόμεθα, μηδενός ἐξαιρουμένου καί ὅποιος δέν ὑπακούσει στήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ, θά ἔχει κυρώσεις.

– Ποιές εἶναι αὐτές;

Τόλμησαν καί εἶπαν οἱ Πατέρες, ὅτι αὐτοί πού καίγονται καί δέν θάπτονται, πᾶνε ἀπό τήν μία φωτιά στήν ἄλλη... Νά ξέρετε, ὅτι ὅταν ὁ ἄνθρωπος δέν ταφεῖ, ἡ ψυχή του βασανίζεται στήν κόλαση παραπάνω.

Θαπτόμενοι, κάνουμε τήν τελευταία μας ὑπακοή καί ξέρετε, εἶναι τιμητική ὑπακοή μέ πολύ γερό μισθό. Πές ὅτι παίρνουμε ἕνα ἐφάπαξ ὅταν θαπτόμεθα. Αὐτό νά τυπωθεῖ στό νοῦ ὅλων τῶν ἀνθρώπων.

Ἀντίθετα, ἡ ρητή ἐντολή τοῦ Διαβόλου εἶναι νά καίγονται οἱ ἄνθρωποι καί νά μήν βγαίνουν Ἁγία λείψανα...

Γέροντας Ἐφραὶμ τῆς Σκήτης τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα

–

 Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης • 8 Ιανουαρίου εορτή ανακομιδής Ιερών λειψάνων

ΔΙΔΑΧΕΣ ΑΓΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗ

Γι αυτό, αδελφέ μου, μη ζητάς τίποτε άλλο στην προσευχή σου

«Κύριε Ιησού Χριστέ έλέησόν με»,

εκτός από την μετάνοια, ούτε φώτα ούτε θαύματα ούτε προφητείες ούτε χαρίσματα καθόλου, παρά μετάνοια.

Η μετάνοια θα σου φέρει την ταπείνωση, η ταπείνωση θα σου φέρει τη Χάρη του Θεού, και ο Θεός θα σου έχει μέσα στην Χάρη Του ό,τι χρειάζεται για την δική σου σωτηρία και ό,τι άλλο, σε περίπτωση που χρειασθεί, για να βοηθήσεις μία άλλη ψυχή.

Τα πράγματα είναι πολύ απλά, και δεν υπάρχει λόγος να τα μπλέκουμε.«Κύριε Ιησού Χριστέ έλέησόν με»!!!!!!!!!!

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

 

Παράπονο κεκοιμημένων στον Γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη!

Όταν είχα γίνει ιερεύς, σκέφθηκα να μην μνημονεύω τους συγγενείς μου, παππούδες, γιαγιάδες κ.λπ. Έγραψα πρόχειρα τα ονόματά τους μ’ ένα μολύβι και τα έβαλα εις τον ιερόν, μαζί με άλλα ονόματα που είχαμε, να τα μνημονεύει ο Γέροντας μου, ο π. Νικηφόρος.

Έτσι, πέρασαν αρκετές ημέρες και ήμουν σίγουρος ότι μνημονεύονται τα ονόματα.

Ένα βράδυ, βλέπω εις τον ύπνο μου γερόντια, γριούλες, τους συγγενείς μου, όλους αυτούς που είχα γράψει πρόχειρα εις το χαρτί, να με πλησιάζουν και να μου λένε:

– Εσύ μας έγραψες, αλλά ο π. Νικηφόρος δεν μας μνημονεύει.

Το πρωί πηγαίνω εις το Γέροντά μου και του λέγω:

– Γέροντα, είχα αφήσει κάτι ονόματα εις το χαρτί. Τα μνημονεύεις;

– Όχι, μου λέγει θυμωμένα. Ήταν άσχημα γραμμένα, και με μολύβι, και το έσχισα το χαρτί. Να τα γράφεις καθαρά για να τα μνημονεύω.

Τότε τα καθαρόγραψα και τα άφησα να τα μνημονεύει.

Από το βιβλίο του Γεωργίου Κρουσταλάκη, “Γέρων Εφραίμ Κατουνακιώτης, Ο Θεολόγος και παιδαγωγός της ερήμου”, των εκδόσεων Εν πλώ.

 

Κάποτε, επισκεπτόμενος το Άγιον Όρος, βρέθηκα στα Κατουνάκια.

Εκεί υπήρχε ένας άνθρωπος, ο οποίος είχε φτάσει σε μεγάλο ύψος αγιότητος. Ομοίαζε περισσότερο με άγγελο…

Το πρόσωπό του έλαμπε από τη Χάρη του Θεού. Στην πορεία μου αυτή για τα Κατουνάκια είχα μαζί μου δύο καθηγητές θεολόγους και ένα φοιτητή του Πολυτεχνείου. Φτάσαμε στο γέροντα μετά από μεγάλη ανάβαση…

Μας υποδέχτηκε με απέραντη χαρά κι αγάπη.«Έχω μεγάλη χαρά» έλεγε:¨»Παπάς ήρθε στο κελί μου».

