Τα Άγρια Ζώα στη ζωή των σύγχρονων Αγίων

 

«Πρωινό ρόφημα»

Γιώργος Σκαμπαρδώνης

Πρωί στο κελί του Τιμίου Σταυρού του γέροντα Παΐσιου, κοντά στη Μονή Σταυρονικήτα. Τρίτη μέρα της Σαρακοστής. Είμαστε έξω στο σκεπαστό κι ο γέροντας βράζει γάλα στο καμινέτο, πάνω σ’ ένα κούτσουρο.

Παραδίπλα είναι, πλαγιασμένα στα χόρτα, τα δύο παιδιά του Γιάννη, που ανεβήκαμε μαζί στο Αγιονόρος – ο Γιάννης κάθεται μόνος του, απέναντι στο βράχο.

Πιο εδώ είναι δυο επισκέπτες, κι αυτοί από τη Θεσσαλονίκη. Στέκονται όρθιοι, ακουμπώντας μαζί στην καστανιά.

Πενηντάρηδες κι οι δύο, χλωμοί, στρυφνοί. Φαίνονται να είναι από κάποια παρεκκλησιαστική οργάνωση, γιατί κοιτάζουνε αυστηρά, κάπως επιτιμητικά τον γέροντα και σχολιάζουνε μεταξύ τους χαμηλόφωνα.

Τα παιδιά παίζουνε, κάνουνε φασαρία – οπότε γυρίζει ο Παΐσιος και τα λέει ήρεμα:

«Μην κάνετε θόρυβο, γιατί εδώ δίπλα, κάτω απ’ το χώμα, είναι κρυμμένοι Αμερικανοί και θα ξυπνήσουν και θα ’ρθουν να μας χαλάσουν την ησυχία μας».

Τα παιδιά σταματούνε, σωπαίνουνε παραξενεμένα.

Ο Γιάννης, απέναντι, γέρνει πλάγια στο βράχο, πάνω στο σάκο του.

Ανάβει τσιγάρο.

Οι δύο επισκέπτες, που φαίνονται σκληροί ευσεβιστές, συνεχίζουν να βλέπουν με αποδοκιμασία τον γέροντα να προσέχει να μη φουσκώσει και χυθεί το γάλα. Ώσπου ο ένας δεν αντέχει και λέει στον καλόγερο:

«Γέροντα Παΐσιε, είμαστε στις πρώτες μέρες της Σαρακοστής, έχουμε αυστηρή νηστεία, κι εσύ βράζεις να πιείς γάλα;»

Ο γέροντας σωπαίνει. Δεν απαντάει. Πιάνει κα κατεβάζει το κατσαρόλι, γιατί το γάλα έβρασε. Μετά πάει στο κελί, φέρνει έξι μικρά, παλιά πορσελάνινα φλιτζανάκια, τα βάζει μερακλίδικα στη σειρά κι αδειάζει με προσοχή το γάλα μέσα σ’ αυτά. Περιμένει λίγο να κρυώσει, ενώ όλοι τον κοιτάζουμε με απορία, σιωπηλοί.

Οι δύο ευσεβιστές τα βλέπουνε όλα αυτά με αποστροφή, γιατί σκέφτονται ότι αφού είμαστε όλοι εδώ οι επισκέπτες, έξι και τα φλιτζανάκια, άρα και σ’ αυτούς θα τολμήσει ο καλόγερος να προσφέρει γάλα, τέτοιες μέρες σκληρής νηστείας.

Ο γέροντας Παΐσιος παίρνει τα γεμάτα φλιτζάνια ένα-ένα, τα βάζει σ’ ένα ξύλινο δίσκο, τα κουβαλάει και τ’ αφήνει σε απόσταση εφτά μέτρων, στο χώμα, στην άκρη ενός θάμνου.

Τ’ ακουμπάει όλα εκεί, στη σειρά, έπειτα έρχεται, κάθεται δίπλα μας και αρχίζει να κάνει με το στόμα του κάτι σιγανά, παράξενα σφυρίγματα, κοιτάζοντας προς τους θάμνους.

