Δευτέρα, 7 Οκτωβρίου 2019

Η ΚΑΥΣΗ ΝΕΚΡΩΝ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ


        Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΔΕΝ ΔΕΧΕΤΑΙ ΤΗΝ ΚΑΥΣΗ ΝΕΚΡΩΝ

ΓΙΑΤΊ:
         1.Ο ενταφιασμός αποτελεί παράδοση αιώνων στο Χριστιανισμό. Ο Χριστός, οι Απόστολοι, οι Άγιοι, ενταφιάστηκαν, χωρίς να έχουμε αντίθετο παράδειγμα και εμείς ακολουθούμε «τοις ίχνεσι εκείνων». Βέβαια πουθενά στην Καινή Διαθήκη δεν απαγορεύεται η καύση των νεκρών αλλά και πουθενά δεν συνιστάται.                                                                      Στην Παλαιά Διαθήκη υπήρχε σε ελάχιστες περιπτώσεις για τους νεκρούς που ήταν μεγάλοι παραβάτες του θείου νόμου.
Η καύση νεκρών δεν αποτελεί δογματικό θέμα για την Εκκλησία. Δεν υπάρχει κανένα χριστιανικό  πρόβλημα σε όσους καίγονται σε ατυχήματα ή εγκλήματα. Άλλωστε πολλοί άγιοι μαρτύρησαν καίγοντας τους.
        2. Η καύση είναι πράξη βίας επί του σώματος, που είναι ιερό, ναός Θεού, δημιούργημα του Θεού, άξιο τιμής και σεβασμού. Τα κόκαλα θρυμματίζονται πολτοποιούνται σε σπαστήρα γιατί δεν καίγονται. Η φθορά του σώματος πρέπει να είναι φυσική και ποτέ εξαναγκασμένη, βίαιη.
        3.Η καύση των νεκρών μας απομακρύνει από τη βασική διδασκαλία της μνήμης θανάτου, αφού εκλείπουν τα απτά στοιχεία της πραγματικότητας του, τα οστά, που αποδεικνύουν το πρόσκαιρο της ζωής. Πρέπει όμως να υπάρχει σαν δυνατότητα, για όσους δεν πιστεύουν ή δεν αποδέχονται την Εκκλησία, έχοντας όμως τις συνέπειες της επιλογής των.
       4.Αν ίσχυε η καύση νεκρών μέχρι σήμερα, δεν θα είχαμε τα λείψανα των αγίων τόσο αιώνων, με τα υπερφυσικά σημεία που τα συνοδεύουν(αφθαρσία σώματος, ευωδίες, μυροβλησίες κλπ), που τονώνουν την πίστη μας και δίνουν μαρτυρία Θεού στο σύγχρονο κόσμο. Κατά τον Μ. Βασίλειο «ο αψάμενος οστέων μάρτυρος λαμβάνει τινά μετουσίαν αγιασμού» και κατά τον Ι. Χρυσόστομο «ουχί τα οστά μόνον των μαρτύρων, αλλά και οι τάφοι αυτών και αι λάρνακες, πολλήν βρύουσιν ευλογίαν».  Η καύση νεκρών θα μας στερήσει και στο μέλλον την ευλογία των λειψάνων των νέων αγίων.    
      5.Η καύση των νεκρών είναι ό,τι περισσότερο επιθυμούν οι εγκληματίες, επειδή εξαφανίζονται τα αποδεικτικά στοιχεία και τα πειστήρια του εγκλήματος, DNA, οστά, σάρκες. Πολλά εγκλήματα δεν θα αποδεικνύονται πλέον αν ισχύσει η καύση νεκρών. Η αλήθεια του εγκλήματος δεν μπορεί επίσης να αποδειχθεί εκ των υστέρων σε περίπτωση δικαστικής πλάνης και αναψηλάφησης των στοιχείων, με εκταφή και νέα ιατροδικαστική έρευνα στα οστά και τα υπολείμματα της σάρκας, γιατί πλέον δεν υπάρχουν για έρευνα. Επανειλημμένα έχουν αποκαλυφθεί εγκληματίες 5, 10, 20, χρόνια μετά το έγκλημα με νέα ιατροδικαστική  έρευνα στα οστά. Η Εκκλησία όμως, επιθυμεί, επιδιώκει, διδάσκει τη δικαιοσύνη σ’ όλα τα επίπεδα. Αποτελεί βασικό της πυλώνα.
        6.Η ύπαρξη τάφων και κοιμητηρίων για τον ενταφιασμό των νεκρών, αποτελούν χρήσιμα και πολύτιμα πολιτιστικά και ιστορικά στοιχεία, με τα έργα καλλιτεχνών που υπάρχουν σ’ αυτά, αγάλματα επιγραφές, παραστάσεις, που στολίζουν τους τάφους. Το Α΄ νεκροταφείο Αθηνών χαρακτηρίζεται και ως μουσείο με τα έργα μεγάλων καλλιτεχνών που περιέχει. 
         7. Η Εκκλησία όποιον με τη δική του βούληση αποτεφρώνεται, δεν του τελεί την ακολουθία της κηδείας, ούτε μνημόσυνα.
          8. Στις θρησκείες: Στον Ισλαμισμό είναι υποχρεωτικός ο ενταφιασμός. Ο Ιουδαϊσμός και η Ορθοδοξία δεν δέχονται την αποτέφρωση των νεκρών. Στον Ινδουϊσμό, Βουδισμό και Προτεσταντικό Χριστιανισμό, αποτελεί κανόνα και παράδοση η αποτέφρωση. Οι Καθολικοί τον ανέχονται αν και δεν συμφωνούν.
                                                                                                                                                                                                                                              9.Οι αρχαίοι Έλληνες κατά κανόνα, θεωρούσαν ιερό καθήκον τον ενταφιασμό των νεκρών, γι’ αυτό έχουν διασωθεί πολλοί αρχαίοι τάφοι  και τιμώρησαν τους νικητές στρατηγούς της μάχης των Αργινουσών επειδή δεν έθαψαν τους νεκρούς στρατιώτες. Η Αντιγόνη επίσης τιμωρήθηκε γιατί τηρώντας τους θείους νόμους, έθαψε το νεκρό αδελφό της παρά τις αντίθετες βασιλικές διαταγές.
       10.Η καύση των νεκρών στους ειδωλολάτρες προερχόταν από την αντιχριστιανική, αρχαιοελληνική, Πλατωνική αντίληψη, που θεωρούσε ότι το σώμα είναι κακό, τάφος της ψυχής, «σήμα» και πρέπει να εξαφανιστεί, αλλά και γιατί ο νεκρός προκαλούσε φόβο στους πρωτόγονους, ειδικά αν ήταν κακός, γι’ αυτό χαρακτηρίζεται ως βαρβαρικό έθιμο από πολλούς συγγραφείς.