Καθίσαμε και ένας από τους καθηγητές ρώτησε: «Γέροντα μπορείτε να μας πείτε κάτι για την ευωδία του Αγίου Πνεύματος;»

Ο γέροντας σοβάρεψε και ρώτησε: «Tι εννοείς;»

«Να γέροντα, τα άγια Λείψανα, οι ιερές εικόνες δεν εκπέμπουν κάποια ευωδία;»

«Α,α..» είπε ο γέροντας και καθώς σκέφτονταν τι να απαντήσει, έσκυψε το κεφάλι και μια σιωπή απλώθηκε παντού…

Ύστερα…ω, ύστερα μια ευωδία πλημμύρισε όλο τον τόπο.

Σήκωσα τα μάτια μου και είδα τους άλλους τρείς με μάτια γεμάτα δάκρυα να με κοιτάνε…

Ο γέροντας παρέμεινε με σκυμμένο το κεφάλι. Μια γλυκύτητα πλημμύρισε τις καρδιές μας, μια κατάσταση που θύμιζε εκείνο το «επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη » όπως λέγει και ο μεγάλος Απ. Παύλος…

Ο γέροντας σήκωσε το κεφάλι του, σαν ντροπιασμένο παιδί και μας είπε:

«Να με συγχωρέσετε, δεν ήξερα να σας το πω, και ζήτησα από το Θεό να σας το δείξει…»

Ιερομοναχος Λούκας Γρηγοριατης για τον παπά Εφραίμ κατουνακιώτη

 

Ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος ἐπαινεῖ τὸν πλησίον του καὶ κατακρίνει τὸν ἑαυτό του, φθάνει σὲ μέτρα ἁγιότητος. Ἂν ζητᾶς ἐσὺ ἀπὸ τὸν ἄλλονε, ἐπειδὴ σὲ λύπησε, νὰ σοῦ βάλει μετάνοια, δὲν εἶσαι καλά, δὲν εἶσαι ἐντάξει, δὲν βαδίζεις στὸ δρόμο τῆς ταπείνωσης.

ΑΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ

 

Κάποτε προσευχόμουνα γιὰ μία ἐξαδέλφη μου πολὺ πονεμένη. Αὐτή, ὅμως, εἶχε μπλέξει μὲ τὴ μαγεία.

Ἡ προσευχή μου ἦταν θερμὴ καὶ ἐπίπονη.

Ξεπέρασα κάθε ὅριο, παρακαλῶντας:

«Χριστέ μου, γιὰ τὸ αἷμα ποὺ ἔχυσες πάνω στὸ σταυρό, ἐλέησε κι αὐτὴν τὴν ψυχή!».

«Μὰ ξαφνικὰ ἔφαγα ἕναν μπάτσο, ποὺ ἦταν ὅλος δικός μου!

Ὁ Θεὸς ὅλα τὰ ἀνέχεται, ἀλλὰ τὴ μαγεία... μακριά!

«Ἐπιχείρησα ἄλλη μιὰ φορὰ κάτι τέτοιο καὶ ἐρέθισα τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ πρόλαβα καὶ ζήτησα συγγνώμη. Ἔτσι δὲν ἔφαγα τὸν μπάτσο. Αὐτὰ τὰ πράγματα εἶναι φόβος καὶ τρόμος».

«Ὅταν ὁ ἄνθρωπος εἶναι καθαρός, τὰ μάγια δὲν πιάνουν:

Καὶ καθαρὸς ἐννοῶ ὅταν λειτουργεῖται, ὅταν ἐξομολογεῖται, ὅταν μεταλαμβάνει συχνά».

«Κάποτε πέρασε ἕνας νέος, ὁ Ν., καὶ μοῦ εἶπε:

-Γέροντα, μοῦ ἔκανε κάποιος στρατιώτης μάγια, καὶ τώρα δὲν μπορῶ νὰ παντρευτῶ τὴν Ε.

-Πήγαινε, τοῦ λέω, στὸν παπα-Χαράλαμπο τὸν Βασιλόπουλο. Αὐτὸς γνωρίζει ἀπὸ μάγια.

Πραγματικά, πῆγε νὰ τὸν συμβουλευτεῖ, κι ἐκεῖνος τὸν ρώτησε:

-Τὸν καιρὸ ποὺ σοῦ κάναν τὰ μάγια, κοινωνοῦσες;

-Ὄχι.

-Γι’ αὐτό, παιδί μου, σ’ ἔπιασαν τὰ μάγια.

Ὕστερα ἀπὸ ἕξι χρόνια, ἦρθε πάλι νὰ μὲ δεῖ.

-Τί γίνεσαι, Ν.; τὸν ρωτάω. Πῆρες τὴν Ε.;

-Οὔτε ἐγὼ παίρνω ἄλλην, μοῦ ἀπαντάει, οὔτε ἐκείνη ἄλλον».

Ἅγιος Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης

 

Αν βλέπεις χαρά, ετοιμάσου για θλίψη.

