Δοξολογία και ευχαριστία στη Διδασκαλία των Σύγχρονων Αγίων

Ἂν ἡ ψυχὴ ἔχει τὴν πνευματικὴ λεπτότητα καὶ εὐχαριστεῖ συνέχεια τὸν Θεὸ καὶ γιὰ τὶς πολὺ μικρὲς δωρεές Του, τότε καὶ Ἐκεῖνος ἀνταποκρίνεται πολλαπλάσια.

Καὶ γίνεται τὸ ἑξῆς:

εὐγνωμοσύνη ὁ ἄνθρωπος, νέα δῶρα ὁ Θεός.

Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

 

 

Η ΓΚΡΙΝΙΑ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΡΑ...

ΦΕΡΝΕΙ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!

Γέροντα, που οφείλεται η γκρίνια και πως μπορείς να την αποφύγεις;

- Στην κακομοιριά οφείλεται και με την δοξολογία την κάνει κανείς πέρα. Η γκρίνια γεννά γκρίνια και η δοξολογία γεννά δοξολογία. Όταν δεν γκρινιάζει κανείς για μια δυσκολία που τον βρίσκει, αλλά δοξάζει τον Θεό, τότε σκάζει ο διάβολος και πάει σε άλλον που γκρινιάζει, για να του τα φέρει όλα ανάποδα. Γιατί, όσο γκρινιάζει κανείς, τόσο ρημάζει.

Μερικές φορές μας κλέβει το ταγκαλάκι (διάβολος) και μας κάνει να μη μας ευχαριστεί τίποτε, ενώ μπορεί κανείς όλα να τα γλεντάει πνευματικά με δοξολογία και να έχει την ευλογία του Θεού.

Να, ξέρω κάποιον εκεί στο Όρος που, αν βρέξει και του πεις «πάλι βρέχει», αρχίζει : «Ναι, όλο βρέχει, θα σαπίσουμε από την πολλή υγρασία» . Αν μετά από λίγο σταματήσει η βροχή και του πεις «ε, δεν έβρεξε και πολύ», λέει: «Ναι, βροχή ήταν αυτή; Θα ξεραθεί ο τόπος ...;». Και δεν μπορεί να πει κανείς ότι δεν είναι καλά στο μυαλό, αλλά συνήθισε να γκρινιάζει. Να είναι λογικός και να σκέφτεται παράλογα!

Η γκρίνια έχει κατάρα. Είναι σαν να καταριέται ο ίδιος ο άνθρωπος τον εαυτό του, οπότε μετά έρχεται η οργή του Θεού.

Στην Ήπειρο γνώριζα δύο γεωργούς. Ο ένας ήταν οικογενειάρχης και είχε ένα - δυο χωραφάκια και εμπιστευόταν τα πάντα στον Θεό. Εργαζόταν όσο μπορούσε, χωρίς άγχος. «Θα κάνω ότι προλάβω», έλεγε. Μερικές φορές άλλα δεμάτια σάπιζαν από την βροχή, γιατί δεν προλάβαινε να τα μαζέψει, άλλα του τα σκόρπιζε ο αέρας, και όμως για όλα έλεγε «δόξα Σοι ο Θεός» και όλα του πήγαιναν καλά. Ο άλλος είχε πολλά κτήματα, αγελάδες κ.λπ. ,δεν είχε και παιδιά. Αν τον ρωτούσες «πώς τα πας;», «άστα, μην τα ρωτάς», απαντούσε. Ποτέ δεν έλεγε «δόξα Σοι ο Θεός», όλο γκρίνια ήταν. Και να δείτε, άλλοτε του ψοφούσε η αγελάδα, άλλοτε του συνέβαινε το ένα, άλλοτε το άλλο. Όλα τα είχε, αλλά προκοπή δεν έκανε.

Για αυτό λέω, η δοξολογία είναι μεγάλη υπόθεση. Από μας εξαρτάται, αν γευθούμε ή όχι τις ευλογίες που μας δίνει ο Θεός. Πώς όμως να τις γευθούμε, αφού ο Θεός μας δίνει λ.χ. μπανάνα και εμείς σκεφτόμαστε τι καλύτερο τρώει ο τάδε εφοπλιστής;

Πόσοι άνθρωποι τρώνε μόνον ξερό παξιμάδι, αλλά μέρα-νύχτα δοξολογούν τον Θεό και τρέφονται με ουράνια γλυκύτητα! Αυτοί οι άνθρωποι αποκτούν μια πνευματική ευαισθησία και γνωρίζουν τα χάδια του Θεού. Εμείς δεν τα καταλαβαίνουμε, γιατί η καρδιά μας έχει πιάσει γλίτσα και δεν ικανοποιούμαστε με τίποτε. Δεν καταλαβαίνουμε ότι η ευτυχία είναι στην αιωνιότητα και όχι στην ματαιότητα.