ΕΥΤΥΧΙΟΣ  Σ. ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗΣ  Μ.Α., Ph.D.

Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου 2019

ΗΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΎ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ


Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ
    
Ο Χριστιανισμός είναι βασικός παράγοντας  πολιτισμού γιατί:
1)Είναι η κινητήριος δύναμη της ζωγραφικής, εμπνέοντας  για δημιουργία τον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο, τον Λεονάρδο ντα Βίντσι, τον Μιχαήλ Άγγελο, τον Πανσέληνο κ.λ.π

2)Στην αρχιτεκτονική δημιουργώντας θαυμάσια οικοδομήματα όπως την Αγία Σοφία, τον Άγιο Πέτρο της Ρώμης, την Νότρ Νταμ των Παρισίων κ.λ.π.

3)Στη μουσική εμπνέοντας τις συνθέσεις των Μπάχ, Μπετόβεν, Ρωμανού του Μελωδού κ.λ.π.

4)Επέδρασε θετικά στην ποίηση και στην λογοτεχνία, όπως στα έργα των  Ν. Καζαντζάκη, Ντοστογιέφσκι, του Γρηγορίου του Θεολόγου, Παπαδιαμάντη, Ελύτη, Σεφέρη, Κ. Παλαμά, Κ. Βάρναλη, Σικελιανού, Βερίτη , Κόντογλου, Μωραϊτίδη κ.ά

5) Ανέπτυξε Φιλοσοφία και διεφύλαξε τα έργα των αρχαίων  φιλοσόφων στα μοναστήρια κατά την τουρκοκρατία και δημιούργησε φιλοσοφική σκέψη και βοήθησε ουσιαστικά στην ανάπτυξη της επιστήμης και της έρευνας.

6)Από χριστιανική επίδραση  αναπτύχθηκε η μικροτεχνία, η σμαλτουργία η μικρογραφία η ξυλογλυπτική, η χρυσοχοΐα κ.λ.π.

7)Επηρέασε θετικά στην διαμόρφωση δημοκρατικών πολιτευμάτων και απόψεων στην κοινωνία.

8)Καλλιέργησε την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων, εθνών και φυλών, ανεξάρτητα από την καταγωγή, τον πλούτο την κοινωνική θέση, το φύλο και το χρώμα.

9)Καλλιέργησε την κοινωνική πρόνοια, ιδρύοντας νοσοκομεία, ορφανοτροφεία, γηροκομεία, αποστολές ασθενών στο εξωτερικό, μαθαίνοντας επαγγέλματα σε άπορους νέους κ.ά
10)Συνέβαλε ουσιαστικά στον πολιτισμό, αποκρούοντας βαρβάρους λαούς, Μογγόλους και Τούρκους από την Ευρώπη ή βοηθώντας στην αποτίναξη ζυγών δουλείας ή εκπολιτίζοντας λαούς π.χ  τους Σλάβους, Ρώσους κ.λ.π.

11)Καλλιέργησε υψηλή ηθική στους ανθρώπους διδάσκοντας την αγάπη, την αγνότητα, τη δικαιοσύνη, τη συγχωρητικότητα, την αλληλοβοήθεια, τη θυσία για τους άλλους ακόμα και για τους εχθρούς κ.λ.π.

12)Βοήθησε στην εμπέδωση της ειρήνης και τη κοινωνικής δικαιοσύνης στους λαούς.

13)Η σημαντικότερη ένδειξη της συμβολής του Χριστιανισμού στον πολιτισμό είναι ότι τα πιο πολιτισμένα κράτη στον κόσμο είναι τα χριστιανικά και οι λιγότερο βάρβαρες κοινωνίες οι χριστιανικές. Το αν και σ’ αυτά υπάρχει ακόμα έντονη η παρουσία κάθε μορφής κακού, οφείλεται στο ότι δεν εφαρμόζουν πλήρως τα χριστιανικά διδάγματα και στο ότι ο άνθρωπος ακόμα και ο άγιος δεν μπορεί λόγω της φύσης του να είναι αλάθητος-αναμάρτητος.

Ε. ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗΣ  Μ.Α., Ph.D.


Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2019

ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ ΤΗΣ ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ


Αποδείξεις της υπεροχής και μοναδικότητας της χριστιανικής αλήθειας
α. Η ανωτερότητα της διδασκαλίας του Χριστιανισμού σε σχέση με αυτές των άλλων θρησκειών, διαπιστώνεται από τη σύγκριση των ιδεών των βασικών πηγών των θρησκειών, δηλαδή της Αγίας Γραφής, με τις Βέδδες του Ινδουϊσμού, τον Κανόνα Πάλι του Βουδισμού, τα Ανάλεκτα του Κομφουκιανισμού. Οι διδασκαλίες για ειρήνη, δικαιοσύνη, ισότητα, αγάπη, συγχωρητικότητα, μετάνοια, μοναδικές και σαν κείμενα φιλοσοφίας και στοχασμού δεν έχουν καμία σχέση με το αιμοσταγές Κοράνιο του Ισλαμισμού και τους μύθους των κειμένων Κοτζίκι και Νιχόν Σόκι του Σιντοϊσμού.
β. Κανένας άλλος ιδρυτής θρησκείας δεν είπε ότι είναι Θεός, εκτός από τον Χριστό, γιατί δεν μπορούσε να το αποδείξει με τα έργα, τη ζωή, τη δράση και τη διδασκαλία του. Αν κάποιοι ιδρυτές θρησκειών είναι ταυτόχρονα θεοί στις θρησκείες τους, αυτή η θεοποίησή τους έγινε μεταγενέστερα από τους οπαδούς τους, όπως συνέβη με το Βούδα και τον Κομφούκιο. Σε άλλες πάλι αποτελεί και σήμερα ακόμη μεγίστη βλασφημία να θεωρήσεις τον ιδρυτή ως θεό, όπως συμβαίνει στον Μουσουλμανισμό.
γ. Για κανέναν άλλο ιδρυτή θρησκείας, εκτός από τον Χριστό, δεν έχουμε λεπτομερείς προφητείες 200, 300, 500, 700 χρόνια πριν την εμφάνισή του καταγεγραμμένες σε κείμενα. Προφητείες που αφορούν τη γέννησή του, τη δράση του, την αντιμετώπισή του από τους ανθρώπους, τα θαύματά του, το θάνατό του.
δ. Τα θαύματα που έγιναν από το Χριστό, μαρτυρούνται από τους αυτήκοους και άμεσα εμπλεκόμενους σε αυτά μαθητές του, οι οποίοι με το αίμα τους σφράγισαν την αλήθεια των λεγομένων τους. Κανένας, βέβαια, δεν πεθαίνει για κάτι, για το οποίο έχει αμφιβολίες και πολύ περισσότερο για ένα ψέμα. Επίσης, και άλλοι ιστορικοί και συγγραφείς της περιόδου αυτής μαρτυρούν γι’ αυτά, ενώ ούτε οι εχθροί του Φαρισαίοι, οι οποίοι έψαχναν ευκαιρία να τον αμφισβητήσουν και να τον συκοφαντήσουν, δεν υποστήριξαν ποτέ ότι δεν έκανε υπερφυσικά σημεία, αλλά δεν τον πίστευαν, επειδή τα ερμήνευαν ως δαιμονικές ενέργειες.
ε. Ο Χριστιανισμός διαδόθηκε από πτωχούς, ανίσχυρους κι αγράμματους ανθρώπους στα πρώτα του στάδια χωρίς βία και βοήθεια της εξουσίας κατά κανόνα, κάτι το οποίο συνέβη με άλλες θρησκείες, που έγιναν εξουσία εξ αρχής, όπως, λόγου χάρη, το Ισλάμ, αλλά έχοντας αντίθετη την εξουσία στην αρχή της εμφάνισής του, όπως οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες. Αν δεν ήταν εκ Θεού, με τόσες αντιξοότητες δεν θα επιβίωνε, σύμφωνα με το Χρυσόστομο.
στ. Από την πανθομολογούμενη ανωτερότητα της προσωπικότητας και του κύρους του Χριστού σε βαθμό που να ομολογείται ότι: «Αν κάποιος μου απεδείκνυε ότι ο Χριστός δεν ταυτίζεται με την αλήθεια και ότι στην πραγματικότητα η αλήθεια είναι εκτός Χριστού, θα προτιμούσα να παραμείνω με το Χριστό παρά να πάω με την αλήθεια»[1].
ζ. Από την ανωτερότητα της κοινωνίας και των ανθρώπων που διαμορφώνει ο Χριστιανισμός σε σχέση με τις άλλες θρησκείες. Ο άνθρωπος πάντα διαμορφώνεται σύμφωνα με τον Θεό του, ό,τι και όποιος και αν είναι αυτός. Δεν είναι τυχαίο και άσχετο με τη θρησκεία, που αποτελεί διαχρονικά τη ραχοκοκαλιά όλων των πολιτισμών, ότι οι χριστιανικές κοινωνίες κατά κανόνα είναι οι περισσότερο πολιτισμένες, με ανθρώπινα δικαιώματα, ελευθερία, δημοκρατία, πολιτισμό, επιστήμη.
Βέβαια, στοιχεία αλήθειας υπάρχουν σε όλες τις θρησκείες, φιλοσοφίες και παραδόσεις, αν και ο Χριστιανισμός δεν διεκδικεί τίτλο θρησκείας, δεν είναι θρησκεία, αλλά αποκάλυψη, τρόπος ζωής, σχέση Θεού – ανθρώπου, στον Χριστιανισμό υπάρχει όλη η αλήθεια. Όλες βέβαια οι ανθρώπινες αλήθειες είναι υποκειμενικές, όσο και αν παρουσιάζονται ως αντικειμενικές και είναι πάντα ατελείς, αφού είναι ενδοκοσμικές, φυσικές, φθαρτές. Κάθε άνθρωπος, όμως, ως μοναδική και ανεπανάληπτη προσωπικότητα επιθυμεί και αναζητεί την αλήθεια στο πλαίσιο των υποκειμενικών δυνατοτήτων και αντικειμενικών συνθηκών. Αυτό σημαίνει ότι διάφορα εσωτερικά και εξωτερικά εμπόδια ανακόπτουν αυτήν την προσπάθεια, με συνέπεια την πολυμορφία της αλήθειας, η οποία δεν ταυτίζεται με κανένα ιδεολογικό σύστημα.
   Ε. ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗΣ M.A., Ph.D.




[1] Βλ. Φ. Ντοστογιέφσκι, Επιστολή προς Φονβίζιν.

Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2019

Ο ΆΙ-ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΕΝΤΡΟ ΑΝΕΦΟΔΙΑΣΜΟΥ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣΑντίσταση-Αναδημοσίευση από εφ. ΡΕΘΕΜΝ. ΝΕΑ


Ο ΆΙ-ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΕΝΤΡΟ ΑΝΕΦΟΔΙΑΣΜΟΥ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

                                      
                               ΠΑΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗΣ    ΖΩΙΔΑΝΤΩΝΗΣ    ΚΑΛΟΓΕΡΟΣΤΕΛΙΑΝΟΣ
                                                                                                                 