Δεν περνούνε λίγα λεπτά, και πιο εκεί, μέσα από τα τσαλιά, βγαίνει πολύ προσεκτικά μια οχιά και ύστερα πέντε μικρά φιδάκια – τα παιδιά της.

Κρατάω την αναπνοή μου. Τα φίδια έρχονται, πλησιάζουν όλα, ένα-ένα, σέρνοντας, περνούνε δίπλα μας, πάνε σιγά-σιγά στα φλιτζανάκια, κι αρχίζουν ήρεμα να πίνουν, να ρουφούνε το πρωινό γάλα τους.

***

Το υπέροχο αυτό κείμενο του Γιώργου Σκαμπαρδώνη δημοσιεύθηκε το 2001 στο 1ο τεύχος του περιοδικού «Αναλόγιον», Τριμηνιαία έκδοση της Ιεράς Μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης, το οποίο χάριν του αείμνηστου επισκόπου Αμβροσίου Γιακαλή, τότε Μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης, ετοιμάζαμε με μια ομάδα φίλων από τη Θεσσαλονίκη, την Κοζάνη και την Αθήνα. Αργότερα συμπεριελήφθη στη συλλογή διηγημάτων του Γιώργου Σκαμπαρδώνη, Επί ψύλλου κρεμάμενος, εκδ. Κέδρος 2003.

 

 

      

ΜΑΡΤΥΡΊΑ ΤΟΥ ΠΑΤΗΡ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΆΓΙΟ ΠΑΪΣΙΟ. Κάποτε ο ηγούμενος της Μονής Κουτλουμουσίου π. Χριστόδουλος είχε ένα πρόβλημα και θεώρησε ότι πρέπει να πάει νωρίς το πρωί στον Άγιο Παΐσιο να τον συμβουλευτεί. Όταν έφτασε το κελί του Αγίου εκείνος ήταν μόνος. Καθώς μιλούσαν, έξω από το κελί του παρουσιάστηκε ένα ελάφι. Βλέποντας το ο Άγιος του είπε « Σου έχω πει να μην κυκλοφορείς το πρωί γιατί μπορεί να σε σκοτώσουν» Το ελάφι σήκωσε το ένα ποδαράκι του και τότε ο Άγιος κατάλαβε ότι ήταν σπασμένο.

Πάει μέσα στο κελί του και επιστρέφει με ένα ξύλο το οποίο το έδεσε στο σπασμένο πόδι του ελαφιού σαν να ήταν γύψος. Του είπε « Θα επιστρέψεις μετά από 25 μέρες να βγάλουμε το γύψο »

Ο ηγούμενος σημείωσε την ημερομηνία και μετά από 25 ημέρες επέστρεψε στο κελί του Αγίου για να δει εάν θα έρθει το ελάφι. Δεν πέρασε αρκετή ώρα και το ελάφι εμφανίστηκε ξανά στην πόρτα του Αγίου Παΐσίου Το πόδι του ελαφιού είχε γίνει καλά. Ο Άγιος Παΐσιος αφαίρεσε το «γύψο» και είπε πάλι στο ελάφι « Πρόσεχε μην κυκλοφορείς το πρωί γιατί κινδυνεύεις»

 

