Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης • 8 Ιανουαρίου εορτή ανακομιδής Ιερών λειψάνων

ΔΙΔΑΧΕΣ ΑΓΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗ

Γι αυτό, αδελφέ μου, μη ζητάς τίποτε άλλο στην προσευχή σου

«Κύριε Ιησού Χριστέ έλέησόν με»,

εκτός από την μετάνοια, ούτε φώτα ούτε θαύματα ούτε προφητείες ούτε χαρίσματα καθόλου, παρά μετάνοια.

Η μετάνοια θα σου φέρει την ταπείνωση, η ταπείνωση θα σου φέρει τη Χάρη του Θεού, και ο Θεός θα σου έχει μέσα στην Χάρη Του ό,τι χρειάζεται για την δική σου σωτηρία και ό,τι άλλο, σε περίπτωση που χρειασθεί, για να βοηθήσεις μία άλλη ψυχή.

Τα πράγματα είναι πολύ απλά, και δεν υπάρχει λόγος να τα μπλέκουμε.«Κύριε Ιησού Χριστέ έλέησόν με»!!!!!!!!!!

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

 

Παράπονο κεκοιμημένων στον Γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη!

Όταν είχα γίνει ιερεύς, σκέφθηκα να μην μνημονεύω τους συγγενείς μου, παππούδες, γιαγιάδες κ.λπ. Έγραψα πρόχειρα τα ονόματά τους μ’ ένα μολύβι και τα έβαλα εις τον ιερόν, μαζί με άλλα ονόματα που είχαμε, να τα μνημονεύει ο Γέροντας μου, ο π. Νικηφόρος.

Έτσι, πέρασαν αρκετές ημέρες και ήμουν σίγουρος ότι μνημονεύονται τα ονόματα.

Ένα βράδυ, βλέπω εις τον ύπνο μου γερόντια, γριούλες, τους συγγενείς μου, όλους αυτούς που είχα γράψει πρόχειρα εις το χαρτί, να με πλησιάζουν και να μου λένε:

– Εσύ μας έγραψες, αλλά ο π. Νικηφόρος δεν μας μνημονεύει.

Το πρωί πηγαίνω εις το Γέροντά μου και του λέγω:

– Γέροντα, είχα αφήσει κάτι ονόματα εις το χαρτί. Τα μνημονεύεις;

– Όχι, μου λέγει θυμωμένα. Ήταν άσχημα γραμμένα, και με μολύβι, και το έσχισα το χαρτί. Να τα γράφεις καθαρά για να τα μνημονεύω.

Τότε τα καθαρόγραψα και τα άφησα να τα μνημονεύει.

Από το βιβλίο του Γεωργίου Κρουσταλάκη, “Γέρων Εφραίμ Κατουνακιώτης, Ο Θεολόγος και παιδαγωγός της ερήμου”, των εκδόσεων Εν πλώ.

 

Κάποτε, επισκεπτόμενος το Άγιον Όρος, βρέθηκα στα Κατουνάκια.

Εκεί υπήρχε ένας άνθρωπος, ο οποίος είχε φτάσει σε μεγάλο ύψος αγιότητος. Ομοίαζε περισσότερο με άγγελο…

Το πρόσωπό του έλαμπε από τη Χάρη του Θεού. Στην πορεία μου αυτή για τα Κατουνάκια είχα μαζί μου δύο καθηγητές θεολόγους και ένα φοιτητή του Πολυτεχνείου. Φτάσαμε στο γέροντα μετά από μεγάλη ανάβαση…

Μας υποδέχτηκε με απέραντη χαρά κι αγάπη.«Έχω μεγάλη χαρά» έλεγε:¨»Παπάς ήρθε στο κελί μου».

Καθίσαμε και ένας από τους καθηγητές ρώτησε: «Γέροντα μπορείτε να μας πείτε κάτι για την ευωδία του Αγίου Πνεύματος;»

Ο γέροντας σοβάρεψε και ρώτησε: «Tι εννοείς;»

«Να γέροντα, τα άγια Λείψανα, οι ιερές εικόνες δεν εκπέμπουν κάποια ευωδία;»

«Α,α..» είπε ο γέροντας και καθώς σκέφτονταν τι να απαντήσει, έσκυψε το κεφάλι και μια σιωπή απλώθηκε παντού…

Ύστερα…ω, ύστερα μια ευωδία πλημμύρισε όλο τον τόπο.

Σήκωσα τα μάτια μου και είδα τους άλλους τρείς με μάτια γεμάτα δάκρυα να με κοιτάνε…

Ο γέροντας παρέμεινε με σκυμμένο το κεφάλι. Μια γλυκύτητα πλημμύρισε τις καρδιές μας, μια κατάσταση που θύμιζε εκείνο το «επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη » όπως λέγει και ο μεγάλος Απ. Παύλος…

Ο γέροντας σήκωσε το κεφάλι του, σαν ντροπιασμένο παιδί και μας είπε:

«Να με συγχωρέσετε, δεν ήξερα να σας το πω, και ζήτησα από το Θεό να σας το δείξει…»

Ιερομοναχος Λούκας Γρηγοριατης για τον παπά Εφραίμ κατουνακιώτη

 

Ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος ἐπαινεῖ τὸν πλησίον του καὶ κατακρίνει τὸν ἑαυτό του, φθάνει σὲ μέτρα ἁγιότητος. Ἂν ζητᾶς ἐσὺ ἀπὸ τὸν ἄλλονε, ἐπειδὴ σὲ λύπησε, νὰ σοῦ βάλει μετάνοια, δὲν εἶσαι καλά, δὲν εἶσαι ἐντάξει, δὲν βαδίζεις στὸ δρόμο τῆς ταπείνωσης.

ΑΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ

 

Κάποτε προσευχόμουνα γιὰ μία ἐξαδέλφη μου πολὺ πονεμένη. Αὐτή, ὅμως, εἶχε μπλέξει μὲ τὴ μαγεία.

Ἡ προσευχή μου ἦταν θερμὴ καὶ ἐπίπονη.

Ξεπέρασα κάθε ὅριο, παρακαλῶντας:

«Χριστέ μου, γιὰ τὸ αἷμα ποὺ ἔχυσες πάνω στὸ σταυρό, ἐλέησε κι αὐτὴν τὴν ψυχή!».

«Μὰ ξαφνικὰ ἔφαγα ἕναν μπάτσο, ποὺ ἦταν ὅλος δικός μου!

Ὁ Θεὸς ὅλα τὰ ἀνέχεται, ἀλλὰ τὴ μαγεία... μακριά!

«Ἐπιχείρησα ἄλλη μιὰ φορὰ κάτι τέτοιο καὶ ἐρέθισα τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ πρόλαβα καὶ ζήτησα συγγνώμη. Ἔτσι δὲν ἔφαγα τὸν μπάτσο. Αὐτὰ τὰ πράγματα εἶναι φόβος καὶ τρόμος».

«Ὅταν ὁ ἄνθρωπος εἶναι καθαρός, τὰ μάγια δὲν πιάνουν:

Καὶ καθαρὸς ἐννοῶ ὅταν λειτουργεῖται, ὅταν ἐξομολογεῖται, ὅταν μεταλαμβάνει συχνά».

«Κάποτε πέρασε ἕνας νέος, ὁ Ν., καὶ μοῦ εἶπε:

-Γέροντα, μοῦ ἔκανε κάποιος στρατιώτης μάγια, καὶ τώρα δὲν μπορῶ νὰ παντρευτῶ τὴν Ε.

-Πήγαινε, τοῦ λέω, στὸν παπα-Χαράλαμπο τὸν Βασιλόπουλο. Αὐτὸς γνωρίζει ἀπὸ μάγια.

Πραγματικά, πῆγε νὰ τὸν συμβουλευτεῖ, κι ἐκεῖνος τὸν ρώτησε:

-Τὸν καιρὸ ποὺ σοῦ κάναν τὰ μάγια, κοινωνοῦσες;

-Ὄχι.

-Γι’ αὐτό, παιδί μου, σ’ ἔπιασαν τὰ μάγια.

Ὕστερα ἀπὸ ἕξι χρόνια, ἦρθε πάλι νὰ μὲ δεῖ.

-Τί γίνεσαι, Ν.; τὸν ρωτάω. Πῆρες τὴν Ε.;

-Οὔτε ἐγὼ παίρνω ἄλλην, μοῦ ἀπαντάει, οὔτε ἐκείνη ἄλλον».

Ἅγιος Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης

 

Αν βλέπεις χαρά, ετοιμάσου για θλίψη.

Και αν έχεις θλίψη, ετοιμάζου για χαρά.

Πάντως όμως προηγείται η χαρά, για να σε ενδυναμώσει.

Και έπειτα έρχεται ο Σταυρός..

Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

 

"Λέγε συνεχώς την ευχούλα.."

«Όλοι οι Άγιοι Πατέρες φωνάζουν την πρώτη θέση στη ζωή του κάθε χριστιανού την κατέχει η προσευχή.

Θέλεις να κάνεις κατάσταση; Προσεύχου. Θέλεις να σωθείς; Προσεύχου.

Όλες οι προσευχές καλές και άγιες είναι, αλλά η νοερά προσευχή, είναι η βασίλισσα αυτών. “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”.

Απ’ αυτήν τη μικρούλα αλλά παντοδύναμη προσευχή, ξεκίνησαν οι Άγιοι Πατέρες και έγιναν φωστήρες της εκκλησίας.

Λέγε συνεχώς όσο μπορείς περισσότερες φορές την ημέρα και τη νύχτα αυτή την ευχούλα και αυτή θα σε διδάξει αυτά που θέλεις, αυτά που δεν γνωρίζεις.

Βιάσου σ’ αυτήν την ευχούλα».

Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

 

Φίλησε το χέρι της Παναγίας..

«Ὑπομονή, ὑπομονή, ὑπομονή», καὶ ξύπνησε.."