          Ο Άι Γιάννης Αμαρίου, λόγω της θέσης του στο πέρασμα από τον Ψηλορείτη στο Κέντρος και τις παραλίες του Πρέβελη, υπήρξε επίκεντρο και τόπος ανεφοδιασμού, περίθαλψης και τροφοδότησης των ανταρτικών, αντιστασιακών και εγγλέζικων ομάδων, όπως και των επικηρυγμένων από τους Γερμανούς. Όπλα και πυρομαχικά διακινούντο, μηχανισμός φόρτισης των παταριών των ασυρμάτων είχε στηθεί, του Περδίκι το σπιτάκι ήταν κέντρο-λημέρι αντίστασης, άνθρωποί του ήταν στην απαγωγή του Κράιπε, τον οποίο πέρασαν από την περιοχή του χωριού. Δίκαια έχει λεχθεί ότι τον Άι Γιάννη ανάλογα με όσα γινόταν εκεί έπρεπε να τον έχουν κάψει δέκα φορές οι Γερμανοί.
    Μια παρτίδα όπλων και πυρομαχικών απ’ αυτά που εκφορτώθηκαν στα Σακτούρια την κατοχή, ήλθαν στον Άι-Γιάννη Αμαρίου, για διανομή σε αγωνιστές της αντίστασης,  με την παρέμβαση του Μανώλη Παπαδογιάννη, δικηγόρου και μετέπειτα Υπουργού και του Ζωϊδαντώνη, σημαντικών στελεχών της αντίστασης, με έντονη δράση και παγκρήτιο κύρος.
       Μέρος απ’ αυτά διανεμήθηκαν κρυφά στο σπίτι του Καλογεροστελιανού (Κατσαντωνιά), Προέδρου του χωριού, ο οποίος στα απομνημονεύματά του μας διασώζει αρκετές πληροφορίες.  Σημειώνει: «Υπήρχε σκέψη να συγκροτηθεί ανταρτική ομάδα στο Κέντρος, από τα ξαδέλφια μου Κυριάκο και Στέλιο Κατσαντώνη (Μπελιβάνηδες) από τους Γουργούθους, που ήταν στην ανταρτική ομάδα του Πετρακογιώργη. Μετά από συνεννοήσεις ήλθαν να παραλάβουν οπλισμό ο νεαρός πρωτοξάδελφός μου, Γιάννης Κατσαντώνης (Βλατογιάννης) με μερικούς άλλους νεαρούς από το Άνω Μέρος. Τους δίνουμε όπλα και σφαίρες και ο Ζωϊδαντώνης  τους δίνει και το δικό του Μάνλιχερ. Μου έλεγε μάλιστα, συναδέλφι ( ο πατέρας μου είχε βαπτίσει ένα αδελφό του), δώσε και το δικό σου, αφού έχουν ανάγκη, μα εμείς θα φέρουμε άλλα και θα κρατήσεις απ’ αυτά.- Όχι συναδέλφι δεν μένω εγώ χωρίς τουφέκι μέσα στην κατοχή, όταν ξαναφέρουμε θα το δώσω, του απαντώ. Και πράγματι δεν μπορέσαμε να ξαναφέρουμε. Μην ξεχάσετε πως σας έδωσε όπλα ο Άι-Γιάννης την κατοχή, έλεγα στους Ανωμεριανούς ντεληκανήδες, πειράζοντάς τους. Τα παίρνουν και φεύγουν προς τον ποταμό. Σε λίγη ώρα ακούμε πυροβολισμούς από τους λάκκους του Ντουλούπο. Οι νεαροί έπαιζαν στο σημάδι. Ο Παπαδογιάννης εξοργίζεται. -Ξάνοιξε τα τροζόγλανα ήτα κάνουν. Ν’ ακούσουν οι Γερμανοί τους πυροβολισμούς και να κάψουν το χωριό. Ευτυχώς δεν έγινε τίποτα.

       Μετά συμφωνήσαμε να δώσουμε και στο μπάρμπα μου τον Καλογεροσταύρο ένα εγγλέζικο πολεμικό τουφέκι και σφαίρες, επειδή  βοήθησε και έκρυβε στο σπίτι του αρκετό καιρό τη γυναίκα και τον έφηβο γιο, του οπλαρχηγού Μπαντουβά που με λύσσα αναζητούσαν οι Γερμανοί.
   Σ’ όλη την κατοχή είχα σε ειδικές κρύπτες στους στάβλους μου, μερικές χιλιάδες σφαίρες και οπλισμό, από τα οποία τροφοδοτούσαμε, όπου υπήρχε ανάγκη, αλλά και πάνω από το χωριό, στα αμπέλια υπήρχε και άλλη κρύπτη όπλων».

          «Αργότερα ο Παπαδογιάννης μου λέει: Πήγαινε σφαίρες στους Βοσκάκηδες στη Νίθαυρη, γιατί θέλουν να συγκροτήσουν ομάδα και έχουν έλλειψη. Βάζω στο ντορβά μερικές εκατοντάδες και φεύγω με την ψαρή φοράδα μου. Κάτω από τη Νίθαυρη σε μια στροφή του δρόμου χωρίς να τους αντιληφθώ από μακριά, συναντώ Γερμανικό απόσπασμα του φυλακίου του Φουρφουρά. Δεν μπορώ να διαφύγω. Διατηρώ την ψυχραιμία μου για να μην δείχνω σαστισμένος, αγχωμένος. Προσπαθώ να μην σκέφτομαι αυτό που συμβαίνει, για να μην φαίνεται αγωνία, ανησυχία, στο πρόσωπό μου. Πλησιάζουν. Με αναγνωρίζουν ως Πρόεδρο του Άι-Γιάννη. Τους χαιρετώ κεφάτα.  Παριστάνω τον χαρούμενο που τους συναντώ. Καμαρώνουν την περιστερή φοράδα με τον τοξωτό λαιμό, την πλούσια χαίτη και τα πλουμιστά σελοσκαλοχάλινά της. Η φοράδα αγριεύει βλέποντάς τους, χτυπά τα μπροστινά της πόδια, θέλει να φύγει. Προσπαθώ να τη συγκρατήσω, σφίγγω το χαλινάρι και την πιέζω στην κοιλιά με τις σκάλες για να καταλάβει να είναι ήσυχη, γιατί με τις μετακινήσεις και τα μεταπατήματά  της ακουγόταν ο μεταλλικός ήχος από τις σφαίρες. Επιδιώκω να τους έχω μπροστά μου να μην πλησιάσουν πίσω στη φοράδα, που ήταν οι σφαίρες και συγχρόνως τους μιλάω δυνατά για να μην ακούνε το μεταλλικό ήχο που έκαναν. Αστειεύομαι μαζί τους, κάνω κινήσεις χαιρετισμού με τα χέρια, παριστάνοντας τον αδιάφορο. Εκείνοι χαϊδεύουν τη φοράδα, ακουμπούν στον ντορβά, χωρίς να αντιληφθούν το περιεχόμενο του. ΄Έτσι σε λίγο με την ψυχή στο στόμα, ανακουφισμένος, χαιρετιόμαστε και  συνεχίζω το δρόμο μου, διηγούμενος στη συνέχεια στους Βοσκάκηδες το κακό συναπάντημα που αποσβολωμένοι από το γεγονός μου έλεγαν, πόσο ήθελε Στελιανέ να μην έχουμε ξανασμίξει και θα έκαιγαν και τη Νίθαυρη».