Και αν έχεις θλίψη, ετοιμάζου για χαρά.

Πάντως όμως προηγείται η χαρά, για να σε ενδυναμώσει.

Και έπειτα έρχεται ο Σταυρός..

Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

 

"Λέγε συνεχώς την ευχούλα.."

«Όλοι οι Άγιοι Πατέρες φωνάζουν την πρώτη θέση στη ζωή του κάθε χριστιανού την κατέχει η προσευχή.

Θέλεις να κάνεις κατάσταση; Προσεύχου. Θέλεις να σωθείς; Προσεύχου.

Όλες οι προσευχές καλές και άγιες είναι, αλλά η νοερά προσευχή, είναι η βασίλισσα αυτών. “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”.

Απ’ αυτήν τη μικρούλα αλλά παντοδύναμη προσευχή, ξεκίνησαν οι Άγιοι Πατέρες και έγιναν φωστήρες της εκκλησίας.

Λέγε συνεχώς όσο μπορείς περισσότερες φορές την ημέρα και τη νύχτα αυτή την ευχούλα και αυτή θα σε διδάξει αυτά που θέλεις, αυτά που δεν γνωρίζεις.

Βιάσου σ’ αυτήν την ευχούλα».

Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

 

Φίλησε το χέρι της Παναγίας..

«Ὑπομονή, ὑπομονή, ὑπομονή», καὶ ξύπνησε.."

Ἔξω αὐτὴ ἡ Γερόντισσα, νὰ ποῦμε, δὲν ἀναφέρω τ᾿ ὄνομά της. Καρκίνο, ἐγχειρήσεις, τοῦτο, ἐκεῖνο, αὐτὸ κι ὅμως προσευχομένη εἶδε τὴν Παναγία στὸ θρόνο της. «Περάστε οἱ ὅσιοι», λέει. Ὅλοι οἱ ὅσιοι πέρασαν μπροστὰ σὰν παρέλαση, στὴν Παναγία. «Περάστε οἱ μεγαλομάρτυρες».

Αὐτὴ καθότανε ἐκεῖ, Γερόντισσα ἦταν, Ἡγουμένη. Καὶ στὸ τέλος πῆγε, ἔβαλε μετάνοια φίλησε τὸ χέρι τῆς Παναγίας, ἦταν ἕνα βελοῦδο! Καὶ ἡ Παναγία τῆς εἶπε: «Ὑπομονή, ὑπομονή, ὑπομονή», καὶ ξύπνησε, νὰ ποῦμε. Δηλαδὴ ἂν θέλεις νὰ εἶσαι μαθήτρια καὶ μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ, θ᾿ ἀνέβεις κι ἐσὺ ἀπάνω στὸ Σταυρό.

Ἀπαλλαγὴ κανένας Ἅγιος δὲν ἐζήτησε ἀπὸ τὸν Θεό. Ὑπομονὴ νὰ χαρίσει. Ἂν κάνεις ὑπομονὴ θά ῾χεις καὶ λιγάκι μισθό, ἂν θά ῾χεις ἀπαλλαγή, δὲν ἔχεις τίποτες, μισθὸ δὲν ἔχεις.

ΑΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ

 

Και στην κόλαση να πάω δεν φοβάμαι, θα λέω την ευχή και στην κόλαση!

Όπου κι αν ευρεθεί ο άνθρωπος, να μην απελπίζεται. Να μην τα χάνει, να μην σαστίζει. Για τον άλφα και τον βήτα λόγο, ο Θεός γνωρίζει, σε δοκιμάζει. (Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης)

Είπε Γέρων: Ακόμη κι αν πληγωθείς, αξίζει να διεκδικήσεις την ελευθερία σου...

Τόση γλυκύτητα, τόση χαρά δίδει μέσα σου αυτή η ευχούλα. Μικρή είναι, αλλά πόση δύναμη έχει! Οπότε λες, και στην κόλαση να πάω δεν φοβάμαι, θα λέω την ευχή και στην κόλαση. (Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης).

Πάει μπροστά όποιος γίνεται τελευταίος και όποιος πάει πίσω, ο Θεός θα τον πάει μπροστά...(Γερόντισσα Μακρίνα - Καθηγουμένη Ι.Μ. Παναγίας Οδηγήτριας Πορταριάς Βόλου).

Μεγάλος σταυρός, μεγάλη δόξα στους Ουρανούς. (Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης).

ΠΑΤΗΡ ΜΑΡΚΟΣ ΕΙΠΕ. Κάποιες καταστάσεις, που μας πονούν στην ζωη μας, είναι σαν το τραύμα... Δεν πρέπει να το πριονιζουμε συνέχεια, γιατί έτσι αιμορραγεί...

(...)Δεν ξέρουμε τι δάκρυα ρίχνει ο κάθε άνθρωπος το βράδυ, στο μαξιλάρι του... ας μη βιαζόμαστε να κρίνουμε και να βγάζουμε συμπεράσματα.

