Το Διαζύγιο στη Διδασκαλία των Σύγχρονων Αγίων

                        Δρ. Ευτύχιος Σ. Καλογεράκης

 

Άγιος Παϊσίου: Γέροντα, μια γυναίκα την εγκατέλειψε ο άνδρας της, πήρε και το παιδί, και έχει σχέσεις με δύο άλλες γυναίκες. Με ρώτησε τι να κάνη.

-Να της πης, όσο μπορεί, να κάνη υπομονή, προσευχή, και να φέρεται με καλοσύνη. Να περιμένει να μη διαλύσει τον γάμο η ίδια.

 

Κάποιος περιφρονούσε την γυναίκα του, την κακομεταχειριζόταν, και αυτή τα αντιμετώπιζε όλα με υπομονή και καλοσύνη, μέχρι που πέθανε σχετικά νέα. Όταν έκαναν την εκταφή της, βγήκε από τον τάφο μία ευωδία. Απόρησαν όσοι βρίσκονταν εκεί.

Βλέπετε, αυτή αντιμετώπιζε τα πάντα με υπομονή σ’ αυτήν την ζωή, γι’ αυτό δικαιώθηκε στην άλλη ζωή.

 

Έχω υπ’ όψιν μου και μια άλλη περίπτωση. Ένα κοσμικό παιδί είχε συμπαθήσει μια κοπέλα που ζούσε πνευματικά. Για να τον συμπαθήσει και η κοπέλα, προσπαθούσε να ζη κι αυτός πνευματικά, εκκλησιαζόταν κ.λπ. Τελικά παντρεύτηκαν. Μετά όμως από χρόνια εκείνος άρχισε πάλι την κοσμική ζωή.

Ενώ είχαν και μεγάλα παιδιά -ένα αγόρι στο πανεπιστήμιο και δύο κοπέλες, μία στο λύκειο και μία στο γυμνάσιο- αυτός συνέχιζε να ζη άσωτα. Είχε μια μεγάλη επιχείρηση και έβγαζε πολλά χρήματα, αλλά τα περισσότερα τα εξόδευε με την άσωτη ζωή του.

Η καημένη η σύζυγός του κρατούσε το σπίτι με την οικονομία που έκανε και τα παιδιά της με τις συμβουλές της. Δεν κατηγορούσε τον πατέρα τους, για να μην τον σιχαθούν και τραυματισθούν, αλλά και για να μην παρασυρθούν.

Τα βράδια που γύριζε αργά, εύκολα τον δικαιολογούσε, λέγοντας στα παιδιά ότι έχει δουλειές, αλλά το μεσημέρι που πήγαινε στο σπίτι με κάποια φιλενάδα του, τι να έλεγε; Γιατί, τι έκανε ο αθεόφοβος αυτός άνθρωπος; -αν και δεν αξίζει να τον λέη κανείς άνθρωπο, επειδή δεν είχε καθόλου ανθρωπιά.

Τηλεφωνούσε στην γυναίκα του να του ετοιμάση τα φαγητά που επιθυμούσε και ερχόταν το μεσημέρι με κάποια από τις φιλενάδες του για φαγητό. Η καημένη η μάνα, για να μην μπουν σε άσχημους λογισμούς τα παιδιά της, τους καλοδεχόταν.

Έδινε την εντύπωση ότι είναι δική της φίλη και πέρασε ο σύζυγος της από το σπίτι της και την έφερε στο σπίτι τους, με το αυτοκίνητό του. Έστελνε με τρόπο τα παιδιά στα δωμάτιά τους, για να διαβάσουν, γιατί φοβόταν μήπως δουν καμμιά άσχημη σκηνή, επειδή δυστυχώς αυτός δεν πρόσεχε, αλλά ασχημονούσε και μέσα στο σπίτι. Αυτό γινόταν κάθε μεσημέρι και κάθε τόσο της κουβαλούσε και άλλο πρόσωπο.

Αφού τα παιδιά έφθασαν να λένε στην μητέρα τους: «Πόσες φίλες έχεις, μαμά;» . «Γνωριζόμασταν από παλιά», τους έλεγε εκείνη. Εν τω μεταξύ αυτός την είχε την καημένη χειρότερα και από υπηρέτρια, διότι της φερόταν με πολλή βαρβαρότητα.