    Για τους αγωνιστές της αντίστασης φαίνεται, ο θάνατος δεν ήταν ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί στον άνθρωπο, διαφορετικά δεν μπορούν να δικαιολογηθούν οι τόσο ριψοκίνδυνες ενέργειές τους, η ψυχραιμία, το θάρρος, η τόλμη, η γενναιότητα, η αυτοθυσία, η αυταπάρνηση, ο ύψιστος κίνδυνος στον οποίο  έβαζαν ανυστερόβουλα και ανιδιοτελώς, τη ζωή της οικογένειάς των και τη δική τους, όταν άλλοι απέφευγαν κάθε εμπλοκή και βοήθεια.


                                                         ΕΥΤΥΧΙΟΣ Σ. ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗΣ
                                                     Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών

Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2019

Eπιστροφή στην κανονικότητα


Επιστροφή στην κανονικότητα. Kαι τώρα;
Από Ελένη Μανιωράκη - Ζωιδάκη Τελευταία Ενημέρωση Ιούλ 19, 2019

Αναδημοσίευση από εφ. Πατρίς Ηρακλειου
 84
Κοινοποίηση
Τόσα χρόνια τώρα, Έλληνα, σε στόλισαν τόσες φορές με το κοσμικό επίθετο του φασίστα και ρατσιστή που τελικά το εξέλαβες  σαν τιμητικό παράσημο και το επιδείκνυες με καμάρι για να δείξεις ότι έμεινες προσηλωμένος στις αιώνιες αξίες της φυλής σου.
Τώρα με την αλλαγή (της χιλιοστής εξηκοστής πέμπτης, λέω εγώ) σελίδας που γυρίζει  η Ελλάδα, φοβάσαι και με το δίκιο σου μήπως σου αφαιρέσουν την τιμητική αυτή διάκριση που τόσα χρόνια φόρεσες  κατάσαρκα, διακριτικό παράσημο του Έλληνα πατριώτη. Δεν λέω, στην αρχή γνωρίζοντας την αληθινή έννοια των λέξεων να έγινες  έξω φρενών.
Σιγά σιγά όμως άλλαξες διάθεση.
Γιατί  κατάλαβες ότι σε φώναξαν φασίστα  και ρατσιστή:
Όταν είπες πως η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες και  το Αιγαίο ανήκει  στην Ελλάδα.
Όταν αντέδρασες για το ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ.
Όταν φώναζες για τη Μακεδονία. Εδώ βέβαια σε ονόμασαν και  ετερόκλητο όχλο και χρυσαυγίτη.
Όταν φώναζες γιατί έκαναν την χώρα ξέφραγο αμπέλι και μπαινόβγαινε εκτός από τους πρόσφυγες κι ο κάθε καταζητούμενος στην χώρα του, χωρίς κανέναν έλεγχο σχίζοντας επιδεικτικά τα έγγραφά του στην ακτή σύμφωνα με πολλές μαρτυρίες. Όταν αναρωτήθηκες γιατί οι Σύροι δεν μετακινούνται προς τις ελεύθερες περιοχές της πατρίδος τους και ριψοκινδυνεύουν την ζωή των παιδιών τους στην θάλασσα.
Κι ειδικά που τόλμησες να αναρωτηθείς γιατί το 80% τουλάχιστον όπως παραδέχτηκε και ο Μουζάλας ήταν άνδρες σε μάχιμη ηλικία και δεν έμειναν πίσω να υπερασπιστούν τους γονείς, την γυναίκα, τα παιδιά, την πατρίδα τους αλλά έσπευσαν  για λύσουν το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας σου.
Όταν αναρωτήθηκες γιατί να μπαίνουν άτομα από 77 χώρες του κόσμου και  γιατί δεν υπάρχουν πρόσφυγες από την Αιθιοπία που τα παιδάκια κυριολεκτικά λιμοκτονούν, φασίστας γιατί τόλμησες να αναρωτηθείς. Εχθρός σου όμως, δεν κατάλαβαν δεν ήταν οι μετανάστες, θύματα είναι κι αυτοί αλλά το σχέδιο της παγκοσμιοποίησης.
Όταν διαμαρτυρήθηκες γιατί έγινε η γειτονιά σου γκέτο, ήσουν φασίστας και ρατσιστής σεσημασμένος.
Με το που τόλμησες να ψελλίσεις πως χιλιάδες Έλληνες είναι στο δρόμο, γιατί η καλή κυβέρνηση με ηλεκτρονικούς αντισυνταγματικούς πλειστηριασμούς τους πέταξε έξω από τα σπίτια τους  ενώ άλλοι ζουν σε ξενοδοχεία και μεζονέτες με τις δικές σου εισφορές και λιάζονται και ζήτησες την ίδια μεταχείριση και για τους Έλληνες, ήσουν καραφασισταριό. Κι αν τα χρήματα τα δίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση, γιατί δεν τους τα έδωσε στην πατρίδα τους, αλλά τους έστειλε να καταλάβουν την δική σου.
Όταν διαμαρτυρήθηκες γιατί η κόρη σου δεν μπορούσε να κυκλοφορήσει έξω όταν νύχτωνε.
Αλλά και όταν τόλμησες να διαμαρτυρηθείς για την φρικτά κακοποιημένη Μυρτώ που έμεινε φυτό το κοριτσάκι! Ε, τώρα δεν το συζητάμε! Ήταν φρικτά ρατσιστικό.
Όταν τρόμαξες με το να βλέπεις στον δρόμο, στην γειτονιά σου συμπλοκές και μαχαιρώματα, σε είπαν  και ξενοφοβικό.
Ειδικά πρόσφατα που άλλαξαν και τον ποινικό κώδικα και αμόλησαν 2.500 καταδίκους κι  που έκαναν και την τρομοκρατία πλημμέλημα, τσιμουδιά αρχιρατσιστή που δεν σέβεσαι τις ευάλωτες ομάδες.
Όταν αντέδρασες για το Τέμενος (αντί για τζαμί) μιας και δίνει δικαιώματα εδαφικά και πολιτικά  στην καρδιά της πατρίδος σου, φασίστας ήσουν.
Κι ακόμα πιο φασίστας που τολμάς και αμφισβητείς  τις ουρανοκατέβατες  ΜΚΟ λέγοντας ότι έγιναν κράτος εν κράτει και όχι μόνο!
Όταν σου αφαίρεσαν από τα σχολικά τον Θουκυδίδη, τόλμησες και το ανέφερες! Το ίδιο και με τους συνωστισμούς! Και τους Περσικούς πολέμους και με την μινωική εποχή εντελώς εξαφανισμένη από τα σχολικά εγχειρίδια. Και με την ΑΝΤΙΓΟΝΗ. Γιατί αυτή διδάσκει αντίσταση στους νόμους τους και βάζει υπεράνω τους θεϊκούς και ηθικούς νόμους, βούλωστο ρε φασίστα που θα σηκώσεις και κεφάλι και θα αμφισβητήσεις το ΚΑΘΕΣΤΩΣ!
Κι ακόμα χειρότερα ρε φασισταριό, τόλμησες και αντέδρασες για την αφαίρεση του Παύλου Μελά!
Φασίστας, γιατί τόλμησες και κράτησες την Ελληνική σημαία χωρίς να είσαι τουλάχιστον ολοτσίτσιδος! Οπότε, ξύλο στον φασίστα γιατί δεν σου άρεσε το καθεστώς του ασύλου στο πανεπιστήμιο που επέτρεπε την προπηλάκιση των καθηγητών και  καταστροφή της κρατικής περιουσίας.
Κι έφαγες και του κόσμου τα χημικά στη μούρη κι εσύ και τα παιδιά σου μαζί σε κάθε διαμαρτυρία που τόλμησες.
Χώρια τις πλάτες που έκαναν στους κάθε λογής “μπαχαλάκηδες”! Με αποκορύφωμα να σου λένε πως οι μολότωφ δεν σκότωσαν κανέναν, ξεχνώντας την Μαρφίν και με τους γνωστούς -αγνώστους δολοφόνους να είναι ελεύθεροι και να πολιτεύονται κι από πάνω!
Το να επιλέγεις όμως ποιος θα μπει στο σπίτι σου και στο μεγάλο σπίτι σου την Ελλάδα, δεν  είναι ρατσισμός. ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ.
Το να ενοχλείσαι με την κουλτούρα του άλλου, εάν κι εφόσον παράγει απειλή ως προς τον τρόπο ζωής σου και την ελευθερία των κινήσεων σου δεν  είναι ρατσισμός ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ.
Το να αντισταθείς σε  κάποιον  που εισέβαλε στο σπίτι σου,  όρμησε στην γυναίκα σου, βίασε την κόρη σου  μπροστά στα μάτια σου δεν  είναι ρατσισμός είναι υπεράσπιση ΤΗς ΙΕΡΑΣ ΣΟΥ ΕΣΤΙΑΣ.
Όλα αυτά τα αφύσικά, τα παράλογα, τα μη κανονικά τα έβλεπες, αλλά έπρεπε  να κάτσεις και να βγάλεις τον σκασμό γιατί κάποιοι λογίζονται… πιο ίσοι από εσένα και η ελευθερία τους δεν έχει όρια, ενώ η δική σου έχει! Μην έχεις παράπονο βρε αχάριστε,  εσύ φταις που δεν εφάρμοσες την εναλλακτική λύση που σου πρότειναν, να κάνεις πως κοιμάσαι !Κι όχι να ζητάς κι  αστυνόμευση.
Για όλα αυτά έφθασε η ώρα  που η προσφώνηση «φασίστας και ρατσιστής» έφθασε να είναι τιμή σου και καμάρι σου.
Έλληνες   προσπάθησαν να σας κάνουν απάτριδες  κι ανθέλληνες  στο όνομα της παγκοσμιοποίησης, οι αιώνιοι «φιλέλληνες» που πάντα ήθελαν «το καλό σας». Αλλά λέω να πιστεύω ότι απέτυχαν. Και να ’ταν ανιστόρητοι θα τους συγχωρούσες, αλλά γνωρίζεις ότι όλα τούτα γίνονται εσκεμμένα, «για να αφανίσουν από το πρόσωπο της γης την άθλια φυλή σου».
Και τώρα με την επάνοδο όπως λένε στην  κανονικότητα, τώρα  που οι λέξεις θα πάρουν την σωστή τους θέση στο ελληνικό λεξιλόγιο, αναρωτιέσαι πώς θα αποχωριστείς  όλο αυτά τα κοσμητικά  επίθετα που σε στόλιζαν και σε χαρακτήριζαν γνήσιο πατριώτη, αληθινό Έλληνα, έτοιμο να υπερασπιστείς  τα ιερά και όσια της φυλής σου όπως πρόγονοι μοναδικοί μας  δίδαξαν με το παράδειγμα τους.
Είναι να μην επικρατήσει  η λογική του παράλογου γιατί τότε πια  άντε να αλλάξεις πεποιθήσεις. Οψόμεθα.
*Η Ελένη Μανιωράκη είναι δασκάλα και λογοτέχνις

Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2019

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ


Αναδημοσίευση από το CRETA MAGAZIN και Πατρίς Ηρακλείου

    Παιδικές Αναμνήσεις της Γερμανικής Κατοχής

              
                                Του  Γιώργη Σ. Καλογεράκη
.
       Θυμάμαι τη μέρα που έφευγε ο πατέρας μου για τον πόλεμο στην Αλβανία, τη μάνα μου να κλαίει και να ετοιμάζει το βουργίδι του για το ταξίδι.
      Τον καιρό που ήταν στον πόλεμο,  κάθε βράδυ μας έβαζε η μάνα μου τα τρία αγόρια και κάναμε προσευχές και μετάνοιες για να τον φυλάει ο Θεός και να γυρίσει γερός  και όταν σταματούσαμε μας φώναζε να συνεχίζουμε.

    Αργότερα τις μέρες της μάχης της Κρήτης, oι καλογερήδες είχαμε πάει κάτω από το χωριό  με τα ζώα μας, στου Σαμπάνη το Χάρακα άρμεγαν  τα ζώα και πίναμε το γάλα τα παιδιά και κοιμόμουν δίπλα στη γιαγιά μου τη Χαρίκλεια(Κατσαντωνιά). Άλλη φορά με κρατούσε από το χέρι έξω από το χωριό και πετούσαν χαμηλά Γερμανικά αεροπλάνα και ’γω φοβισμένος με τον εκκωφαντικό ήχο τους, που τα έβλεπα πρώτη φορά, έλεγα στη γιαγιά μου: Αεροπλάνα γιαγιά, Παναγία μου βλέπει το μπαμπά μου. Τότε έριξαν μια βόμβα που ευτυχώς έπεσε έξω από το χωριό.
      