Όταν οι άλλοι προσεύχονται μπροστά από εικόνες και σταυρούς που φτιάξετε μετα χέρια σας, ένα μέρος της χάρης πηγαίνει σε σας. (Άγιος Γαβριήλ (Urgebadze)).

Πολλοί άνθρωποι αναρωτιούνται: γιατί ο Κύριος μας τιμωρεί τόσο σοβαρά; Δεν θα ήταν πιο σωστό να πούμε: γιατί ο Κύριος μας ανέχεται ακόμα; (Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ (Καρελίν)).

ΕΙΠΕ ΜΟΝΑΧΟΣ. Ο άνθρωπος χρειάζεται αγάπη και θέλει να δώσει την ΑΓΑΠΗ, επειδή δημιουργήθηκε από την ΑΓΑΠΗ από τον Θεό που είναι ΑΓΑΠΗ!

Υπομονή και προσευχή! Υπομονή και προσευχή! έλεγε πάντοτε ο μακαριστός άγιος Γέροντάς μας Κύριλλος. -Κάνω προσευχή Γέροντα, πόσο, πόσο προσευχή ; - Λίγα "κύριε ελέησον" παραπάνω , λίγα "κύριε ελέησον " παραπάνω......Και όσο περνάει ο καιρός θυμόμαστε και ξαναθυμόμαστε τον Γέροντα και στα δύσκολα αντηχούν στα αυτιά μας τα λόγια του και μας έγινε βίωμα, πλέον, ότι η προσευχή και αυτά τα λίγα παραπάνω "κύριε ελέησον", είναι το πιο δυνατό όπλο μας και η προστασία μας. Αγιε Γέροντα , πρέσβευε "λίγο παραπάνω" στον ελεήμονα Θεό , να μας κρατάει όρθιους και αγωνιζόμενους!

 

 

 

Οι εδαφιαίες μετάνοιες στη Χριστιανική ζωή

• Και αυτός απεσπάσθη απ' αυτών ωσεί λίθου βολήν, και θεις τα γόνατα προσηύχετο. [Και αυτός (ο Κύριος) απομακρύνθηκε από αυτούς, όσο περίπου μπορεί ένας να ρίξει τον λίθο και αφού γονάτισε προσευχόταν.] (ΚατάΛουκάν 22,41)
• Κάμπτω ταγόνατάμου προς  τον πατέρα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. [Γονατίζω μπροστά στον Πατέρα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.] (Προς Εφεσίους 3,14)
• Ίνα εν τω ονόματι Ιησού παν γόνυ κάμψη. [Για να καμφθεί στο όνομα του Ιησού κάθε γόνατο με ευλάβεια και σεβασμό και να Τον προσκυνήσουν.] (Προς Φιλιππησίους 2,10)
• Κάμψει παν γόνυ. [Θα καμφθεί κάθε γόνατο] (Ησαϊας 45,23)
• 
  
• Δεν έχει αξία να κάνεις εκατό μετάνοιες και να μην νιώθεις τίποτα. Ας κάνεις μόνο είκοσι ή δεκαπέντε αλλά να γίνονται με συναίσθηση και αγάπη. (ΌσιοςΠορφύριοςο Καυσοκαλυβίτης)
• Σου συνιστώ να κάνεις μετάνοιες, όσες μπο­ρείς περισσότερες. Άρχισε στην αρχή με λίγες και κάθε μέρα που περνά, να προσθέτεις και από έναν σταθερό αριθμό, μέχρι να φθάσεις σε ένα σημείο, που εσύ θα νομίσεις ότι αντέχεις. Εξάλλου, ο ίδιος ο οργανισμός μας προειδοποιεί για τα όρια αντοχής του και ανάλογα καθορίζουμε και τον αριθμό των μετανοιών μας. Ύστε­ρα, δεν είναι υποχρεωτικό, οπωσδήποτε, να φθάσουμε, καθημερινά, τον ίδιο αριθμό. Αυτό θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες. Όπως είναι η ψυχική διάθεση, η κούραση και τέλος η υγεία μας. Εκείνο που έχει σημασία είναι, να αρχίσει κανείς αφ' ενός, και αφ' έτερου, οι μετάνοιες να συνοδεύονται από πραγματική μεταμέλεία, για τα όσα αμαρτήματα έχουμε διαπράξει και να ζητάμε με όλη τήν δύναμη της ψυχής μας, να μας συγχωρήσει ο Κύριος. (ΌσιοςΠορφύριοςο Καυσοκαλυβίτης)
• Να κάνετε μετάνοιες όταν προσεύχεστε. Έστω και αν αυτό σας κουράζει. Η προσευχή που συνοδεύεται από εκούσια θυσία, γίνεται πιο ευάρεστη στο Θεό και πιο αποτελεσματική. Οι μετάνοιες, οι πολλές μετάνοιες αγνίζουν και αγιάζουν το σώμα και την ψυχή. (ΌσιοςΠορφύριοςο Καυσοκαλυβίτης)
• Όταν κάνει κάποιος μετάνοιες, ωφε­λείται διπλά, αφού ωφελεί και την ψυχή, αλλά και το σώμα του, αρκεί αυτές να μην γίνονται αποκλειστικά και μόνο για την ωφέλεια του σώματός του. Και η μεν ψυχή ωφελείται, γιατί με τον τρόπο αυτό ζητά την συγχώρηση και το έλεος του Θεού, στο δε σώ­μα ασκούν­ται κατά τον πλέον άριστο τρόπο οι κοιλιακοί μύες. (Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης)
• Οι μετάνοιες κάνουν και στο σώμα το αντίστοιχο φυσικό καλό, όπως και στην ψυχή. Γι' αυτό οι ασκητές, δεν παθαίνουν εύκολα εμφράγματα, καρδιακά νοσήματα, εγκεφαλικά, διότι οι αρτηρίες τους και τα διάφορα αγγεία, δια των μετανοιών, συντηρούνται άριστα, τα λίπη διαλύονται και έτσι κάποιος, μετά από τις ασκήσεις αυτές, μοιάζει με ένα αυτοκίνητο, που έκανε ένα καλό σέρβις. Οι μετάνοιες δεν είναι ανθρώπινη, αλλά Θεία αποκάλυψη και είναι δυστυχής όποιος άνθρωπος δεν έχει ανακαλύψει το μυστήριο που τις περικλείει. (Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης)
• Να μην λυπάστε το σώμα. Να το παιδεύετε. Πρέπει να κάνετε θυσία, άσκηση. Χωρίς άσκηση, δεν γίνεται τίποτα. Εγώ μικρός έκανα τρεις χιλάδες μετάνοιες την ημέρα και δεν κουραζόμουνα, ήμουν πολύ σκληραγωγημένος. Παίδευα τον εαυτόν μου, περιφρονούσα τον κόπο. (Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης)
• Οι μετάνοιες είναι προσευχή, αλλά συγχρόνως είναι και άσκηση και βοηθούν περισσότερο από όλες τις άλλες πνευματικές ασκήσεις. Πρώτα από όλα είναι που προσκυνάμε τον Θεό και Του ζητάμε ταπεινά το έλεός Του. Πέρα από την ψυχική ωφέλεια, οι μετάνοιες συμβάλλουν και στην σωματική υγεία και βοηθούν στο να υποτάξει κάποιος την σάρκα του, ταπεινώνεται η άγρια σάρκα και έρχεται η ηρεμία και η απάθεια της σαρκός. Οι μετάνοιες κάνουν καλό στα αρθριτικά, διώχνουν την μαλθακότητα και την νύστα, διώχνουν και τις αφύσικες κοιλιές, σκορπούν γαλήνη και δίνουν μια λεβεντιά. Παράλληλα όμως, δίνουν στον άνθρωπο την δυνατότητα να ανέβει τα πνευματικά υψώματα των αρετών, όπως θα ανεβαίνει και τα υψώματα των βουνών με πολλή άνεση, χωρίς να λαχανιάζει. (ΆγιοςΠαϊσιος ο Αγιορείτης)
• Οι μεγάλες μετάνοιες, οι πολλές, είναι καλό να γίνονται την ώρα που ξυπνά κάποιος, για να ξεπαγώσουν τα λάδια και να παίρνει μπρος η πνευματική μας μηχανή για την προσευχή. Με τις μετάνοιες, ζητούμε από τον Θεό συγχώρηση και εκδηλώνουμε την ευγνωμοσύνη μας. (Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης)
• Όταν κάνεις μετάνοιες, να σκέφτεσαι ότι είσαι μπροστά στον Θεό και Τον προσκυνάς και έτσι θα αγαπήσεις τις μετάνοιες. Οι μετάνοιες για τον εαυτό μας ή για τους συνανθρώπους μας είναι το κυριότερο εργόχειρο από όλα τα εργόχειρα και είναι ένα εργόχειρο με ατέλειωτη δουλειά, αρκεί να έχει κανείς φιλότιμο να εργαστεί στην μετάνοια. Οι μετάνοιες γι' αυτό λέγονται μετάνοιες· ταπεινωνόμαστε και ζητάμε συγχώρηση από τον Θεό, όπως όταν σφάλλουμε σε κάποιον, βάζουμε μετάνοια και λέμε «ευλόγησον». Βοηθάει μάλιστα, όταν αρχίζουμε να κάνουμε τις μετάνοιες, να λέμε ταπεινά: «Ήμαρτον, Κύριε, συγχώρεσέ με». (Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης)
• Αν πεις σε κάποιον, που κάνει καθημερινά γυμναστική, να κάνει μερικές μετάνοιες, αμέσως κουράζεται! Είδα ανθρώπουν να κόβουν ξύλα όλη μέρα μέσα στον ήλιο, αλλά αν τους πεις να μείνουν με τριπλό μεροκάματο για μισή ώρα μέσα στην Εκκλησία, δεν μπορούν να μείνουν. Βγαίνουν έξω και καπνίζουν! (ΆγιοςΠαϊσιος ο Αγιορείτης)
• Δεν ωφελεί να τρίβει κανείς τα γόνατά του με αμέτρητες μετάνοιες, εάν δεν τρίβει παράλληλα και την μούρη του με την ταπείνωση. (Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης)
• Όταν κάνουμε κομποσχοίνι με μικρή μετάνοια, το χέρι φτάνει μέχρι το γόνατο και μετά σηκωνόμαστε όρθιοι. Άλλο είναι οι μικρές μετάνοιες που κάνουμε, όταν προσκυνούμε τις εικόνες ή στην ''Τιμιωτέραν'' κ.λπ. Τότε αν μπορεί κανείς, καλό είναι το χέρι να φτάνει στο έδαφος. (Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης)
• Μετά από κάθε γονυκλισία σηκωνόμαστε, για να δείξουμε έτσι, ότι λόγω της αμαρτίας πέσαμε στη γη, όμως εξαιτίας της φιλανθρωπίας του Κυρίου μας, οδηγηθήκαμε στον Ουρανό. (Μέγας Βασίλειος)
• Γονατίζουμε όταν προσευχόμαστε, όχι μόνο από σεβασμό προς τον Κύριο, αλλά και από συναίσθηση, ότι είμαστε ένοχοι απέναντί Του. (Ιερός Χρυσόστομος)
• Και μία μόνο ταπεινή γονυκλιτική μετάνοια στη γη, που γίνεται στο όνομα και την τιμή του Χριστού, αξίζει περισσότερο από όλους τους θησαυρούς του κόσμου!!! (Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης)
• Εδαφιαίες μετάνοιες δεν κάνουμε τις Κυριακές και την περίοδο από το Πάσχα μέχρι την Πεντηκοστή σύμφωνσ με τον 20ο και 90ο κανόνα της Πρώτης και της Έκτης Οικουμενικής Συνόδου αντίστοιχα και τον 91ο κανόνα του Μεγάλου Βασιλείου. (Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης)
• Να μην αμελείς τις μετάνοιές σου, γιατί αυτό φοβίζει τον σατανά. Να γνωρίζεις, ότι θα σε πολεμήσουν πολύ οι δαίμονες, όταν αρχίζεις να προσκυνάς τον Θεό σου, γιατί καίγονται όταν βλέπουν τους Χριστιανούς να πέφτουν γονατιστοί μπροστά στον Εσταυρωμένο. (ΆγιοςΙσαάκοΣύρος)
• Όσον αφορά στις γονυκλισίες, οι Πατέρες όρισαν τριακόσιες, τις οποίες οφείλουμε να κάνουμε κάθε εικοσιτετράωρο. Υπάρχουν όμως κάποιοι, που υπερβαίνουν και αυτόν τον αριθμό, ενώ μερικοί κάνουν και λιγότερες, ο καθένας κατά τη δύναμη και την προαίρεσή του. Και εσύ λοιπόν, κάνε όσες μπορείς. Βέβαια είναι μακάριος και μάλιστα πολλές φορές, εκείνος που βιάζει τον εαυτό του πάντοτε σε όλα τα έργα του Θεού. Γιατί η Βασιλεία των Ουρανών κερδίζεται με τη βία και την αρπάζουν αυτοί που βιάζουν τον εαυτό τους (Ματθ. 11, 12). (Άγιοι Κάλλιστος και Ιγνάτιος οι Ξανθόπουλοι)
• Οι μετάνοιες πρέπει να γίνονται χωρίς καμμία βιασύνη, με μία αίσθηση μετανοίας στην ψυχή και με την προσευχή του Ιησού στα χείλη, κατά τη διάρκεια της κάθε μετάνοιας που κάνουμε. (Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ)
• Ο Κύριος όταν προσευχόταν γονάτιζε (Λουκ. 22,41). Και εσύ, δεν πρέπει να περιφρονείς τις γονυκλισίες, αν οι σωματικές σου δυνάμεις, σου τις επιτρέπουν. Με το γονάτισμα στη γη, λένε οι Πατέρες, εικονίζεται η πτώση στην αμαρτία και γίνεται ένα είδος εξομολογήσεως, ενώ με την ανόρθωση απο τη γη υποδηλώνετσι η μετάνοια και συμβολίζεται η υπόσχεση για ενάρετο βίο. (Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ)
• Τέκνο μου, γόνατο που δεν κάμπτεται, συντρίβεται. (Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής)
• Εκεί που κάνεις μετάνοιες, εκεί είναι τα ποδάρια του Χριστού. (Γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης)
• Οι μετάνοιες είναι η τελειότερη άσκηση που εφευρέθηκε ποτέ, διότι γυμνάζει ψυχή και σώμα. Δεν νοείται να βρισκόμαστε εν μετανοία και να μην κάνουμε μετάνοιες, εκτός και αν έχουμε πρόβλημα υγείας. Αλλά και οι μετάνοιες χωρίς μετάνοια, είναι άκυρες. Οι εδαφιαίες μετάνοιες, συμβάλλουν στον αγιασμό του σώματος και στην καταπολέμηση των σωματικών παθών και είναι υποχρεωτικές, ως έκφρασης αγάπης προς τον Κύριο. Θέλει όμως διάκριση για το πόσες μετάνοιες θα κάνουμε, σε συννενόηση φυσικά με τον πνευματικό μας. (ΓέρονταςΕφραίμΣκήτηςΑγίουΑνδρέα)
• Κατά την Ιερά παράδοση, ο Αδάμ διδάχτηκε μετά την πτώση του, από τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, να προσκυνάει το Θεό πρηνηδόν, κάνοντας μετάνοιες. (ΓέρονταςΕφραίμΣκήτηςΑγίουΑνδρέα)
• Την Κυριακή στη Θεία Λειτουργία δεν γονατίζουμε, διότι η Κυριακή είναι Αναστάσιμη ημέρα και αυτό είναι διαταγή των Αποστόλων, που πήραν στην Αποστολική σύνοδο το 50 μ.Χ. στα Ιεροσόλυμα. Η μοναδική περίπτωση που γονατίζουμε είναι όταν έχουμε χειροτονία κληρικού, διότι τότε σταματάμε για λίγο τη Θεία Λειτουργία και διαβάζουμε την Ακολουθία της χειροτονίας. Επίσης δεν γονατίζουμε όλες τις μέρες από το Πάσχα και για 40 μέρες. (ΓέρονταςΕφραίμΣκήτηςΑγίουΑνδρέα)
• Ήταν κάποιος, που άρχισε να κάνει 3.000 μετάνοιες κάθε μέρα! Κάποιος φίλος του είπε: Μην κάνεις τόσες πολλές μετάνοιες, θα πάθεις πρόβλημα! Οι άλλοι κάνουν 150 μετάνοιες, εσύ γιατί κάνεις τόσες πολλές; Εκείνος όμως επέμενε: Όχι δεν θα πάθω τίποτα! Εξάλλου θέλω να φτάσω σε μεγάλα πνευματικά μέτρα! Και το αποτέλεσμα ήταν, μέσα σε 3 μήνες να πάθει μετάθεση σπονδύλου. Έπαθε τρομερή ζημιά, με αποτέλεσμα να μην μπορεί, να ξανακάνει μετάνοιες στη ζωή του! Και του εμφανίζεται μια μέρα ο διάβολος στον ύπνο και του λέει: Βλέπεις τα καλά παιδιά πως παίρνουν πρόωρα σύνταξη! Καταλάβατε; Τον δούλευε κιόλας ο διάβολος, διότι δεν μπρούσε να κάνει άλλο μετάνοιες. Τέτοια είδους άσκηση θέλει να κάνουμε ο διάβολος. Να κάνουμε υπερβολικά και παλαβά πράγματα, ώστε να πάθουμε τέτοια ζημιά, που να μην μπορούμε να κάνουμε τίποτα σε όλη την υπόλοιπη ζωή μας. Καλύτερα λοιπόν να κάνουμε λίγες και καλές μετάνοιες, παρά πολλές προκαλώντας βλάβη στην υγεία μας. (ΓέρονταςΕφραίμΣκήτηςΑγίουΑνδρέα)
• Να κάνετε εδαφιαίες μετάνοιες! Οι μετάνοιες που θα κάνετε σε συνδυασμό με την ελεημοσύνη, θα σας σώσουν και μην ακούτε τι λένε αυτοί που δεν ξέρουν! (ΓέρονταςΑμβρόσιοςΛάζαρης)
• Η γονυκλισία τι είναι; Προσκύνηση του Θεού. Προσκυνάμε το Θεό, πράγμα που ο εχθρός μας διάβολος δεν το κάνει, δεν σκύβει το κεφάλι, δεν γονατίζει, δεν προσκυνάει... Όσοι προσκυνούν τον Θεό, είναι εχθροί του διαβόλου, άρα είναι άνθρωποι του Θεού. Γι' αυτό, οι γονυκλισίες έχουν μεγάλη σημασία. Και μία ακόμη περισσότερη να κάνουμε, γίνεται κάποιος ασκητικός κόπος, πράγμα που θα έχει την ανταμοιβή του από τον Θεό. Οι λίγες μετάνοιες που κάνουμε, συνάζονται σιγά - σιγά στην τράπεζα του Θεού πάνω στον Ουρανό και όταν απέλθουμε προς τα άνω, θα τις βρούμε σε μία μεγάλη ποσότητα. Και αυτό θα μας βοηθήσει στην απολογία μας, κατά την φοβερή ώρα που θα κρίνεται η ψυχή μας. (Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας)
• Τώρα που έχετε νιάτα και μπορείτε, κάντε όσες περισσότερες μετάνοιες μπορείτε. Όσες περισσότερες μετάνοιες κάνετε, τόσο περισσότερη χαρά θα έχετε. Όταν ο άνθρωπος κάνει μετάνοιες, η ψυχή του λαμβάνει πολλή Χάρη από τον Θεό. Χαρά σε εκείνον που έχει δυνάμεις και κάνει πολλές μετάνοιες... (Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου)
• Καλύτερα τρεις μετάνοιες με ταπείνωση, παρά χίλιες με υψηλοφροσύνη. (παπα-Τύχων ο Αγιορείτης)
• Όταν κάνεις μικρές μετάνοιες, το χέρι πρέπει να φθάνει στο έδαφος. Αν δεν μπορείς, τότε τουλάχιστον στα γόνατα. Αν δεν μπορείς να κάνεις μεγάλες μετάνοιες για κάποιο λόγο, να κάνεις διπλάσιες μικρές. (παπα-Διονύσιος της Κολιτσού ο Ρουμάνος)
• Προς δόξα Θεού, οι Πατέρες έκριναν, να μην κάνουμε μετάνοιες την Κυριακή. Αν όμως κάποια Κυριακή, αισθάνεσαι μετάνοια και η ψυχή σου θέλει να γονατίσει, τότε μπορείς να το κάνεις και δεν είναι αμαρτία. (παπα-Διονύσιος της Κολιτσού ο Ρουμάνος)
• Όταν εμείς εκούσια γονατίζουμε, δεν μας γονατίζει ο Θεός. (π. Βαρνάβας Γιάγκου)
• Οι μετάνοιες γίνονται για πολλούς λόγους. Προσπίπτουμε με το σώμα μας στη γη, για να δηλώσουμε συντριβή μας και την μετάνοιά μας. Μας βοηθά άλλωστε να ακουμπούμε το μέτωπο χάμω, να μην ξεχνάμε, ότι γη και σποδός είμαστε. Πάλι στη γη αυτή θά επιστρέψουμε... Κατόπιν σηκωνόμαστε και με αυτόν τον τρόπο διακηρύττουμε έτσι θα αναστηθούμε, στεκόμενοι στα δύο μας πόδια κατά την εσχάτη ημέρα, στην Δεύτερα Παρουσία τού Χριστού μας. Επίσης προσπίπτουμε στη γη, για να γίνουμε και εμείς πνευματική γη αγαθή, κατάλληλη για να δεχτεί τον Χριστό και να καρποφορήσει εκατονταπλάσια. Επίσης, οι μετάνοιες είναι και απόδοση τιμής και δόξας προς τον Ύψιστο Θεό. Πάντως από την εμπειρία μου έχω διαπιστώσει, πως οι μετάνοιες πολύ βοηθούν στο να κάμπτεται το αλαζονικό και επηρμένο πνεύμα μας και να συστέλλεται, όπως του τελώνη. Αχ, αν γνώριζαν οι Χριστιανοί το πόσο ευεργετικές είναι οι μετάνοιες στην ψυχή και στο σώμα, δεν θα ασχολούνταν με τη γιόγκα και όλα αυτά τα Ινδουιστικά και νεοεποχίτικα τεχνάσματα, που βλάπτουν μακροπρόθεσμα όλο τους το είναι και αφήνουν στο τέλος μία δαιμονική αποφορά και μπόχα στην ψυχή τους... (Είπε Γέρων)
• Από την Κυριακή του Πάσχα έως την Πεντηκοστή δεν γίνονται μετάνοιες, γιατί οι μέρες αυτές είναι Αναστάσιμες και είμαστε όρθιοι. Επίσης όλες οι Κυριακές είναι Αναστάσιμες και δεν γίνονται μετάνοιες (από το Σάββατο το βράδυ έως την Κυριακή το βράδυ). (Παναγόπουλος)
• Από ενός χρόνου παιδί με εσυνήθισαν οι γονείς μου να κάνω μετάνοιες. (Μακρυγιάννης)
• Τί υπάρχει πέρα από τα άστρα; Ένας άλλος έναστρος ουρανός; Καλά. Και παραπέρα; Μας απαντούν, ότι παραπέρα εκτείνεται το άπειρο διάστημα, ο άπειρος χώρος και εκτάσεις αμέτρητες. Όλες αυτές οι λέξεις, δεν μας λένε τίποτα... Νικημένοι από τη σκέψη αυτή, δεν έχουμε να κάνουμε τίποτε άλλο, παρά να κάμψουμε τα γόνατα... (Παστέρ)
• Ο άνθρωπος που γονατίζει μπροστά στον Θεό, μπορεί να μείνει όρθιος μπροστά σε ο,τιδήποτε και σε οποιονδήποτε.
• Όταν γονατίζουμε είμαστε αδύναμοι, αλλά όταν σηκωθούμε από τα γόνατά μας, είμαστε δυνατοί.
• Στέκεται κανείς στα πόδια του καλύτερα, όταν γονατίζει περισσότερο.
• Θέλεις να μείνεις όρθιος; Γονάτισε!
•