Την δεύτερη ιστορία αφηγήθηκε στον πατέρα Χρήστο Μήτσιο, ο αντιπρόεδρος του ιδρύματος «Κοινωνία Αγάπης και Προσφοράς – Γέροντας Παΐσιος», ο κυρ-Βασίλης ο μάστορας, όπως τον αποκαλεί χαρακτηριστικά ο πατέρας Χρήστος. «Κάναμε έργα επισκευής στο μοναστήρι, γιατί είχε ανατιναχθεί από τους Γερμανούς. Κάτω είχε ένα κήπο με φασολάκια, μαρούλια κτλ, για να μαζεύει ο γέροντας και να μαγειρεύει καλογερικά. Βλέπει στον κήπο ένας μάστορας ένα λαγό με τα αυτιά πάνω, να τρώει από τον κήπο και πηγαίνει με το σκεπάρνι να τον χτυπήσει, για να τον μαγειρέψουν. Τότε πετάχτηκε ο γέροντας Παΐσιος και του φώναξε “Μη! Φιλαράκι μου είναι”! Έσκυψε, έπιασε τον λαγό και τον πήρε αγκαλιά! Με το μολύβι του μάστορα, του έκανε ένα σταυρό στο κεφάλι και του είπε “λαγέ σε παρακαλώ, σε θέλω για παρέα αλλά αυτά στον κήπο είναι δικά μου, να έρχεσαι εδώ γύρω γύρω να βοσκάς, αλλά αν θέλεις να μείνουμε φίλοι αυτά μην τα πειράζεις”.» Πολλές φορές είπαν οι μάστορες ότι ξανά είδαν το λαγουδάκι!

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ «ΟΤΑΝ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΠΑΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΑΕΙ ΜΟΝΗ ΤΗΣ, ΣΤΟ ΔΙΑΖΥΓΙΟ ΘΑ ΚΑΤΑΛΗΞΟΥΝ»,

 

Το Διαζύγιο στη Διδασκαλία των Σύγχρονων Αγίων

                        Δρ. Ευτύχιος Σ. Καλογεράκης

 

Άγιος Παϊσίου: Γέροντα, μια γυναίκα την εγκατέλειψε ο άνδρας της, πήρε και το παιδί, και έχει σχέσεις με δύο άλλες γυναίκες. Με ρώτησε τι να κάνη.

-Να της πης, όσο μπορεί, να κάνη υπομονή, προσευχή, και να φέρεται με καλοσύνη. Να περιμένει να μη διαλύσει τον γάμο η ίδια.

 

Κάποιος περιφρονούσε την γυναίκα του, την κακομεταχειριζόταν, και αυτή τα αντιμετώπιζε όλα με υπομονή και καλοσύνη, μέχρι που πέθανε σχετικά νέα. Όταν έκαναν την εκταφή της, βγήκε από τον τάφο μία ευωδία. Απόρησαν όσοι βρίσκονταν εκεί.

Βλέπετε, αυτή αντιμετώπιζε τα πάντα με υπομονή σ’ αυτήν την ζωή, γι’ αυτό δικαιώθηκε στην άλλη ζωή.

 

Έχω υπ’ όψιν μου και μια άλλη περίπτωση. Ένα κοσμικό παιδί είχε συμπαθήσει μια κοπέλα που ζούσε πνευματικά. Για να τον συμπαθήσει και η κοπέλα, προσπαθούσε να ζη κι αυτός πνευματικά, εκκλησιαζόταν κ.λπ. Τελικά παντρεύτηκαν. Μετά όμως από χρόνια εκείνος άρχισε πάλι την κοσμική ζωή.

Ενώ είχαν και μεγάλα παιδιά -ένα αγόρι στο πανεπιστήμιο και δύο κοπέλες, μία στο λύκειο και μία στο γυμνάσιο- αυτός συνέχιζε να ζη άσωτα. Είχε μια μεγάλη επιχείρηση και έβγαζε πολλά χρήματα, αλλά τα περισσότερα τα εξόδευε με την άσωτη ζωή του.

Η καημένη η σύζυγός του κρατούσε το σπίτι με την οικονομία που έκανε και τα παιδιά της με τις συμβουλές της. Δεν κατηγορούσε τον πατέρα τους, για να μην τον σιχαθούν και τραυματισθούν, αλλά και για να μην παρασυρθούν.

Τα βράδια που γύριζε αργά, εύκολα τον δικαιολογούσε, λέγοντας στα παιδιά ότι έχει δουλειές, αλλά το μεσημέρι που πήγαινε στο σπίτι με κάποια φιλενάδα του, τι να έλεγε; Γιατί, τι έκανε ο αθεόφοβος αυτός άνθρωπος; -αν και δεν αξίζει να τον λέη κανείς άνθρωπο, επειδή δεν είχε καθόλου ανθρωπιά.

Τηλεφωνούσε στην γυναίκα του να του ετοιμάση τα φαγητά που επιθυμούσε και ερχόταν το μεσημέρι με κάποια από τις φιλενάδες του για φαγητό. Η καημένη η μάνα, για να μην μπουν σε άσχημους λογισμούς τα παιδιά της, τους καλοδεχόταν.

Έδινε την εντύπωση ότι είναι δική της φίλη και πέρασε ο σύζυγος της από το σπίτι της και την έφερε στο σπίτι τους, με το αυτοκίνητό του. Έστελνε με τρόπο τα παιδιά στα δωμάτιά τους, για να διαβάσουν, γιατί φοβόταν μήπως δουν καμμιά άσχημη σκηνή, επειδή δυστυχώς αυτός δεν πρόσεχε, αλλά ασχημονούσε και μέσα στο σπίτι. Αυτό γινόταν κάθε μεσημέρι και κάθε τόσο της κουβαλούσε και άλλο πρόσωπο.

Αφού τα παιδιά έφθασαν να λένε στην μητέρα τους: «Πόσες φίλες έχεις, μαμά;» . «Γνωριζόμασταν από παλιά», τους έλεγε εκείνη. Εν τω μεταξύ αυτός την είχε την καημένη χειρότερα και από υπηρέτρια, διότι της φερόταν με πολλή βαρβαρότητα.

Σκεφθήτε τώρα, αυτή η μάνα κάθε μέρα να υπηρετή δύο κτήνη, που ατίμαζαν το σπίτι, και να βάζη συνέχεια καλούς λογισμούς στα παιδιά της. Και δεν είναι ότι ήξερε πως το θέμα αυτό θα λήξη έπειτα από ένα διάστημα, ώστε να πη: «θα κάνω υπομονή» και να έχη και λίγη παρηγοριά.

Αυτή η κατάσταση συνεχίστηκε αρκετά χρόνια. Επειδή όμως είχε δώσει ο ταλαίπωρος πολλά δικαιώματα στον διάβολο, επόμενο ήταν να δέχεται φοβερές δαιμονικές επιδράσεις. Ήταν σαν τρελός, δεν ήλεγχε τον εαυτό του, όλα του έφταιγαν.

Μια μέρα λοιπόν, όπως έτρεχε με το αυτοκίνητό του, καθώς ήταν μεθυσμένος από την σαρκική μέθη, ξέφυγε από το δρόμο και έπεσε στο γκρεμό. Το αυτοκίνητο διαλύθηκε και αυτός τραυματίστηκε σοβαρά. Τον μετέφεραν στο νοσοκομείο και ύστερα από μια σχετική νοσηλεία τον πήγαν στο σπίτι σακατεμένο.

Καμμιά φιλενάδα του δεν τον πλησίασε, γιατί δεν είχε πια ούτε πολλά χρήματα, αλλά και το πρόσωπό του ήταν παραμορφωμένο. Η καλή σύζυγος όμως και καλή μάνα τον περιποιόταν με πολλή καλοσύνη, χωρίς να του θυμίζη τίποτε από την άσωτη ζωή του.

Αυτό τον συγκλόνισε και τον αλλοίωσε πνευματικά. Μετανόησε ειλικρινά, ζήτησε και εξομολογήθηκε, έζησε λίγα χρόνια χριστιανικά, με εσωτερική ειρήνη, και αναπαύθηκε εν Κυρίω. Μετά τον θάνατο του το αγόρι ανέλαβε την δουλειά του και συντηρούσε την οικογένεια. Ζούσαν αγαπημένα τα παιδιά, γιατί είχαν πάρει καλές αρχές από την καλή μάνα. Αυτή η μάνα ήταν ηρωίδα.