     Τη μέρα που γύρισε από την Αλβανία ο πατέρας μου, το καλοκαίρι του 1941, θυμάμαι που βγήκαν στους δρόμους του χωριού  οι άνθρωποι να τον υποδεχτούν και κατέβαιναν προς το σπίτι. Ο μικρός αδελφός μου Κυριάκος τον είχε ξεχάσει, δεν τον γνώριζε και δεν τον πλησίαζε.
       Την κατοχή θυμάμαι ένα Γερμανό που ήλθε στο σπίτι και ζητούσε από τη μάνα μου αυγά και κότες. Η μάνα μου φοβόταν να μπει στο στάβλο και μου λέει εμένα να μπω να φέρω τ’ αυγά. Τότε βλέποντας έξω μια μικρή κότα που την είχα με σπάγκο στο πόδι για να την παίζω την παίρνει και ’γώ μετά έκλαιγα που μου πήρε το παιχνίδι μου.
         Μας είχαν αυστηρά αρμηνέψει  να μην απαντάμε στις ερωτήσεις των Γερμανών, όταν ερχόταν στο σπίτι και έψαχναν που είναι ο πατέρας μου, γιατί δεν πήγαινε στα έργα στο Τυμπάκι. Καθόμαστε αμίλητοι στην πεζούλα και στην ερώτηση, που μπαμπάς; σηκώναμε αρνητικά τους ώμους μας.
     Θυμάμαι όταν ο πατέρας μου έφερε στο σπίτι το Μανώλη το Ντισπυράκη μετά την διαφυγή του από τους Γερμανούς κάτω από το Άνω Μέρος και του έβγαλαν τα γερμανικά ρούχα που του φορούσαν και τα κόκκινα γερμανικά στιβάνια, έσκαψαν λάκκο στην αυλή του σπιτιού και τα έθαψαν, ντύνοντάς τον με πολιτικά.
     Άλλοτε είχαν ειδοποιήσει τον πατέρα μου να μην ξαναπλησιάσει τους Γερμανούς γιατί τον έχουν υποψιαστεί, ότι ως Πρόεδρος του Άι-Γιάννη Αμαρίου, τους κοροϊδεύει και συνεργάζεται με τους Άγγλους και τους αντάρτες.  Έτσι δεν έμπαινε στο χωριό και έμενε τη νύχτα στο αλώνι μας κάτω από το χωριό και του πηγαίναμε εκεί φαγητό.
          Θυμάμαι να έρχεται τις νύχτες ο πρωτοξάδελφος του πατέρα μου, παπά-Κυριάκος Κατσαντώνης, που ήταν στο αντάρτικο. Χτυπούσε το τζάμι στο μικρό βορεινό παραθυράκι, του ανοίγαμε, καθόταν στο τζάκι το χειμώνα, έτρωγε, έπινε και συνέχιζε. Συχνά είχε αμύγδαλα στις τσέπες του και έδινε σε μας τα μικρά.
        Άλλοτε, ενώ αλωνεύαμε ήλθε ο Ζωιδαντώνης και κουβέντιαζαν με τον πατέρα μου για την αντίσταση. Λέει στον πατέρα μου: «Συναδέλφι, (ο παπούς μου είχε βαπτίσει αδελφό του), δεν θέλω τίποτα άλλο παρά να πιάσω ένα Γερμανό να τον σκοτώσω  και να ….» σκληρά λόγια. Ο πατέρας μου του απαντά. Όχι μωρέ συναδέλφι ετσά. Σκότωσέ τον και μέχρι εκειά, όχι τέτοια πράματα. 
      Όταν έκαψαν το Άνω Μέρος, επειδή υπήρχε φόβος ότι θα κάψουν και το χωριό μας, θυμάμαι που οι καλογερήδες έφεραν τα υφαντά τους, τις πατανίες, το ρουχισμό και τα κατέβασαν σ΄ ένα ξεροπήγαδο που ήταν στην αυλή του σπιτιού μας.
       Τότε ήλθαν και έμεναν δίπλα μας στη γιαγιά μου ο αδελφός της από το καμένο Άνω Μέρος, Κατσαντώνης  Κωστής (Βλαντάκης) και η οικογένειά του και παίζαμε με τα παιδιά του.

Κυριακή, 2 Ιουνίου 2019

Η Κρητική Εθνεγερσία του 1821


Αναδημοσίευση από εφ. Ρεθεμνιώτικα Νέα
H Εθνεγερσία του 1821 και η ιστορία της Κρήτης

28/05/2019
Του ΓΙΑΝΝΗ Σ. ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗ*
Στα μαθητικά μου χρόνια διδάχτηκα την Ελληνική ιστορία και δίδαξα για πολλά χρόνια από σχολικά εγχειρίδια, στις τελευταίες τάξεις δημοτικών σχολείων. Είχα πάντοτε την απορία: ΓΙΑΤΙ έχουν γραφεί ελάχιστα στα βιβλία της ιστορίας του ΟΕΔΒ για τις μακροχρόνιες Κρητικές επαναστάσεις για την αποτίναξη του Τουρκικού ζυγού; Και όμως έγιναν μεγάλες σε διάρκεια και πολλές θυσίες, επαναστάσεις:
Η Επανάσταση του 1821-28, η Επανάσταση 1866-69 με το ολοκαύτωμα του Αρκαδίου, η Επανάσταση 1770 με τον ήρωα Δασκαλογιάννη και άλλες τοπικές εξεγέρσεις στα Σφακιά, στον Αποκόρωνα, στο Μυλοπόταμο στη Μεσσαρά κτλ. Αλλά και επαναστάσεις αιματηρές κατά των Βενετών και των Αράβων κατακτητών.
Μόνο ένα σύντομο κεφάλαιο θυμούμαι στο βιβλίο της ιστορίας ΣΤ' δημοτικού, με τον τίτλο ΣΟΥΛΙ-ΜΑΝΗ-ΣΦΑΚΙΑ και την επανάσταση του 1770 με τον ηρωικό θάνατο του Δασκαλογιάννη.
Ελάχιστοι Κρητικοί αναφέρονται ως μέλη της Φιλικής Εταιρείας: Ο Ρεθεμνιώτης (από το Νευς Αμάρι) Εμμ. Βερνάρδος, ο πρώτος επίσημος κήρυκας της Φιλικής Εταιρείας στην Κρήτη (μυήθηκε 1 Σεπτεμβρίου 1816 στο Ιάσιο), ο Ηρακλειώτης έμπορος Μαγδαληνός, ο επίσκοπος Αρτέμιος, ο Γεράσιμος Παρδάλης, ο Κριτοβουλίδης, οι Σφακιανοί πλοιοκτήτες Π. Ψαρουδάκης και Ανδρέας Φασούλης και πολλοί άλλοι (Τα ονόματα αναφέρονται στην ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ Θεοχ. Δετοράκη Σελ. 319).
Αναφέρονται παρακάτω συνοπτικά οι αγώνες, οι θυσίες του Κρητικού λαού και η μακροχρόνια σκλαβιά από τους πάντοτε αιμοβόρους κατακτητές:
Το 825 μ.Χ. καταλαμβάνεται η Κρήτη από τους Άραβες.
Το 961 ελευθερώνεται από το Νικηφόρο Φωκά.
Το 1210 καταλαμβάνεται από τους Ενετούς.
Το 1669 από τους Τούρκους.
1822-24 καταπνίγεται η επανάσταση των Κρητών από τους Αιγυπτίους.
1836-1898 συνεχίζεται η ακόμα πιο σκληρή Τουρκική σκλαβιά.
1898 η Κρήτη ελευθερώνεται από τους Τούρκους (Κρητική Πολιτεία).
1913 Ένωση της Κρήτης με τη μητέρα Πατρίδα.

Ακολουθεί βέβαια η απάνθρωπη και για την Κρήτη Γερμανική κατοχή (1941-1945) αλλά με αγώνες της Εθνικής Αντίστασης.
Έπειτα από τόσους αγώνες, θυσίες και ολοκαυτώματα, τα ιστορικά γεγονότα στην Κρήτη νομίζω ότι ελάχιστα αναφέρονται από τους ιστορικούς και ελάχιστα διδάσκονται στα σχολεία.
Στην πεντάτομη Ιστορία του Ελληνικού Έθνους του Κων/νου Παπαρηγόπουλου 1815-1891 ελάχιστα αναφέρονται για τους απελευθερωτικούς αγώνες των Κρητών και για την Εθνεγερσία του 1821. Μήπως ήταν νωρίς για τη συγγραφή των ιστορικών γεγονότων στην Κρήτη; Μήπως δεν έγραψαν σύγχρονοι τότε Κρητικοί για τις μακροχρόνιες αιματηρές επαναστάσεις στην Κρήτη;
Και όμως υπάρχουν σήμερα επιστήμονες που καταγράφουν την τοπική ιστορία και πιστεύω ότι ο ιστορικός του μέλλοντος θα λάβει υπόψη του την καταγραφή.
Στην εφημερίδα «Ρεθεμνιώτικα Νέα» σελ. 10 της 27ης Μαρτίου 2019 δύο Ρεθεμνιώτες από τον Άγιο Ιωάννη (χλιαρό) Αμαρίου, ο Ευτύχιος Καλογεράκης και ο Σταύρος Φωτάκης, ο πρώτος, διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών και Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων και ο δεύτερος Αντ/γος της Αστυνομίας ε.α., με πανεπιστημιακές σπουδές κατέγραψαν μέρος της τοπικής ιστορίας του χωριού μας:
Κατέγραψαν την ηρωική δράση του ήρωα καλόγερου καπετάν Μητροφάνη (1798-1829).
Για την επαναστατική δράση του έχει γράψει ο γιατρός Γεώργιος Εμμ. Ανδρεδάκης από το Φουρφουρά στα «Ιστορικά Σημειώματα» το 1926 αλλά και η γνωστή πολυγραφότατη δημοσιογράφος μας Εύα Λαδιά στο βιβλίο της «Ρεθεμνιώτες Ήρωες του 1821».
Ο Μητροφάνης γεννήθηκε στον Άγιο Ιωάννη Αμαρίου. Η μεγάλη Επανάσταση του 1821 τον βρήκε να αγωνίζεται ως Αρματολός-Χαΐνης (Χαΐνης λεγόταν από τους Τούρκους, που στην Αραβική γλώσσα σημαίνει επίβουλος, αχάριστος, προδότης). Έγινε ο φόβος και ο τρόμος των Τούρκων που είχαν έδρα το Βαθιακό Αμαρίου.
Αναγκάστηκε να καταφύγει στην Ι.Μ. Ασωμάτων και να γίνει μοναχός για να χάσουν τα ίχνη του οι Τούρκοι, αλλά χωρίς να σταματήσει τη δράση του. Το 1825 μεταβαίνει με άλλους Κρητικούς εθελοντές στην Πελοπόννησο για να ενισχύσει τους Έλληνες εναντίον του Ιμπραήμ. Επιστρέφει στην Κρήτη το 1827 και συνεχίζει τον αγώνα. Οι Τούρκου πληροφορήθηκαν έντρομοι την επιστροφή του και τον επικήρυξαν. Του έστησαν ενέδρα κοντά στο μοναστήρι και τον πυροβόλησαν ομαδικά. Καθυστέρησαν να πλησιάσουν από φόβο, αλλά όταν διαπίστωσαν πως ήταν νεκρός, έκοψαν το κεφάλι του και αφού πέρασαν από τον Άγιο Ιωάννη και βεβαιώθηκαν πως ήταν το κεφάλι του Μητροφάνη, το μετέφεραν στο Ηράκλειο.
Ο Δήμος Ρεθύμνης το 2010, με πρόεδρο του Δημ. Συμβουλίου τον κ. Μανώλη Λίτινα επί δημαρχίας κ. Γεωργίου Μαρινάκη, τίμησε τον ηρωικό καλόγερο με την ονοματοθεσία ενός νέου δρόμου (πάροδος Θεοτοκοπούλου στην Καλλιθέα) με το όνομα Οδός «Ιερομονάχου Μητροφάνη».
Ένας χαρισματικός νέος Ιερέας ο Στυλιανός Νικ. Καλογεράκης, 7η γενιά των Καλογεράκηδων μετά τον Μητροφάνη, έχει δώσει στο έκτο του παιδί το όνομα Μητροφάνης. Συνηθίζεται στην Κρήτη να δίνονται στις νεότερες γενιές ονόματα σημαντικών προσωπικοτήτων.
Μεγάλη τιμή σε αυτούς που τιμούν τους αγώνες και τις προσωπικότητες του τόπου τους.

* O Γιάννης Καλογεράκης είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός