Η ΑΜΑΡΤΙΑ ΚΑΤΆ ΤΟΥΣ ΣΥΓXΡΟΝΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ

Για να σταματήση ο άνθρωπος να κάνη μια αμαρτία, πρέπει να προσπαθήση να αποφύγη κάθε ερέθισμα που προκαλεί αυτήν την αμαρτία. Ο μέθυσος λ.χ., αν θέλη να βοηθηθή και να μην ξαναπιή, δεν πρέπει ούτε έξω από ταβέρνα να περάση.Μικρή προσπάθεια χρειάζεται και καλή διάθεση, και ο Καλός Θεός θα μας βοηθήση να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες. Έχει, ας πούμε, κάποιος ένα πάθος.

Το αναγνωρίζει,αγωνίζεται να το κόψη, μετανοεί, ταπεινώνεται. Η διάθεση που έχει να κόψη το πάθος του πληροφορεί τον Θεό και τον βοηθάει. Αλλά, αν δεν καταβάλλη προσπάθεια, για να αλλάξη, και συνεχίζη να αμαρτάνη, πώς ο Θεός να δώση την Χάρη Του;

Η Χάρις του Θεού δεν έρχεται σε λανθασμένη κατάσταση, γιατί αυτό δεν βοηθάει τον άνθρωπο. Αν ήταν έτσι, θα έστελνε ο Θεός την Χάρη Του και στον διάβολο.Ο άνθρωπος που δεν παραμένει στην πτώση του, στις αμαρτωλές σκέψεις του,αλλά μετανοεί για τα σφάλματά του και αγωνίζεται να μην αμαρτάνη, δέχεται την Χάρη του Θεού και βοηθιέται. Όταν όμως δεν υπάρχη μετάνοια και η αμαρτία θεωρήται μόδα, αυτό είναι δαιμονική κατάσταση.

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου                                                                                                 

 

«Έχε, παιδί μου, υπομονήν εις όλα σου τα παθήματα. Η ασθένεια, όταν την υπομένωμεν, έχει πάρα πολύ το κέρδος εις την ψυχήν, αρκεί να κατηγορείς τον εαυτόν σου, διότι κυρίως διά τας αμαρτίας μας υποφέρομεν και κατά το πλείστον διά την υπερηφάνειαν της καρδίας μας».

~Μακαριστός Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης~

 

 

Η αμαρτία είναι φωτιά.

Και οι κρουνοί που σβήνουν αυτή την φωτιά, είναι οι κρουνοί της μετανοίας.

Αν πιάσει φωτιά το διπλανό σπίτι, δεν θα τρέξεις και εσύ για να σβήσει η φωτιά;

Αν αδιαφορήσεις, η φωτιά θα επεκταθεί και στο δικό σου σπίτι.

Έτσι δεν μπορείς ν' αδιαφορήσεις όταν ο άλλος καίγεται από τη φωτιά της αμαρτίας.

Ρίξε τα δάκρυά σου για να σβηστεί η φωτιά.

Αν αδιαφορήσεις, θά χεις και συ κρίμα, αμαρτία.

Κι αν όχι μόνο αδιαφορήσεις, αλλά γελάς κι όλας και σχολιάζεις την αμαρτία του άλλου και την διαπομπεύεις, τότε πια θα επιτρέψει ο Θεός να πέσεις και εσύ, και η φωτιά της δικής σου αμαρτίας, μπορεί να είναι ο προθάλαμος της κολάσεως, κατά τον ιερό Χρυσόστομο.

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης.

 

 

Μία μητέρα, τής οποίας τό είκοσι δύο ετών παλικάρι σκοτώθηκε σέ δυστύχημα, πήγε στή Σουρωτή καί είπε τόν πόνο της στόν Άγιο Παΐσιο, ό οποίος τής απάντησε:

“Αν ζούσε τό παιδί σου μία ώρα παραπάνω, θά έχανε τήν ψυχή του. Γι’ αυτό τό πήρε ό Θεός”.

Θυμάμαι μέ δέος τήν περίπτωση μίας μάνας πού είχε χάσει τό δεκαεξάχρονο παιδί της καί ήρθε απαρηγόρητη στόν Άγιο Παΐσιο, λίγο πρίν τήν κοίμησή του.

Γόγγυζε καί κατηγορούσε τό Θεό γιά τό κακό πού τήν βρήκε…

Είδα τό Γέροντα ακίνητο! Βουβό! Αμίλητο, για λίγα λεπτά! Από τή μία, ή απέραντη συμπόνια γιά τόν πόνο της μάνας καί από τήν άλλη, ή οργή γιά τό γογγυσμό της εναντίον Τού Θεού.

Ωστόσο, δέν άντεξε νά υβρίζεται τό όνομα Τού Θεού, καί μάλιστα μπροστά σέ τόσο κόσμο.