Από το βιβλίο «Οικογενειακή ζωή» Γέροντος Παισιου Αγιορείτου, Λόγοι Δ

 

 

Να μετανοείς και να δοξολογείς το Θεό που δεν επέτρεψε να απολεσθείς από τις αδυναμίες σου» Στάρετς Αντωνίου της Όπτινα

 

 

Στόμα που ευχαριστεί συνεχώς το Θεό, δέχεται την ευλογία του και καρδιά που εχει μόνιμα την ευχαριστία δέχεται συνεχώς την αύξηση της χάρης» Άγ. Ισαάκ ο Σύρος

Άγιος Παΐσιος: – Γέροντα, στενοχωριέμαι γιατί έχω πολλά προβλήματα υγείας.

– Όλα να τα δέχεσαι σαν μεγάλα δώρα του Θεού. Ο Θεός δεν είναι άδικος. Στον ουρανό θα έχεις πολλά να απολαύσεις θα έχεις σύνταξη μεγάλη, εάν δεν την μειώσεις μόνη σου με τον γογγυσμό.

– Πώς, Γέροντα, αφού τώρα δεν νιώθω μέσα μου τον ουρανό;

– Δε νιώθεις τον Ουρανό, γιατί δεν δοξολογείς τον Θεό. Όταν ο άνθρωπος κινείται στον χώρο της δοξολογίας,… χαίρεται με όλα. Υπάρχουν κοσμικοί άνθρωποι που θα μας κρίνουν εμάς τους μοναχούς.

Να δείτε οι Βεδουίνοι τι ταλαιπωρία περνούν, αλλά ευχαριστούν τον Θεό και είναι χαρούμενοι!

Το σιτάρι δεν το καθαρίζουν, για να βγάλουν την πέτρα, αλλά το αλέθουν όπως είναι, και το ψωμί τους είναι όλο πέτρα!

Και οι τροφές τους, φαίνεται, δεν έχουν τα απαραίτητα συστατικά, ασβέστιο κ.λπ., οπότε τα δόντια τους καταστρέφονται τελείως.

Και βλέπεις Βεδουίνους να έχουν μόνον ένα δόντι και να χαίρονται σαν να είναι το δόντι μαργαριταρένιο.

Και άλλος του λείπει ένα δόντι και αισθάνεται μειονεκτικά. Με όλα αυτά που ακούτε, να κινήσθε συνέχεια στην δοξολογία να δοξάζετε μέρα-νύχτα τον Θεό για τις ευεργεσίες Του.

Μου έλεγε κάποιος επίσκοπος ότι σε έναν ναό, την ώρα που ο διάκος διάβαζε το Ευαγγέλιο της θεραπείας των δαιμονισμένων των Γεργεσηνών, ένας άνθρωπος πολύ απλός στεκόταν πίσω από το δεσποτικό και έλεγε συνέχεια «δόξα σοι ο Θεός».

Αρχίζει ο διάκος: «Τω καιρώ εκείνω ελθόντι τω Ιησού εις την χώραν των Γεργεσηνών, «δόξα σοι ο Θεός» λέει εκείνος, «υπήντησαν αυτώ δύο δαιμονιζόμενοι», «δόξα σοι ο Θεός» «χαλεποί λίαν», «δόξα σοι ο Θεός » «και ιδού ώρμησε πάσα η αγέλη των χοίρων …εις την θάλασσαν», «δόξα σοι ο Θεός».

«Κατάλαβα, μου είπε ύστερα ο επίσκοπος, ότι είχε δίκαιο αυτός ο απλός άνθρωπος που έλεγε «δόξα σοι ο Θεός» γιατί το «δόξα σοι ο Θεός» ρίχνει τους δαίμονες στην θάλασσα.

Και εσείς πάντα να λέτε «δόξα σοι ο Θεός, δόξα σοι ο Θεός», μέχρι να ορμήσει η αγέλη στην θάλασσα .

Η δοξολογία αγιάζει τα πάντα. Με την δοξολογία διαλύεται ο άνθρωπος από ευγνωμοσύνη, παλαβώνει με την καλή έννοια, πανηγυρίζει τα πάντα.

Και όταν ο άνθρωπος ευχαριστεί τον Θεό ακόμη και για τα λίγα, έρχεται μετά τόσο πλούσια η ευλογία του Θεού, που δεν μπορεί να την αντέξη και τότε ο διάβολος δεν μπορεί πια να σταθεί και φεύγει

 

 ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΘΕΟΥ ΣΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΣΥΓΡΟΝΩΝ ΑΓΙΩΝ

Να μη βάζουμε ποτέ κακό στον νου μας.

Να μη φοβούμαστε.

Να μη νοιαζόμαστε.

Να μην αγωνιούμε.

Μα και όταν δέχεσθε αδικίες, πάθη, συκοφαντίες εκ μέρους άλλων, μην ταράσσεστε, μην ασχολείσθε.

Ας πουν ό,τι θέλουν για σας. Και αν σας καταριούνται, μην ανησυχείτε.