Ήπιε όλα τα φαρμάκια, για να μη διαλυθή η οικογένειά της και πικραθούν τα παιδιά της, κράτησε την οικογένεια σωστά, έσωσε και τον άνδρα της, αποταμίευσε και αυτή ουράνιο μισθό. Ο Θεός αυτήν την γυναίκα θα την βάλη στην καλύτερη θέση στον Παράδεισο.

Από το βιβλίο «Πνευματική Αφύπνιση» Γέροντος Παΐσιου Αγιορείτου Λόγοι Δ'

 

Ὅταν ἔχουμε ἕνα διαζύγιο, ἄσχετα ἀπό τίς αἰτίες τοῦ διαζυγίου, ἔχουμε μία σαρωτική νίκη τοῦ σατανᾶ~

Όταν έχουμε ένα διαζύγιο, άσχετα από τις αιτίες του διαζυγίου, έχουμε μια σαρωτική νίκη του σατανά. .

Λέει ο διάβολος:

– Βλέπεις Ναζωραίε,

τους στεφάνωσες,

όμως εγώ τους κέρδισα,

εγώ τους χώρισα!

Αυτό πρέπει να εγκολπωθεί καλά στο μυαλό κάθε ανθρώπου πριν παντρευτεί, ότι δεν πρέπει να χωρίσουν ποτέ!

Όταν δύο άνθρωποι παντρεύονται εν Χριστώ και μετά χωρίζουν, είναι σαν να βάζουν το διάβολο στη μέση.

Το Ευαγγέλιο λέει, ότι η μοναδική αιτία χωρισμού είναι η μοιχεία.

Δεν διατάζει ο Χριστός να χωρίσει ρητώς το αντρόγυνο, αλλά τους επιτρέπει να χωρίσουν, για να μην γίνει αργότερα κανένα άλλο μεγαλύτερο αμάρτημα π.χ. δολοφονία του συζύγου.

Μακάριος όμως είναι ο/η σύζυγος, που για την αγάπη Του Χριστού μας, υπομένει το σταυρό αυτόν και δεν ζητά να χωρίσει.

Εκείνοι όμως που δεν συγχωρούν τον σύζυγό τους, για κάτι που έχει κάνει και ζητούν χωρισμό, αύριο που θα πάνε στον εξομολόγο, πως θα ζητήσουν από το Θεό να τους συγχωρέσει τις αμαρτίες τους;

~ Γέροντας Εφραίμ

της Σκήτης Του Αγίου Ανδρέα~

 

- Τί εἶναι ὁ γάμος;

Εἶναι ἁπλῶς μία συμβίωση, ἤ εἶναι «Μυστήριο μέγα, ἐγώ δέ λέγω εἰς Χριστόν καί εἰς τήν ἐκκλησίαν» (Ἐφεσ. 5,32); Ὅπως ἡ ἕνωση τοῦ Χριστοῦ μέ τήν Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἕνωση τοῦ ἄνδρα μέ τήν γυναῖκα. Αὐτό εἶναι ὁ γάμος. Εἶναι ἀδιάλειπτος καί ἕνας. Δέν ὑπάρχει δεύτερος γάμος. Ἄν διαβάσετε τίς εὐχές, πού διαβάζονται στόν δεύτερο γάμο, θά καταλάβετε ὅτι ἡ Ἐκκλησία τόν θεωρεῖ πορνεία καί παίρνουν ἐπιτίμιο ἀκοινωνησίας ὅσοι κάνουν δεύτερο γάμο. Ἡ Ἐκκλησία ἐπιτρέπει τόν δεύτερο γάμο, κατ’ ἀνοχή, ὥστε νά μή ζοῦνε οἱ ἄνθρωποι τελείως στήν παρανομία. Πόσο ὅμως εἴμαστε σέ αὐτό τό πνεῦμα; Ἔχουμε χάσει αὐτό τό πνεῦμα καί τό θεωροῦμε φυσιολογικό νά κάνουμε καί δύο καί τρεῖς γάμους.