Προκειμένου, λοιπόν, νά βάλει τά πράγματα στή θέση τους καί νά συνετιστούν καί άλλοι, τή ρώτησε μπροστά σέ όλους:

“Πόσες εκτρώσεις έχεις κάνει;

“Δεκατρείς!” απάντησε εκείνη.

“Έτσι σπάραζες καί τότε, όταν τά σκότωνες μόνη σου;” τή ρώτησε.

Ή γυναίκα τά ‘χασε. Ό θρήνος κόπηκε αμέσως.

* Άγιος Παίσιος ό Αγιορείτης*

 

 

Γέροντα, ποιοι νόμοι λέγονται πνευματικοί;

- Θα σου εξηγήσω: Όπως στην φύση υπάρχουν οι φυσικοί νόμοι, έτσι και στην πνευματική ζωή υπάρχουν οι πνευματικοί νόμοι.

Ας πούμε, όταν πετάη κανείς ένα βαρύαντικείμενο ψηλά, με όσο περισσότερη ορμή και όσο πιο ψηλά το πετάξη, με τόσο μεγαλύτερη δύναμη θα πέση κάτω και θα συντριβή.

Αυτός είναι φυσικός νόμος.

Στην πνευματική ζωή, όσο περισσότερο υψώνεται κανείς με την υπερηφάνειά του, τόσο μεγαλύτερη θα είναι και η πνευματική του πτώση και ανάλογα με το ύψος της υπερηφανείας του θα συντριβή.

Γιατί ο υπερήφανος ανεβαίνει, φθάνει σε ένα σημείο και μετά πέφτει και σπάζει τα μούτρα του – «ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται». Αυτός είναι πνευματικός νόμος.

Υπάρχει όμως μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στους φυσικούς και στους πνευματικούς νόμους:

Ενώ οι φυσικοί νόμοι δεν έχουν σπλάχνα και ο άνθρωπος δεν μπορεί να τους αλλάξη, οι

πνευματικοί νόμοι έχουν σπλάχνα και ο άνθρωπος μπορεί να τους αλλάξη, γιατί έχει να κάνη με τον Δημιουργό και Πλάστη του, τον Πολυεύσπλαχνο Θεό.

Αν δηλαδή καταλάβη αμέσως το ανέβασμα της υπερηφανείας του και πη: «Θεέ μου, εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου και υπερηφανεύομαι· συγχώρεσέ με!», αμέσως τα σπλαχνικά χέρια του Θεού τον αρπάζουν και τον κατεβάζουν απαλά κάτω, χωρίς να γίνη αντιληπτή η πτώση του.

Έτσι δεν συντρίβεται, αφού προηγήθηκε η καρδιακή συντριβή με την μετάνοια που έδειξε.

Το ίδιο ισχύει και για το «μάχαιραν έδωκας, μάχαιραν θα λάβης», που λέει το

Ευαγγέλιο. Αν δηλαδή «έδωσα μάχαιρα», κανονικά πρέπει να ξοφλήσω με μάχαιρα. Όταν όμως συναισθάνωμαι το σφάλμα μου, με μαχαιρώνη η συνείδησή μου και ζητάω συγχώρηση από τον Θεό, τότε πλέον παύουν να λειτουργούν οι πνευματικοί νόμοι και δέχομαι από τον Θεό την αγάπη Του σαν βάλσαμο.

Μέσα δηλαδή στα κρίματα του Θεού, που είναι άβυσσος, βλέπουμε να αλλάζη ο Θεός,

όταν αλλάζουν οι άνθρωποι. Όταν το άτακτο παιδί συνέρχεται, μετανοή και δέρνεται από την συνείδησή του, τότε ο Πατέρας του το χαϊδεύει με αγάπη και το παρηγορεί. Δεν είναι μικρό πράγμα να μπορή ο άνθρωπος να αλλάξη την απόφαση του Θεού! Κάνεις κακό; Ο Θεός σου δίνει σκαμπιλάκι. Λές «ήμαρτον»; Σου δίνει ευλογίες.

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου – Λόγοι Δ΄ – Οικογενειακή Ζωή

 

Κλαίω γιατί είμαι ο μεγαλύτερος αμαρτωλός απ’ όλο τον κόσμο, και πενθώ για το αβέβαιο της σωτηρίας μου... Μόνο η ελεημοσύνη του Θεού μου με σώζει από τα κακά μου... Πλούτισα στην επίγνωσι του απείρου μηδενικού μου. Όλος ο εαυτός μου είναι δωρεά του Θεού. Σε τι να καυχηθώ πώς έχω; Εάν μου δώση κάποιο χάρισμα ο Θεός θα έχω, διαφορετικά θα μείνω με τα ράκη της αυταπάτης.