Η ευτυχία δεν χάνεται, διότι δεν την περιμένουμε από τους ανθρώπους αλλά από τον Θεό.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

 

 

 

Αφήνετε την ζωή σας στα χέρια του Θεού.
Ποτέ μην πιέζετε τα πράγματα.
Μία πόρτα που δεν ανοίγει ποτέ μην επιχειρήσετε να την σπάσετε.
Ακόμα και μέσα από την εμπάθεια των ανθρώπων κρύβεται η πανσωστική πρόνοια του Θεού για όλους μας."
Όσιος Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός.

              

 

 

                                       

 

                

              Η Χαρά στη Διδασκαλία των Σύγχρονων Αγίων

"Δώσε στον άλλον ένα χαμόγελο.."

«Ἐσὺ ποὺ εἶσαι στὸ Μοναστήρι, ὅταν

πλησιάσεις τὸν ἀδελφό σου, ἐσὺ ποὺ εἶσαι σύζυγος, ὅταν πλησιάσεις τὸν ἢ τὴν σύζυγό σου, ἐσὺ ποὺ εἶσαι πατέρας, μητέρα, ὅταν πλησιάσεις τὸ παιδί σου... ὅ,τι θὰ τοῦ πεῖς, ὅ,τι σκέφτεσαι νὰ τοῦ πεῖς, πὲς τό, ἀφοῦ πρῶτα τοῦ πεῖς δύο κουβέντες ποὺ θὰ τοῦ δώσουν χαρά, παρηγοριά, μία ἀνάσα.

Νὰ τὸν κάνεις νὰ πεῖ, ἀνακουφίσθηκα, χάρηκα! Νὰ κάνετε τοὺς ἄλλους νὰ σᾶς καμαρώνουν, νὰ σᾶς ἀγαποῦν , νὰ χοροπηδοῦν ἀπὸ τὴ χαρά τους, ὅταν σᾶς συναντοῦν.

Διότι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι στὴν ζωή τους, στὸ σπίτι τους, στὸ σῶμα τους καὶ στὴν ψυχὴ τους ἔχουν πόνο, ἀρρώστιες, δυσκολίες, βάσανα, καὶ ὁ καθένας κρύβει τὸν πόνο μέσα στὸ πουγγὶ του τὸ κρυφό, μέσα στὴν καρδιά του, στὸ σπίτι του, γιὰ νὰ μὴν τὸ ξέρουν οἱ ἄλλοι.

Ἔτσι ἐγὼ δὲν ξέρω τί πόνο ἔχεις ἐσὺ καὶ ἐσὺ δὲν ξέρεις τί πόνο ἔχω ἐγώ.

Μπορεῖ νὰ γελῶ καὶ νὰ φωνάζω, νὰ παίζω, ἀλλὰ κατὰ βάθος πονῶ, καὶ γελῶ καὶ φωνάζω, γιὰ νὰ σκεπάσω τὴν λύπη μου.

Γι' αὐτὸ δῶσε στὸν ἄλλον πρῶτα ἕνα χαμόγελο, μια προσευχή ».

Γέρων Αἰμιλιανὸς Σιμωνοπετρίτης

 

 

«Όταν στη ψυχή σου έχεις καλούς λογισμούς, νιώθεις χαρούμενος, ήρεμος. Όταν στην καρδιά σου επικρατούν η ειρήνη και η χαρά, τότε το πνεύμα του καλού, το Άγιο Πνεύμα, είναι μέσα σου. Όταν μέσα σου κυριαρχούν άσχημες σκέψεις, τότε νιώθεις αδιάθετος, ταραγμένος, τότε μέσα σου βρίσκεται το πονηρό και πανούργο πνεύμα του κακού»:Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

 

Ὁ Θεὸς είναι Φώς Άπλετον!

ἡ συνηθισμένη της ἔκφραση

καὶ ἀνερμήνευτον

Ἐκεί τὰ ξέρεις ὅλα, δὲν ρωτᾶς τίποτα

μόνο ἀπολαμβάνεις.

Είναι Φώς ὀντότητας.

Πώς νὰ σας πώ

σκέφτεται, μιλεί μόνο ἀγαπά ἐνεργεί

ὅλα τὰ καλά.. είναι πρόσωπο.

Μακαριστή Γερόντισσα Γαλακτία τῆς Κρήτης!

Χριστός Ανέστη!

 

 

 

 

                

 

Τα Άγρια Ζώα στη ζωή των σύγχρονων Αγίων

 

«Πρωινό ρόφημα»

Γιώργος Σκαμπαρδώνης

Πρωί στο κελί του Τιμίου Σταυρού του γέροντα Παΐσιου, κοντά στη Μονή Σταυρονικήτα. Τρίτη μέρα της Σαρακοστής. Είμαστε έξω στο σκεπαστό κι ο γέροντας βράζει γάλα στο καμινέτο, πάνω σ’ ένα κούτσουρο.

Παραδίπλα είναι, πλαγιασμένα στα χόρτα, τα δύο παιδιά του Γιάννη, που ανεβήκαμε μαζί στο Αγιονόρος – ο Γιάννης κάθεται μόνος του, απέναντι στο βράχο.

Πιο εδώ είναι δυο επισκέπτες, κι αυτοί από τη Θεσσαλονίκη. Στέκονται όρθιοι, ακουμπώντας μαζί στην καστανιά.

Πενηντάρηδες κι οι δύο, χλωμοί, στρυφνοί. Φαίνονται να είναι από κάποια παρεκκλησιαστική οργάνωση, γιατί κοιτάζουνε αυστηρά, κάπως επιτιμητικά τον γέροντα και σχολιάζουνε μεταξύ τους χαμηλόφωνα.

Τα παιδιά παίζουνε, κάνουνε φασαρία – οπότε γυρίζει ο Παΐσιος και τα λέει ήρεμα:

«Μην κάνετε θόρυβο, γιατί εδώ δίπλα, κάτω απ’ το χώμα, είναι κρυμμένοι Αμερικανοί και θα ξυπνήσουν και θα ’ρθουν να μας χαλάσουν την ησυχία μας».

Τα παιδιά σταματούνε, σωπαίνουνε παραξενεμένα.

Ο Γιάννης, απέναντι, γέρνει πλάγια στο βράχο, πάνω στο σάκο του.

Ανάβει τσιγάρο.

Οι δύο επισκέπτες, που φαίνονται σκληροί ευσεβιστές, συνεχίζουν να βλέπουν με αποδοκιμασία τον γέροντα να προσέχει να μη φουσκώσει και χυθεί το γάλα. Ώσπου ο ένας δεν αντέχει και λέει στον καλόγερο:

«Γέροντα Παΐσιε, είμαστε στις πρώτες μέρες της Σαρακοστής, έχουμε αυστηρή νηστεία, κι εσύ βράζεις να πιείς γάλα;»

Ο γέροντας σωπαίνει. Δεν απαντάει. Πιάνει κα κατεβάζει το κατσαρόλι, γιατί το γάλα έβρασε. Μετά πάει στο κελί, φέρνει έξι μικρά, παλιά πορσελάνινα φλιτζανάκια, τα βάζει μερακλίδικα στη σειρά κι αδειάζει με προσοχή το γάλα μέσα σ’ αυτά. Περιμένει λίγο να κρυώσει, ενώ όλοι τον κοιτάζουμε με απορία, σιωπηλοί.

Οι δύο ευσεβιστές τα βλέπουνε όλα αυτά με αποστροφή, γιατί σκέφτονται ότι αφού είμαστε όλοι εδώ οι επισκέπτες, έξι και τα φλιτζανάκια, άρα και σ’ αυτούς θα τολμήσει ο καλόγερος να προσφέρει γάλα, τέτοιες μέρες σκληρής νηστείας.

Ο γέροντας Παΐσιος παίρνει τα γεμάτα φλιτζάνια ένα-ένα, τα βάζει σ’ ένα ξύλινο δίσκο, τα κουβαλάει και τ’ αφήνει σε απόσταση εφτά μέτρων, στο χώμα, στην άκρη ενός θάμνου.

Τ’ ακουμπάει όλα εκεί, στη σειρά, έπειτα έρχεται, κάθεται δίπλα μας και αρχίζει να κάνει με το στόμα του κάτι σιγανά, παράξενα σφυρίγματα, κοιτάζοντας προς τους θάμνους.

Δεν περνούνε λίγα λεπτά, και πιο εκεί, μέσα από τα τσαλιά, βγαίνει πολύ προσεκτικά μια οχιά και ύστερα πέντε μικρά φιδάκια – τα παιδιά της.

Κρατάω την αναπνοή μου. Τα φίδια έρχονται, πλησιάζουν όλα, ένα-ένα, σέρνοντας, περνούνε δίπλα μας, πάνε σιγά-σιγά στα φλιτζανάκια, κι αρχίζουν ήρεμα να πίνουν, να ρουφούνε το πρωινό γάλα τους.

***

Το υπέροχο αυτό κείμενο του Γιώργου Σκαμπαρδώνη δημοσιεύθηκε το 2001 στο 1ο τεύχος του περιοδικού «Αναλόγιον», Τριμηνιαία έκδοση της Ιεράς Μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης, το οποίο χάριν του αείμνηστου επισκόπου Αμβροσίου Γιακαλή, τότε Μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης, ετοιμάζαμε με μια ομάδα φίλων από τη Θεσσαλονίκη, την Κοζάνη και την Αθήνα. Αργότερα συμπεριελήφθη στη συλλογή διηγημάτων του Γιώργου Σκαμπαρδώνη, Επί ψύλλου κρεμάμενος, εκδ. Κέδρος 2003.

 

 

      

ΜΑΡΤΥΡΊΑ ΤΟΥ ΠΑΤΗΡ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΆΓΙΟ ΠΑΪΣΙΟ. Κάποτε ο ηγούμενος της Μονής Κουτλουμουσίου π. Χριστόδουλος είχε ένα πρόβλημα και θεώρησε ότι πρέπει να πάει νωρίς το πρωί στον Άγιο Παΐσιο να τον συμβουλευτεί. Όταν έφτασε το κελί του Αγίου εκείνος ήταν μόνος. Καθώς μιλούσαν, έξω από το κελί του παρουσιάστηκε ένα ελάφι. Βλέποντας το ο Άγιος του είπε « Σου έχω πει να μην κυκλοφορείς το πρωί γιατί μπορεί να σε σκοτώσουν» Το ελάφι σήκωσε το ένα ποδαράκι του και τότε ο Άγιος κατάλαβε ότι ήταν σπασμένο.

Πάει μέσα στο κελί του και επιστρέφει με ένα ξύλο το οποίο το έδεσε στο σπασμένο πόδι του ελαφιού σαν να ήταν γύψος. Του είπε « Θα επιστρέψεις μετά από 25 μέρες να βγάλουμε το γύψο »

Ο ηγούμενος σημείωσε την ημερομηνία και μετά από 25 ημέρες επέστρεψε στο κελί του Αγίου για να δει εάν θα έρθει το ελάφι. Δεν πέρασε αρκετή ώρα και το ελάφι εμφανίστηκε ξανά στην πόρτα του Αγίου Παΐσίου Το πόδι του ελαφιού είχε γίνει καλά. Ο Άγιος Παΐσιος αφαίρεσε το «γύψο» και είπε πάλι στο ελάφι « Πρόσεχε μην κυκλοφορείς το πρωί γιατί κινδυνεύεις»

 

Την δεύτερη ιστορία αφηγήθηκε στον πατέρα Χρήστο Μήτσιο, ο αντιπρόεδρος του ιδρύματος «Κοινωνία Αγάπης και Προσφοράς – Γέροντας Παΐσιος», ο κυρ-Βασίλης ο μάστορας, όπως τον αποκαλεί χαρακτηριστικά ο πατέρας Χρήστος. «Κάναμε έργα επισκευής στο μοναστήρι, γιατί είχε ανατιναχθεί από τους Γερμανούς. Κάτω είχε ένα κήπο με φασολάκια, μαρούλια κτλ, για να μαζεύει ο γέροντας και να μαγειρεύει καλογερικά. Βλέπει στον κήπο ένας μάστορας ένα λαγό με τα αυτιά πάνω, να τρώει από τον κήπο και πηγαίνει με το σκεπάρνι να τον χτυπήσει, για να τον μαγειρέψουν. Τότε πετάχτηκε ο γέροντας Παΐσιος και του φώναξε “Μη! Φιλαράκι μου είναι”! Έσκυψε, έπιασε τον λαγό και τον πήρε αγκαλιά! Με το μολύβι του μάστορα, του έκανε ένα σταυρό στο κεφάλι και του είπε “λαγέ σε παρακαλώ, σε θέλω για παρέα αλλά αυτά στον κήπο είναι δικά μου, να έρχεσαι εδώ γύρω γύρω να βοσκάς, αλλά αν θέλεις να μείνουμε φίλοι αυτά μην τα πειράζεις”.» Πολλές φορές είπαν οι μάστορες ότι ξανά είδαν το λαγουδάκι!

Κάποτε, ο Άγιος Παΐσιος είδε ένα χελιδόνι που είχε χτίσει την φωλιά του έξω από το κελί του. Ένα γεράκι επιτέθηκε και σκότωσε το χελιδόνι, αφήνοντας ορφανά τα μικρά του.

Ο Παΐσιος λυπήθηκε πολύ, πήρε τα μικρά, τα τάιζε με ψίχουλα και τα φρόντιζε μέχρι να μεγαλώσουν. Μια μέρα, προσευχόμενος, ρώτησε τον Θεό:

- «Κύριε, γιατί άφησες το γεράκι να σκοτώσει τη μάνα, ενώ Εσύ φροντίζεις όλα τα πλάσματα;»

Και ο Θεός του απάντησε μέσα στην καρδιά του:

- «Εγώ φρόντισα να βρίσκεσαι εσύ εκεί, για να γίνεις εσύ η μάνα τους.»

Ο Θεός δεν αποτρέπει πάντα το κακό, αλλά φροντίζει να υπάρχει πάντα κάποιος άνθρωπος (έστω κι ένας) που θα γίνει το εργαλείο Του. Αν φροντίζει για τα ορφανά χελιδόνια, φανταστείτε πώς φροντίζει για τα ορφανά παιδιά, βάζοντας στην θέση τους άλλους ανθρώπους.

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ «ΟΤΑΝ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΠΑΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΑΕΙ ΜΟΝΗ ΤΗΣ, ΣΤΟ ΔΙΑΖΥΓΙΟ ΘΑ ΚΑΤΑΛΗΞΟΥΝ»,

 

Το Διαζύγιο στη Διδασκαλία των Σύγχρονων Αγίων

                        Δρ. Ευτύχιος Σ. Καλογεράκης

 

Άγιος Παϊσίου: Γέροντα, μια γυναίκα την εγκατέλειψε ο άνδρας της, πήρε και το παιδί, και έχει σχέσεις με δύο άλλες γυναίκες. Με ρώτησε τι να κάνη.

-Να της πης, όσο μπορεί, να κάνη υπομονή, προσευχή, και να φέρεται με καλοσύνη. Να περιμένει να μη διαλύσει τον γάμο η ίδια.

 

Κάποιος περιφρονούσε την γυναίκα του, την κακομεταχειριζόταν, και αυτή τα αντιμετώπιζε όλα με υπομονή και καλοσύνη, μέχρι που πέθανε σχετικά νέα. Όταν έκαναν την εκταφή της, βγήκε από τον τάφο μία ευωδία. Απόρησαν όσοι βρίσκονταν εκεί.

Βλέπετε, αυτή αντιμετώπιζε τα πάντα με υπομονή σ’ αυτήν την ζωή, γι’ αυτό δικαιώθηκε στην άλλη ζωή.

 

Έχω υπ’ όψιν μου και μια άλλη περίπτωση. Ένα κοσμικό παιδί είχε συμπαθήσει μια κοπέλα που ζούσε πνευματικά. Για να τον συμπαθήσει και η κοπέλα, προσπαθούσε να ζη κι αυτός πνευματικά, εκκλησιαζόταν κ.λπ. Τελικά παντρεύτηκαν. Μετά όμως από χρόνια εκείνος άρχισε πάλι την κοσμική ζωή.

Ενώ είχαν και μεγάλα παιδιά -ένα αγόρι στο πανεπιστήμιο και δύο κοπέλες, μία στο λύκειο και μία στο γυμνάσιο- αυτός συνέχιζε να ζη άσωτα. Είχε μια μεγάλη επιχείρηση και έβγαζε πολλά χρήματα, αλλά τα περισσότερα τα εξόδευε με την άσωτη ζωή του.

Η καημένη η σύζυγός του κρατούσε το σπίτι με την οικονομία που έκανε και τα παιδιά της με τις συμβουλές της. Δεν κατηγορούσε τον πατέρα τους, για να μην τον σιχαθούν και τραυματισθούν, αλλά και για να μην παρασυρθούν.

Τα βράδια που γύριζε αργά, εύκολα τον δικαιολογούσε, λέγοντας στα παιδιά ότι έχει δουλειές, αλλά το μεσημέρι που πήγαινε στο σπίτι με κάποια φιλενάδα του, τι να έλεγε; Γιατί, τι έκανε ο αθεόφοβος αυτός άνθρωπος; -αν και δεν αξίζει να τον λέη κανείς άνθρωπο, επειδή δεν είχε καθόλου ανθρωπιά.

Τηλεφωνούσε στην γυναίκα του να του ετοιμάση τα φαγητά που επιθυμούσε και ερχόταν το μεσημέρι με κάποια από τις φιλενάδες του για φαγητό. Η καημένη η μάνα, για να μην μπουν σε άσχημους λογισμούς τα παιδιά της, τους καλοδεχόταν.

Έδινε την εντύπωση ότι είναι δική της φίλη και πέρασε ο σύζυγος της από το σπίτι της και την έφερε στο σπίτι τους, με το αυτοκίνητό του. Έστελνε με τρόπο τα παιδιά στα δωμάτιά τους, για να διαβάσουν, γιατί φοβόταν μήπως δουν καμμιά άσχημη σκηνή, επειδή δυστυχώς αυτός δεν πρόσεχε, αλλά ασχημονούσε και μέσα στο σπίτι. Αυτό γινόταν κάθε μεσημέρι και κάθε τόσο της κουβαλούσε και άλλο πρόσωπο.

Αφού τα παιδιά έφθασαν να λένε στην μητέρα τους: «Πόσες φίλες έχεις, μαμά;» . «Γνωριζόμασταν από παλιά», τους έλεγε εκείνη. Εν τω μεταξύ αυτός την είχε την καημένη χειρότερα και από υπηρέτρια, διότι της φερόταν με πολλή βαρβαρότητα.

Σκεφθήτε τώρα, αυτή η μάνα κάθε μέρα να υπηρετή δύο κτήνη, που ατίμαζαν το σπίτι, και να βάζη συνέχεια καλούς λογισμούς στα παιδιά της. Και δεν είναι ότι ήξερε πως το θέμα αυτό θα λήξη έπειτα από ένα διάστημα, ώστε να πη: «θα κάνω υπομονή» και να έχη και λίγη παρηγοριά.

Αυτή η κατάσταση συνεχίστηκε αρκετά χρόνια. Επειδή όμως είχε δώσει ο ταλαίπωρος πολλά δικαιώματα στον διάβολο, επόμενο ήταν να δέχεται φοβερές δαιμονικές επιδράσεις. Ήταν σαν τρελός, δεν ήλεγχε τον εαυτό του, όλα του έφταιγαν.

Μια μέρα λοιπόν, όπως έτρεχε με το αυτοκίνητό του, καθώς ήταν μεθυσμένος από την σαρκική μέθη, ξέφυγε από το δρόμο και έπεσε στο γκρεμό. Το αυτοκίνητο διαλύθηκε και αυτός τραυματίστηκε σοβαρά. Τον μετέφεραν στο νοσοκομείο και ύστερα από μια σχετική νοσηλεία τον πήγαν στο σπίτι σακατεμένο.

Καμμιά φιλενάδα του δεν τον πλησίασε, γιατί δεν είχε πια ούτε πολλά χρήματα, αλλά και το πρόσωπό του ήταν παραμορφωμένο. Η καλή σύζυγος όμως και καλή μάνα τον περιποιόταν με πολλή καλοσύνη, χωρίς να του θυμίζη τίποτε από την άσωτη ζωή του.

Αυτό τον συγκλόνισε και τον αλλοίωσε πνευματικά. Μετανόησε ειλικρινά, ζήτησε και εξομολογήθηκε, έζησε λίγα χρόνια χριστιανικά, με εσωτερική ειρήνη, και αναπαύθηκε εν Κυρίω. Μετά τον θάνατο του το αγόρι ανέλαβε την δουλειά του και συντηρούσε την οικογένεια. Ζούσαν αγαπημένα τα παιδιά, γιατί είχαν πάρει καλές αρχές από την καλή μάνα. Αυτή η μάνα ήταν ηρωίδα.

Ήπιε όλα τα φαρμάκια, για να μη διαλυθή η οικογένειά της και πικραθούν τα παιδιά της, κράτησε την οικογένεια σωστά, έσωσε και τον άνδρα της, αποταμίευσε και αυτή ουράνιο μισθό. Ο Θεός αυτήν την γυναίκα θα την βάλη στην καλύτερη θέση στον Παράδεισο.

Από το βιβλίο «Πνευματική Αφύπνιση» Γέροντος Παΐσιου Αγιορείτου Λόγοι Δ'

 

Ὅταν ἔχουμε ἕνα διαζύγιο, ἄσχετα ἀπό τίς αἰτίες τοῦ διαζυγίου, ἔχουμε μία σαρωτική νίκη τοῦ σατανᾶ~

Όταν έχουμε ένα διαζύγιο, άσχετα από τις αιτίες του διαζυγίου, έχουμε μια σαρωτική νίκη του σατανά. .

Λέει ο διάβολος:

– Βλέπεις Ναζωραίε,

τους στεφάνωσες,

όμως εγώ τους κέρδισα,

εγώ τους χώρισα!

Αυτό πρέπει να εγκολπωθεί καλά στο μυαλό κάθε ανθρώπου πριν παντρευτεί, ότι δεν πρέπει να χωρίσουν ποτέ!

Όταν δύο άνθρωποι παντρεύονται εν Χριστώ και μετά χωρίζουν, είναι σαν να βάζουν το διάβολο στη μέση.

Το Ευαγγέλιο λέει, ότι η μοναδική αιτία χωρισμού είναι η μοιχεία.

Δεν διατάζει ο Χριστός να χωρίσει ρητώς το αντρόγυνο, αλλά τους επιτρέπει να χωρίσουν, για να μην γίνει αργότερα κανένα άλλο μεγαλύτερο αμάρτημα π.χ. δολοφονία του συζύγου.

Μακάριος όμως είναι ο/η σύζυγος, που για την αγάπη Του Χριστού μας, υπομένει το σταυρό αυτόν και δεν ζητά να χωρίσει.

Εκείνοι όμως που δεν συγχωρούν τον σύζυγό τους, για κάτι που έχει κάνει και ζητούν χωρισμό, αύριο που θα πάνε στον εξομολόγο, πως θα ζητήσουν από το Θεό να τους συγχωρέσει τις αμαρτίες τους;

~ Γέροντας Εφραίμ

της Σκήτης Του Αγίου Ανδρέα~

 

- Τί εἶναι ὁ γάμος;

Εἶναι ἁπλῶς μία συμβίωση, ἤ εἶναι «Μυστήριο μέγα, ἐγώ δέ λέγω εἰς Χριστόν καί εἰς τήν ἐκκλησίαν» (Ἐφεσ. 5,32); Ὅπως ἡ ἕνωση τοῦ Χριστοῦ μέ τήν Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἕνωση τοῦ ἄνδρα μέ τήν γυναῖκα. Αὐτό εἶναι ὁ γάμος. Εἶναι ἀδιάλειπτος καί ἕνας. Δέν ὑπάρχει δεύτερος γάμος. Ἄν διαβάσετε τίς εὐχές, πού διαβάζονται στόν δεύτερο γάμο, θά καταλάβετε ὅτι ἡ Ἐκκλησία τόν θεωρεῖ πορνεία καί παίρνουν ἐπιτίμιο ἀκοινωνησίας ὅσοι κάνουν δεύτερο γάμο. Ἡ Ἐκκλησία ἐπιτρέπει τόν δεύτερο γάμο, κατ’ ἀνοχή, ὥστε νά μή ζοῦνε οἱ ἄνθρωποι τελείως στήν παρανομία. Πόσο ὅμως εἴμαστε σέ αὐτό τό πνεῦμα; Ἔχουμε χάσει αὐτό τό πνεῦμα καί τό θεωροῦμε φυσιολογικό νά κάνουμε καί δύο καί τρεῖς γάμους.

 

 

 

Ιουλίου 06, 2026

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ «ΟΤΑΝ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΠΑΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΑΕΙ ΜΟΝΗ ΤΗΣ, ΣΤΟ ΔΙΑΖΥΓΙΟ ΘΑ ΚΑΤΑΛΗΞΟΥΝ»,

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος: «Όταν ο άντρας και η γυναίκα βγαίνουν μόνοι τους, ο γάμος θα αποτύχει»

ΛΕΜΕΣΟΣ — Στην ανάγκη επαναπροσδιορισμού των θεμελίων του χριστιανικού γάμου και στην αποφυγή της απομόνωσης των συζύγων αναφέρθηκε σε πρόσφατη ομιλία του ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού κ. Αθανάσιος. Ο ιεράρχης έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για τα σύγχρονα ζευγάρια, τονίζοντας πως η υιοθέτηση μιας εγωκεντρικής και «ευδαιμονιστικής» αντίληψης οδηγεί μαθηματικά στη διάλυση του μυστηρίου.

Η παγίδα της ατομικής ευτυχίας

Ο Πανιερώτατος περιέγραψε με γλαφυρό τρόπο τη νοοτροπία που κυριαρχεί σε πολλούς σύγχρονους γάμους, όπου ο καθένας διεκδικεί τον προσωπικό του χώρο και χρόνο εις βάρος της κοινής πορείας:

«Όταν ο άντρας και η γυναίκα βγαίνουν μόνοι τους, αυτός ο γάμος δεν θα πετύχει. Καθένας μας θα κάνει ό,τι τον κάνει ευτυχισμένο; Άρα λοιπόν, εγώ όταν θέλω να πηγαίνω με τους φίλους μου πρέπει να πηγαίνω, αφού έτσι είμαι ευτυχισμένος. Εσύ όταν θες να πηγαίνεις με τις φίλες σου, να πηγαίνεις αφού έτσι είσαι ευτυχισμένη. Και όταν θα έρθει τρόπος να χωρίσουμε, να χωρίσουμε για να είμαστε και οι δύο ευτυχισμένοι;»

Όπως υπογράμμισε, όσοι ακολουθούν αυτή την τακτική αναπόφευκτα θα οδηγηθούν στο διαζύγιο. «Όταν ο άντρας πάει μόνος του και η γυναίκα πάει μόνη της, στο διαζύγιο θα καταλήξουν», ανέφερε χαρακτηριστικά, διευκρινίζοντας πως η διαπίστωση αυτή δεν προέρχεται από προσωπική έγγαμη εμπειρία, αλλά από τη μακροχρόνια πνευματική του διακονία και την παρακολούθηση «των εταίρων ναυαγίων».

Το καράβι που βουλιάζει

Συνεχίζοντας την ομιλία του, ο Μητροπολίτης Λεμεσού παρομοίασε τον γάμο με ένα καράβι που κινδυνεύει να βουλιάξει αν οι σύζυγοι δεν συνέλθουν εγκαίρως. «Όποιος γάμος έχει τέτοια φαινόμενα... θα διαλυθεί κάποιαν ώρα. Θα βουλιάξει αυτόν το καράβι εάν δεν συνέλθουν να καταλάβουν ότι δεν μπορείς να υπάρξεις μόνος σου μέσα στο γάμο».

Ο κ. Αθανάσιος ξεκαθάρισε ότι στοιχεία όπως η επίγεια ευτυχία, η παιδοποιία και ο πλούτος είναι σημαντικά, αλλά πρέπει να αντιμετωπίζονται ως δευτερεύοντα. Αν αυτά τοποθετηθούν στην πρώτη θέση, τότε ο γάμος «κλειδώνεται» και αποτυγχάνει, καθώς οι δυσκολίες της ζωής —όπως μια ασθένεια ή η αδυναμία απόκτησης τέκνων— μπορούν να τον κλονίσουν ανεπανόρθωτα.