 

 

 

Ιουλίου 06, 2026

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ «ΟΤΑΝ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΠΑΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΑΕΙ ΜΟΝΗ ΤΗΣ, ΣΤΟ ΔΙΑΖΥΓΙΟ ΘΑ ΚΑΤΑΛΗΞΟΥΝ»,

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος: «Όταν ο άντρας και η γυναίκα βγαίνουν μόνοι τους, ο γάμος θα αποτύχει»

ΛΕΜΕΣΟΣ — Στην ανάγκη επαναπροσδιορισμού των θεμελίων του χριστιανικού γάμου και στην αποφυγή της απομόνωσης των συζύγων αναφέρθηκε σε πρόσφατη ομιλία του ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού κ. Αθανάσιος. Ο ιεράρχης έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για τα σύγχρονα ζευγάρια, τονίζοντας πως η υιοθέτηση μιας εγωκεντρικής και «ευδαιμονιστικής» αντίληψης οδηγεί μαθηματικά στη διάλυση του μυστηρίου.

Η παγίδα της ατομικής ευτυχίας

Ο Πανιερώτατος περιέγραψε με γλαφυρό τρόπο τη νοοτροπία που κυριαρχεί σε πολλούς σύγχρονους γάμους, όπου ο καθένας διεκδικεί τον προσωπικό του χώρο και χρόνο εις βάρος της κοινής πορείας:

«Όταν ο άντρας και η γυναίκα βγαίνουν μόνοι τους, αυτός ο γάμος δεν θα πετύχει. Καθένας μας θα κάνει ό,τι τον κάνει ευτυχισμένο; Άρα λοιπόν, εγώ όταν θέλω να πηγαίνω με τους φίλους μου πρέπει να πηγαίνω, αφού έτσι είμαι ευτυχισμένος. Εσύ όταν θες να πηγαίνεις με τις φίλες σου, να πηγαίνεις αφού έτσι είσαι ευτυχισμένη. Και όταν θα έρθει τρόπος να χωρίσουμε, να χωρίσουμε για να είμαστε και οι δύο ευτυχισμένοι;»

Όπως υπογράμμισε, όσοι ακολουθούν αυτή την τακτική αναπόφευκτα θα οδηγηθούν στο διαζύγιο. «Όταν ο άντρας πάει μόνος του και η γυναίκα πάει μόνη της, στο διαζύγιο θα καταλήξουν», ανέφερε χαρακτηριστικά, διευκρινίζοντας πως η διαπίστωση αυτή δεν προέρχεται από προσωπική έγγαμη εμπειρία, αλλά από τη μακροχρόνια πνευματική του διακονία και την παρακολούθηση «των εταίρων ναυαγίων».

Το καράβι που βουλιάζει

Συνεχίζοντας την ομιλία του, ο Μητροπολίτης Λεμεσού παρομοίασε τον γάμο με ένα καράβι που κινδυνεύει να βουλιάξει αν οι σύζυγοι δεν συνέλθουν εγκαίρως. «Όποιος γάμος έχει τέτοια φαινόμενα... θα διαλυθεί κάποιαν ώρα. Θα βουλιάξει αυτόν το καράβι εάν δεν συνέλθουν να καταλάβουν ότι δεν μπορείς να υπάρξεις μόνος σου μέσα στο γάμο».

Ο κ. Αθανάσιος ξεκαθάρισε ότι στοιχεία όπως η επίγεια ευτυχία, η παιδοποιία και ο πλούτος είναι σημαντικά, αλλά πρέπει να αντιμετωπίζονται ως δευτερεύοντα. Αν αυτά τοποθετηθούν στην πρώτη θέση, τότε ο γάμος «κλειδώνεται» και αποτυγχάνει, καθώς οι δυσκολίες της ζωής —όπως μια ασθένεια ή η αδυναμία απόκτησης τέκνων— μπορούν να τον κλονίσουν ανεπανόρθωτα.