Ἔξω αὐτὴ ἡ Γερόντισσα, νὰ ποῦμε, δὲν ἀναφέρω τ᾿ ὄνομά της. Καρκίνο, ἐγχειρήσεις, τοῦτο, ἐκεῖνο, αὐτὸ κι ὅμως προσευχομένη εἶδε τὴν Παναγία στὸ θρόνο της. «Περάστε οἱ ὅσιοι», λέει. Ὅλοι οἱ ὅσιοι πέρασαν μπροστὰ σὰν παρέλαση, στὴν Παναγία. «Περάστε οἱ μεγαλομάρτυρες».

Αὐτὴ καθότανε ἐκεῖ, Γερόντισσα ἦταν, Ἡγουμένη. Καὶ στὸ τέλος πῆγε, ἔβαλε μετάνοια φίλησε τὸ χέρι τῆς Παναγίας, ἦταν ἕνα βελοῦδο! Καὶ ἡ Παναγία τῆς εἶπε: «Ὑπομονή, ὑπομονή, ὑπομονή», καὶ ξύπνησε, νὰ ποῦμε. Δηλαδὴ ἂν θέλεις νὰ εἶσαι μαθήτρια καὶ μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ, θ᾿ ἀνέβεις κι ἐσὺ ἀπάνω στὸ Σταυρό.

Ἀπαλλαγὴ κανένας Ἅγιος δὲν ἐζήτησε ἀπὸ τὸν Θεό. Ὑπομονὴ νὰ χαρίσει. Ἂν κάνεις ὑπομονὴ θά ῾χεις καὶ λιγάκι μισθό, ἂν θά ῾χεις ἀπαλλαγή, δὲν ἔχεις τίποτες, μισθὸ δὲν ἔχεις.

ΑΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ

 

Και στην κόλαση να πάω δεν φοβάμαι, θα λέω την ευχή και στην κόλαση!

Όπου κι αν ευρεθεί ο άνθρωπος, να μην απελπίζεται. Να μην τα χάνει, να μην σαστίζει. Για τον άλφα και τον βήτα λόγο, ο Θεός γνωρίζει, σε δοκιμάζει. (Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης)

Είπε Γέρων: Ακόμη κι αν πληγωθείς, αξίζει να διεκδικήσεις την ελευθερία σου...

Τόση γλυκύτητα, τόση χαρά δίδει μέσα σου αυτή η ευχούλα. Μικρή είναι, αλλά πόση δύναμη έχει! Οπότε λες, και στην κόλαση να πάω δεν φοβάμαι, θα λέω την ευχή και στην κόλαση. (Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης).

Πάει μπροστά όποιος γίνεται τελευταίος και όποιος πάει πίσω, ο Θεός θα τον πάει μπροστά...(Γερόντισσα Μακρίνα - Καθηγουμένη Ι.Μ. Παναγίας Οδηγήτριας Πορταριάς Βόλου).

Μεγάλος σταυρός, μεγάλη δόξα στους Ουρανούς. (Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης).

ΠΑΤΗΡ ΜΑΡΚΟΣ ΕΙΠΕ. Κάποιες καταστάσεις, που μας πονούν στην ζωη μας, είναι σαν το τραύμα... Δεν πρέπει να το πριονιζουμε συνέχεια, γιατί έτσι αιμορραγεί...

(...)Δεν ξέρουμε τι δάκρυα ρίχνει ο κάθε άνθρωπος το βράδυ, στο μαξιλάρι του... ας μη βιαζόμαστε να κρίνουμε και να βγάζουμε συμπεράσματα.

Όταν οι άλλοι προσεύχονται μπροστά από εικόνες και σταυρούς που φτιάξετε μετα χέρια σας, ένα μέρος της χάρης πηγαίνει σε σας. (Άγιος Γαβριήλ (Urgebadze)).

Πολλοί άνθρωποι αναρωτιούνται: γιατί ο Κύριος μας τιμωρεί τόσο σοβαρά; Δεν θα ήταν πιο σωστό να πούμε: γιατί ο Κύριος μας ανέχεται ακόμα; (Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ (Καρελίν)).

ΕΙΠΕ ΜΟΝΑΧΟΣ. Ο άνθρωπος χρειάζεται αγάπη και θέλει να δώσει την ΑΓΑΠΗ, επειδή δημιουργήθηκε από την ΑΓΑΠΗ από τον Θεό που είναι ΑΓΑΠΗ!

Υπομονή και προσευχή! Υπομονή και προσευχή! έλεγε πάντοτε ο μακαριστός άγιος Γέροντάς μας Κύριλλος. -Κάνω προσευχή Γέροντα, πόσο, πόσο προσευχή ; - Λίγα "κύριε ελέησον" παραπάνω , λίγα "κύριε ελέησον " παραπάνω......Και όσο περνάει ο καιρός θυμόμαστε και ξαναθυμόμαστε τον Γέροντα και στα δύσκολα αντηχούν στα αυτιά μας τα λόγια του και μας έγινε βίωμα, πλέον, ότι η προσευχή και αυτά τα λίγα παραπάνω "κύριε ελέησον", είναι το πιο δυνατό όπλο μας και η προστασία μας. Αγιε Γέροντα , πρέσβευε "λίγο παραπάνω" στον ελεήμονα Θεό , να μας κρατάει όρθιους και αγωνιζόμενους!