Σκεφθήτε τώρα, αυτή η μάνα κάθε μέρα να υπηρετή δύο κτήνη, που ατίμαζαν το σπίτι, και να βάζη συνέχεια καλούς λογισμούς στα παιδιά της. Και δεν είναι ότι ήξερε πως το θέμα αυτό θα λήξη έπειτα από ένα διάστημα, ώστε να πη: «θα κάνω υπομονή» και να έχη και λίγη παρηγοριά.

Αυτή η κατάσταση συνεχίστηκε αρκετά χρόνια. Επειδή όμως είχε δώσει ο ταλαίπωρος πολλά δικαιώματα στον διάβολο, επόμενο ήταν να δέχεται φοβερές δαιμονικές επιδράσεις. Ήταν σαν τρελός, δεν ήλεγχε τον εαυτό του, όλα του έφταιγαν.

Μια μέρα λοιπόν, όπως έτρεχε με το αυτοκίνητό του, καθώς ήταν μεθυσμένος από την σαρκική μέθη, ξέφυγε από το δρόμο και έπεσε στο γκρεμό. Το αυτοκίνητο διαλύθηκε και αυτός τραυματίστηκε σοβαρά. Τον μετέφεραν στο νοσοκομείο και ύστερα από μια σχετική νοσηλεία τον πήγαν στο σπίτι σακατεμένο.

Καμμιά φιλενάδα του δεν τον πλησίασε, γιατί δεν είχε πια ούτε πολλά χρήματα, αλλά και το πρόσωπό του ήταν παραμορφωμένο. Η καλή σύζυγος όμως και καλή μάνα τον περιποιόταν με πολλή καλοσύνη, χωρίς να του θυμίζη τίποτε από την άσωτη ζωή του.

Αυτό τον συγκλόνισε και τον αλλοίωσε πνευματικά. Μετανόησε ειλικρινά, ζήτησε και εξομολογήθηκε, έζησε λίγα χρόνια χριστιανικά, με εσωτερική ειρήνη, και αναπαύθηκε εν Κυρίω. Μετά τον θάνατο του το αγόρι ανέλαβε την δουλειά του και συντηρούσε την οικογένεια. Ζούσαν αγαπημένα τα παιδιά, γιατί είχαν πάρει καλές αρχές από την καλή μάνα. Αυτή η μάνα ήταν ηρωίδα.

Ήπιε όλα τα φαρμάκια, για να μη διαλυθή η οικογένειά της και πικραθούν τα παιδιά της, κράτησε την οικογένεια σωστά, έσωσε και τον άνδρα της, αποταμίευσε και αυτή ουράνιο μισθό. Ο Θεός αυτήν την γυναίκα θα την βάλη στην καλύτερη θέση στον Παράδεισο.

Από το βιβλίο «Πνευματική Αφύπνιση» Γέροντος Παΐσιου Αγιορείτου Λόγοι Δ'

 

Ὅταν ἔχουμε ἕνα διαζύγιο, ἄσχετα ἀπό τίς αἰτίες τοῦ διαζυγίου, ἔχουμε μία σαρωτική νίκη τοῦ σατανᾶ~

Όταν έχουμε ένα διαζύγιο, άσχετα από τις αιτίες του διαζυγίου, έχουμε μια σαρωτική νίκη του σατανά. .

Λέει ο διάβολος:

– Βλέπεις Ναζωραίε,

τους στεφάνωσες,

όμως εγώ τους κέρδισα,

εγώ τους χώρισα!

Αυτό πρέπει να εγκολπωθεί καλά στο μυαλό κάθε ανθρώπου πριν παντρευτεί, ότι δεν πρέπει να χωρίσουν ποτέ!

Όταν δύο άνθρωποι παντρεύονται εν Χριστώ και μετά χωρίζουν, είναι σαν να βάζουν το διάβολο στη μέση.

Το Ευαγγέλιο λέει, ότι η μοναδική αιτία χωρισμού είναι η μοιχεία.

Δεν διατάζει ο Χριστός να χωρίσει ρητώς το αντρόγυνο, αλλά τους επιτρέπει να χωρίσουν, για να μην γίνει αργότερα κανένα άλλο μεγαλύτερο αμάρτημα π.χ. δολοφονία του συζύγου.

Μακάριος όμως είναι ο/η σύζυγος, που για την αγάπη Του Χριστού μας, υπομένει το σταυρό αυτόν και δεν ζητά να χωρίσει.

Εκείνοι όμως που δεν συγχωρούν τον σύζυγό τους, για κάτι που έχει κάνει και ζητούν χωρισμό, αύριο που θα πάνε στον εξομολόγο, πως θα ζητήσουν από το Θεό να τους συγχωρέσει τις αμαρτίες τους;

~ Γέροντας Εφραίμ

της Σκήτης Του Αγίου Ανδρέα~

 

- Τί εἶναι ὁ γάμος;

Εἶναι ἁπλῶς μία συμβίωση, ἤ εἶναι «Μυστήριο μέγα, ἐγώ δέ λέγω εἰς Χριστόν καί εἰς τήν ἐκκλησίαν» (Ἐφεσ. 5,32); Ὅπως ἡ ἕνωση τοῦ Χριστοῦ μέ τήν Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἕνωση τοῦ ἄνδρα μέ τήν γυναῖκα. Αὐτό εἶναι ὁ γάμος. Εἶναι ἀδιάλειπτος καί ἕνας. Δέν ὑπάρχει δεύτερος γάμος. Ἄν διαβάσετε τίς εὐχές, πού διαβάζονται στόν δεύτερο γάμο, θά καταλάβετε ὅτι ἡ Ἐκκλησία τόν θεωρεῖ πορνεία καί παίρνουν ἐπιτίμιο ἀκοινωνησίας ὅσοι κάνουν δεύτερο γάμο. Ἡ Ἐκκλησία ἐπιτρέπει τόν δεύτερο γάμο, κατ’ ἀνοχή, ὥστε νά μή ζοῦνε οἱ ἄνθρωποι τελείως στήν παρανομία. Πόσο ὅμως εἴμαστε σέ αὐτό τό πνεῦμα; Ἔχουμε χάσει αὐτό τό πνεῦμα καί τό θεωροῦμε φυσιολογικό νά κάνουμε καί δύο καί τρεῖς γάμους.

 

 

 

 

 

 

Ο Γάμος  στη Διδασκαλία σύγχρονων Αγίων

 

                                            Δρ. Ευτύχιος Σ. Καλογεράκης

 

«Αν θέλετε να έχετε ειρήνη στο σπίτι σας, στη δουλειά σας, όπου και να είστε, ταπεινωθείτε.

Ακόμα και μέσα στα ανδρόγυνα πότε γίνεται η φασαρία; Πότε γίνονται οι διαπληκτισμοί; Όταν ο ένας εγωισμός ανθίσταται στον άλλο. Λέει ο ένας, λέει ο άλλος και παίρνει φωτιά και γίνεται μπαρούτι και τινάζεται η οικογένεια στον αέρα.

Τι πρέπει να κάνουμε; Όταν δει το ένα πρόσωπο, ότι το άλλο είναι φουντωμένο, να κλείσει το στόμα, να ηρεμήσει, να προσευχηθεί υπέρ του άλλου προσώπου κι έτσι θα επέλθει ειρήνη»:Γέροντος Εφραίμ Αριζονας

 

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης: Το μαρτυρικό σου φρόνημα να δείξεις

εκεί όπου είναι ο καθημερινός σου στίβος, στο σπίτι σου, στον άνδρα σου, στην γυναίκα σου.

Όταν ο άνδρας έρχεται από την δουλειά κουρασμένος και σου μιλά χωρίς ευγένεια, εσύ μη θυμώνεις.

Όταν εκείνος σε βρίσει, εσύ μη βγάλεις γλώσσα. Δείξε του αγάπη, ανοχή, υπομονή.

Αν η γυναίκα σου σού έκαψε το φαγητό, μη φωνάξεις εσύ, φάτο.

Βάλε λίγο λεμόνι μέσα να γίνει πιο νόστιμο και πες της, ωραίο είναι το φαγητό,

ώστε να μην πάρει χαμπάρι ότι το φαγητό ήταν καμένο.

Να βασιλεύει η αγάπη μέσα στο σπίτι.

Όταν βλέπεις ότι σε αδικεί ο σύντροφος της ζωής σου, μη φωνάζεις ότι έχεις δίκαιο.

Δεν έχει σημασία άν έχεις δίκαιο ή δεν έχεις.

Δεν έχει σημασία ποιο είναι το ορθό,

αλλά τι θέλει ο άλλος.

Βγάλε τον εαυτό σου, αρνήσου τον εαυτό σου, βάλε μπροστά τον άλλον.

Αυτό είναι θάνατος, αυτό είναι μαρτύριο.

 

Η οσια Γαλακτία έλεγε:

-"Μου φανέρωσε ο Θεός σ’ εμένα το τίποτα,

ότι ο σοδομισμός θα είναι το σήμα του μέλλοντος.

Έπεσα σε κατάθλιψη.

Χριστέ μου, είπα.

Αν ζούσε ο παππούς μου ο αγιασμένος, ο παπά Νικόλας, που δεν στεφάνωνε μέσα στον αϊ Γιώργη τα ανδρόγυνα που εκλέβοντο και είχαν προγαμιαίες σχέσεις και που έδινε εντολή να χωρίσουν κρεββάτι οι παντρεμένοι Μεγάλη Σαρακοστή και Δεκαπενταύγουστο!

Αν ζούσε, θα πέθαινε από την στενοχώρια του.

Δεν θα το άντεχε.

Όταν έφευγε στα 97 χρόνια του, μας είπε:

” Παρακάλεσα τον Κύριο να μη ζω στα επερχόμενα χρόνια.

Διότι θα είναι τέτοιας μορφής οι σατανικές ηδονές και οι συνακόλουθες παιδαγωγικές οδύνες,

ώστε όσοι θα έχουν λίγη συνείδηση, θα τρέχουν στα μνήματα και θα φωνάζουν: εβγάτε εσείς οι πεθαμένοι να μπούμε εμείς οι ζωντανοί!

” Η μάνα μου τον ρώτησε:” Πού το ξέρεις εσύ πατέρα;” “Μου το φανέρωσε ο Κύριος ” της απάντησε.

Βλέπω σήμερα την προφητεία του παππού μου. Έρχονται συνεχώς στο σπίτι μου άνθρωποι

με μαύρα πρόσωπα, σαν να είναι ένα τσουβάλι κάρβουνα, από την δαιμονική κυριαρχία

και την κόλαση που ζούνε.

Δεν τους λέω τίποτα.

Εγώ είμαι τρισχειρότερη. Ποιά είμαι να τους ελέγξω;

 

Μιλάω μόνο για μετάνοια και επιστροφή στον Θεό αρχίζοντας πάντα από την απατή μου (εαυτό μου).

Ο παππούς μου ήταν άγιος, διαβασμένος.

Μας έλεγε ότι η πεδιάδα των Σοδόμων, ήταν η πιο εύφορη του κόσμου.

Γι’ αυτό τη ζήλεψε ο Λωτ και τη διεκδίκησε από τον θείο του τον Αβραάμ.

Έγινε όμως τελείως άγονη.

Γιατί της έβαλε επίτιμο ο Θεός λόγω της άγονης παρά φύση αμαρτίας των κατοίκων της.

Ανδρών και γυναικών.

Όλοι κάνανε βρομιές από το πίσω μέρος “οπίσω σαρκός ετέρας ” (Ιουδ. α’, 7).

Αυτό έλεγε, θα το δείτε και στα ανθρώπινα σώματα στο μέλλον.

Θα ζητάνε παιδιά και δεν θα γεννάνε,

λόγω των σιχαμερών αμαρτιών που θα κάνουν μεταξύ τους.

Θέλει να γλιτώσει τα παιδιά ο Θεός.

Θα τραβήξουνε τα καημένα με το αίμα αυτές τις βρομιές και θα βγαίνουνε ανώμαλα τα πλιά πολλά από τα γεννοφάσκια τους

και άλλα θα βγαίνουν γραντισμένα (αφηνιασμένα – δαιμονισμένα).

Ετούτα γιατί τώρα μαγαρίζουνε και από τα στόματα.

Σε πιάνει αηδία.

Μου φιλούνε το χέρι και το πρόσωπο και δεν βαστάς τη δαιμονική βρώμα…

Θα δείτε πόσα τέτοια θα γεννηθούνε στο μέλλον.

Ώρες παρακαλώ με δάκρυα τη νύχτα τον Χριστό:

” Δώσε μας μετάνοια Κύριε. Αξίωσε μας να καταλάβουμε πως είμαστε παιδιά Σου, εικόνες δικές Σου.

Είμαστε προορισμένοι ψηλά, για την Βασιλεία Σου“. Ο άνθρωπος πρέπει από τη γη να βλέπει και να ανεβαίνει προς τον ουρανό.

Τώρα από τη γη κατεβαίνουνε στους υπονόμους

και καυχιόνται κιόλας.

Αυτή η ξετσιπωσύνη, η καύχηση είναι χειρότερη από όλα…“

ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ!

Η Οσία Γερόντισσα Γαλακτία της Κρήτης,

εκδόσεις Θεομόρφου, σελ.87-89.

Από Κωνσταντίνος Σύμπουρας

 

Αγίου Παϊσιου:Σήμερα, λίαν πρωί, είχα δύο κρούσματα μου ‘πε.

Ήλθε ένας μεσόκοπος να γίνει υποτακτικός μου. τον ρώτησα αν έχει οικογένεια. Έχει δυο παιδιά στο Δημοτικό, μου ‘πε. Του λέω: Θα τελειώσουν το Δημοτικό, το Γυμνάσιο, το Λύκειο, το Πανεπιστήμιο, θα τα παντρέψεις και μετά θα έλθεις να σου πω που θα μονάσεις, γιατί εγώ δεν βαστώ μοναχούς. Έτσι κάνουμε παιδιά και τα παρατάμε και πάμε για μοναχοί;…

Η δεύτερη περίπτωση χειρότερη της πρώτης. Ήλθε ένας άλλος και μου λέει: Γέροντα, βρήκα μια γυναίκα πιο πνευματική της γυναίκας μου και ήλθα να πάρω την ευλογία σου… Παλάβωσε ο κόσμος.

 

 

Ο άνδρας πρέπει να θυμάται ότι η γυναίκα του είναι αυτή, την οποία εμπιστεύθηκε ο Θεός στα χέρια του.

Η γυναίκα του είναι μία ψυχή που του την έδωσε ο Θεός, για να την επιστρέψει σε Εκείνον. Την αγαπάει τη γυναίκα του, όπως αγαπάει ο Χριστός την Εκκλησία.

Την προστατεύει, την περιποιείται, της παρέχει ασφάλεια, ιδιαίτερα όταν είναι στεναχωρημένη, όταν είναι άρρωστη.

Ξέρουμε, άλλωστε, πόσο ευαίσθητη είναι η γυναικεία ψυχή, γι’ αυτό, όπως λέγει και ο Απόστολος Πέτρος, «ως ασθενεστέρω σκεύει τω γυναικείω απονέμομεν τιμήν».

Πληγώνεται η γυναικεία ψυχή, μικροψυχεί, μεταβάλλεται πολύ εύκολα, απελπίζεται ξαφνικά.

Γι’ αυτό, ο άνδρας πρέπει να στέκεται γεμάτος αγάπη και τρυφερότητα, ώστε να καταφέρει να γίνει ο θησαυρός της».

ΑΡΧ.ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΥ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΟΥ

 

Του Ρουμάνου Γέροντος Αρσενίου Μπόκα (1910-1989): Η έχθρα στο σπίτι προέρχεται από την αμαρτία. Όλα έχουν την προέλευσή τους από την αμαρτία. Οπωσδήποτε έρχεται η έχθρα στο σπίτι:

α. Εάν ο γάμος άρχισε με προγαμιαίες σχέσεις και δεν ακολούθησε μετάνοια.

β. Εάν οι σύζυγοι ζουν χωρίς εκκλησιαστικό γάμο. Αυτή είναι η πρώτη αμαρτία την όποια πληρώνουν όλοι με την αμοιβαία έχθρα. Γι’ αυτό όλοι πρέπει να γίνουν φρόνιμοι και να συνδεθούν εκκλησιαστικά με την ευλογία του γάμου.

γ. Εάν υπάρχουν ανεξομολόγητες πορνικές πράξεις πού έγιναν πριν ή και μετά τον γάμο. «Έτσι, εισήλθαν σε ένα νέο σπίτι με την δαιμονική σφραγίδα της αμαρτίας στο σώμα τους και στην ψυχή τους.

δ. Εάν ο γάμος έγινε για την προίκα. Ο γάμος αυτός δεν είναι του Θεού και η συμβίωσις δεν θα είναι ειρηνική.

ε. Εάν υπάρχει μεγάλη διαφορά ηλικίας. Υπάρχουν γονείς που υπανδρεύουν τα κορίτσια τους στην ηλικία των 14-16 ετών, ενώ στα 18-19 οι κόρες τους είναι ζωντοχήρες και μάλιστα με παιδιά.

Τι ημπορεί να κάνη μία νεαρή κόρη μπροστά σ’ ένα εύρωστο άνδρα, ο οποίος θα την υποτάξη τελείως και δεν θα την σέβεται; Η μεγάλη διαφορά ηλικίας είναι αμαρτία ενώπιον του Θεού.

Και εξ αιτίας αυτού του λόγου το σπίτι δεν κρατιέται, αλλά διαλύεται, και σ’ αυτές τις περιπτώσεις οι γονείς να αναγνωρίζουν και να ομολογούν τη δική τους ευθύνη.

στ. Από την αδιαφορία που έχουν οι σύζυγοι για την εξομολόγησι, την Θεία Κοινωνία και την όλη τάξι της Εκκλησίας, που είναι εντολές του Θεού.

Εάν δεν εφαρμόζουν αυτές τις εντολές, εφαρμόζουν τις εντολές του διαβόλου και δεν ημπορούν πλέον να ζουν με ειρήνη και ησυχία.

ζ. Εξ αιτίας της καταργήσεως της νηστείας. Αυτοί που γεμίζουν από οργή είναι ήδη γεμάτοι από χολή, η οποία πολλαπλασιάζεται στο σώμα του ανθρώπου, όταν τρώγει πολύ κρέας και δεν νηστεύει.

«Έτσι, και για ένα ασήμαντο λόγο, επειδή, επί παραδείγματι, το τάδε πράγμα δεν είναι στην θέση του, σηκώνει ο ένας το ξύλο και το φέρνει στο κεφάλι του άλλου.

 

Γερόντισσα Γαλακτία Κρήτης: Είδα στον Άδη τί γίνεται. Να μην πάει κανείς ούτε δευτερόλεπτο. Είδα χωριανούς μου. Δεν φανέρωσα σε κανέναν αυτούς που είδα. Μετά άναβα κεριά. Έκανα προσευχή. Άρχισαν να χοροπηδούν οι καημένοι. Εκεί είναι οι αιρετικοί. Οι μάγοι, οι μάγισσες. Να ξέρανε τι τους περιμένει αυτούς καλύτερα να μην είχανε γεννηθεί. Εκεί ποιοί άλλοι είναι; Οι ασεβείς ιερωμένοι. Ω τους κακομοίρηδες!. Εκεί είναι οι βλάσφημοι, οι κακούργοι, οι μαγαρισμένοι στο σώμα, οι άτιμοι, οι μοιχοί, οι πόρνοι, προπαντός οι αρσενοκοίτες. Αφόρητα βάσανα. Τώρα τα κάνουνε και οι παντρεμένοι αυτά. Φρίκη. Φρίκη. Είναι φωτιά θεϊκή, χειρότερη από τη φωτιά που εμείς ξέρομε..

"Να , τέκνον, ένα παράδειγμα από μέσα στον κόσμον, για να εννοήσης.."

Εξομολογώ ανδρόγυνο από την Θεσσαλονίκη . Έχουν τέτοιαν ακρίβειαν που τους εθαύμασα. Το σπίτι τους μοιάζει σαν μοναστήρι.

Η γυναίκα όλο στο σπίτι. Βγαίνει έξω, μόνο για ψώνια και ό,τι άλλο απαραίτητο. Έχουν τρία παιδιά. Μόλις φύγουν τα παιδιά στο σχολείο και ο άνδρας για δουλειά, κάθεται μια-δυό ώρες και λέγει ευχήν. Κατόπιν σηκώνεται. Αρχίζει δουλειές του σπιτιού και εν τω μεταξύ η ευχή, σαν μηχανή, δουλεύει ασταμάτητα ,πότε με το στόμα , πότε με τον νουν.

Ο άνδρας, μόλις γυρίσει από την δουλειάν ,αμέσως θ’ αλλάξη και θα πάη για προσευχή και μελέτη.

Αυτήν την τάξιν, εσυνήθισαν και τα παιδιά τους. Άκου τι έγραφε τις προάλλες η μάνα: «Τα παιδιά μας έμαθαν να λένε την ευχήν και στο σχολείο. Όταν γυρίζουν από το σχολείο, εγώ έχω τελειωμένες και τις δουλειές και το φαγητό. Κάθομαι ξανά στο προσευχητάρι.

Τα παιδιά με περιέργεια: «Τι κάνεις εκεί μαμά;». «Προσεύχομαι στον Χριστούλη για να μας φυλάει». «Μαμά, μπορούμε κι εμείς να προσευχόμαστε μαζί σου;». «Βεβαίως, παιδιά μου. Ο Χριστούλης σας αγαπά και θέλει να μιλάτε μαζί του». Έτσι λοιπόν, κάναμε συνήθεια και το μεσημέρι προσευχόμαστε όλοι μαζί δεκαπέντε-είκοσι λεπτά και ύστερα τρώμε.

Όταν το βράδυ γυρίσει και ο μπαμπάς, καθόμαστε όλοι μαζί. Άλλοτε διαβάζουμε μαζί βιβλία της εκκλησίας, άλλοτε τους διηγούμαι ιστορίες από κανένα βιβλίο που διάβασα.

Κάποτε μας τυχαίνει κανένας ξένος και μας χαλά λίγο την σειρά ˙ ωστόσο οι πιο πολλοί , μας έμαθαν και είτε έρχονται για ν’ ακούσουν καμιά ωφέλιμη κουβέντα, είτε πάνε σε άλλους φίλους τους, που ταιριάζουν στα φρονήματα.

Την νύχτα, όσος χρόνος περισσέψει, τον χρησιμοποιούμε για προσευχή και μελέτην.

Την Κυριακή, όλοι οικογενειακώς θα εκκλησιαστούμε και θα κοινωνήσουμε. Με την χάριν του Κυρίου και τα παιδιά μας, προσαρμόστηκαν και μας ακολουθούν χωρίς προβλήματα. Παρ’ όλον ότι οι φίλοι τους στο σχολείο δεν νηστεύουν, όμως ευτυχώς δεν παρασύρονται».

Τελειώνοντας , γράφει αυτή η χαριτωμένη γυναίκα:

«Κατ’ αυτόν τον τρόπον κυλά η ζωή μας.

Αν και έχουμε πολλούς πειρασμούς από τον φθόνον του εχθρού, όμως αισθανόμαστε ότι στο σπίτι μας βασιλεύει ο Χριστός και είμαστε πολύ χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι».

Να , τέκνον ,ένα παράδειγμα από μέσα στον κόσμον, για να εννοήσης , ότι ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης . Δίνει την χάριν του παντού.:Π. Χαραλάμπος Διονυσιάτης

 

Στό μυστήριο τοῦ γάμου ἔρχεται τό Ἅγιο Πνεῦμα καί ἐφόσον θά βρεῖ τόπο - οἱ ἄνθρωποι δηλαδή πού προσέρχονται στό μυστήριο εἶναι καθαροί, εἶναι ἁγνοί, ὅπως τούς θέλει ἡ Ἐκκλησία μας, γι' αὐτό καί τούς στεφανώνει, εἶναι παρθένοι ἤ τουλάχιστον ἔχουν μετανοήσει καί ἔχουν ἐξομολογηθεῖ - μένει τό Ἅγιο Πνεῦμα καί τούς κάνει ἕνα, ὄχι ἁπλῶς μία σάρκα ἀλλά καί ἕνα πνεῦμα (ἐφόσον καί αὐτοί ἀγωνιστοῦν βεβαίως τόν καλόν ἀγώνα τῆς πίστεως). Ὁπότε δημιουργεῖται ἕνας καινούριος ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος λέγεται ἀνδρόγυνο καί οὐσιαστικά προέρχεται ἀπό τόν ἄνδρα καί τήν γυναίκα.

Ἄρα ὅταν κανείς φροντίζει γιά τό ἕτερον ἥμισυ, νοιάζεται γι' αὐτόν τόν καινούριο ἄνθρωπο πού προέκυψε ἀπό τήν ἕνωση αὐτῶν τῶν δύο καί οὐσιαστικά φροντίζει γιά τόν ἑαυτόν του. Ἡ προαγωγή δηλαδή τῆς γυναικός, εἶναι καί προαγωγή τοῦ συζύγου καί ἀντιστρόφως. (Ἡ πνευματική πρόοδος τοῦ ἑνός βοηθάει στό νά προοδεύσει καί ὁ ἄλλος).

Ἰσχύει λοιπόν καί τό ἑξῆς ἐδῶ: Ἄν ἔστω ὁ ἕνας κάνει τό καθῆκον του, ὁ γάμος σώζεται καί πάει καλά.

Γι' αὐτό, δέν εἶναι δικαιολογία αὐτό ποῦ λένε μερικές:

- Τί θά κάνω ἔχω ἕνα ἄνδρα ἄθλιο...

Ἤ ὁ ἄνδρας παραπονιέται γιά τή γυναίκα του λέγοντας:

- Τί νά κάνω ἀφοῦ ἔχω τέτοια γυναίκα;

Ὄχι, μπορεῖς νά κάνεις. Ἐσύ κάνε τό καθῆκον σου καί θά πᾶνε καλά τά πράγματα. Γιατί ὁ Θεός βλέπει τόν ἀγώνα σου καί θά σέ βοηθήσει, θά σέ εὐλογήσει καί θά εὐλογήσει καί τήν οἰκογένειά σου. Ἔχουμε τέτοιες περιπτώσεις, πού ὁ ἕνας ἔσωσε τόν γάμο του καί ὅλη του τήν οἰκογένεια.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

(Ὁμιλία 22 - 8 - 2015)

 

 

Ο Θεός θέλει να είμεθα στην καθημερινή μας ζωή τέτοιοι, ώστε να μας αγαπούν οι άλλοι και να μας νοιώθουν ευχάριστους.

Να μπορούν να επικοινωνούν μαζί μας, να πουν τη χαρά τους, τη λύπη τους, τα προβλήματά τους.

Να νοιώθουν ότι είμαστε καρδιές που ζούμε κοντά η μία στην άλλη και μπορούμε να βοηθούμε ο ένας τον άλλον.:Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

 

Έχεις, ας πούμε, μία δυσκολία με το παιδί σου. Πάρε το παιδί σου και πήγαινε κάπου να φας μαζί του. Κάνε του ένα τραπέζι. Δώστου μια δυνατότητα άνεσης. Δεν είναι ανάγκη να του κάνεις κατηχητικό ούτε κήρυγμα ούτε να τον κολλήσεις στον τοίχο.. Μην του πεις τίποτα! Άστον. Αν θέλει θα σου πει ο ίδιος. Κάνε του ένα δώρο, κάτι που ξέρεις ότι του αρέσει. Πρόσφερέ του κάτι το οποίο θα τον ευχαριστήσει, θα τον χαροποιήσει.

Αυτά, όσο κι αν σας φαίνονται παράξενα, στους μοναχικούς κύκλους, στον κόσμο των μοναχών, πολλές φορές οι γέροντες -και οι γέροντες οι δικοί μας που ήταν τραχοίς και αυστηροί άνθρωποι- μετήρχοντο αυτά τα πράγματα και έτσι έδειχναν την αγάπη τους και βοηθούσαν τις ψυχές των αδυνάτων ανθρώπων.

Μια φορά ο Γέρων Παΐσιος μου έστειλε κάτι μαργαρίτες από τον κήπο του. Ήταν κάποια παιδιά εκεί.

-Πού θα πάτε παιδιά;

-Πάμε στη Νέα Σκήτη.

-Θα δείτε τον παπαΘανάση;

-Θα τον δούμε.

-Ωραία!

Έκοψε κάτι μαργαρίτες, τις έβαλε σε ένα φάκελο, τις έστειλε και μου έγραψε απ' έξω:

"Με αγάπη ο εχθρός σου!"

Κοίταξε, ένα απλό πράγμα! Αν τα κάναμε αυτά με τα παιδιά μας και τους συζύγους μας σίγουρα θα βρίσκαμε πολλές λύσεις. Εάν μέσα στους χώρους των ασκητών και των μοναχών υπάρχει τέτοια λεπτότητα πόσο μάλλον μέσα στην οικογένειά σου, μέσα στο σπίτι σου, στα παιδιά σου. Μάθε αυτό το πράγμα! Εδώ ο Ιωάννης της Κλίμακος -το κελί του στο Σίνα ήταν κάτω από ένα βράχο!- κι έγραψε στο βιβλίο του: "Η τράπεζα και το γεύμα της αγάπης και τα ειλικρινή δώρα μαλακώνουν την οργισμένη ψυχή και διαλύουν και το μίσος". Απλά πράγματα. Άρχισε από αυτά τα απλά πράγματα!

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού