Η Προσευχή στη Διδασκαλία των Σύγχρονων Αγίων

 

Όταν ένας άνθρωπος λέει: ''Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με'', ξέρετε τι κάνει; Παράγει ενέργεια, παράγει Χάρη Αγίου Πνεύματος και την θέτει σε δράση. Διατάσσει αυτή την ''φωτιά'' της Θείας Χάριτος, της απανταχού της γης, να ενεργήσει. Και πως ενεργεί; Τους μεν αγγέλους χαροποιεί, τους δε δαίμονες λυπεί και φλογίζει. Είναι για τα δαιμόνια μια επιπλέον κόλαση. Σε κάθε ''Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με'', είναι σαν να εκρήγνυται μια ατομική βόμβα στην καρδιά του διαβόλου (γι' αυτό και ανταποδίδει τα πυρά) και θα ακούγεται εις τους αιώνας των αιώνων, όχι επειδή έχουμε εμείς τη Χάρη, αλλά διότι το όνομα του Ιησού Χριστού έχει αυθυπάρχουσα ενέργεια και Χάρη και έχει τόση δύναμη, όση δύναμη και Χάρη έχει η Θεότητά Του! Η Χάρη αυτή ενεργεί ουσιωδώς, αρκεί να πληρούνται από εμάς, οι εξής προϋποθέσεις: A) συχνή μυστηριακή ζωή β) να έχουμε συγχωρεμένους όλους τους ανθρώπους Γ) να διάγουμε αγνή ζωή στο σώμα και στην ψυχή Δ) να έχουμε πνευματικό οδηγό και Ε) να κάνουμε με τάξη και πρόγραμμα τα καθημερινά πνευματικά μας καθήκοντα, σε χώρο ήσυχο και κατανυκτικό.

Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα, Άγιον Όρος

 

 

 

 

 

Προσέχετε την ευχήν, επιμείνατε προσευχόμενοι.

Η προσευχή όλα θα τα τακτοποιήση.

Μη κάμπτεσθε καθόλου.

Θα μεταχειρισθή ο σατανάς ποικίλας παγίδας, όπως σας παραλύση, δια να εξασθενήσετε και να χάσετε το ηθικόν σας, πλην όμως και εσείς εννοήσατε την πονηράν τέχνην και λάβετε μέτρα αντιστάσεως.

Το ότι δοκιμάζεσθε, τούτο είναι από τον Θεόν, διότι σας προγυμνάζει δια την μάχην, σας ψήνει, σας παιδαγωγεί. Όπως οι στρατιώται που γυμνάζονται εις τους κόπους της ασκήσεως εις τα γυμνάσια, εκεί πρώτα κάμνουν την θεωρίαν της μάχης και κατόπιν, όταν σαλπίση ή σάλπιγγα του πραγματικού πολέμου, γυμνασμένοι όντες ορμούν εις την μάχην με την εσωτερικήν συναίσθησιν, ότι γνωρίζουν πώς να πολεμήσουν, και είναι έτοιμοι να θυσιασθούν δια τον σκοπόν και την ιδεολογίαν των.

Κατά παρόμοιον τρόπον και υμείς τώρα.

Αφού εκλήθητε να γίνετε στρατιώται του Ιησού και να πολεμήσετε τον εχθρόν Του, ο Χριστός, σας γυμνάζει προς διαπίστωσιν της προς Αυτόν αγάπης σας, «τις εστι ο αγαπών με, ει μη ο τηρών τας εντολάς μου;».

Θαρσείτε, τέκνα μου, μείνατε πιστοί και αφοσιωμένοι εις Εκείνον, που σας ηγάπησε με τελείαν αγάπην. Οι αξιωματικοί, προτού να αρχίση η μάχη, τους στρατιώτας τους εμψυχώνουν με διάφορα στρατιωτικά και ηρωϊκά εμβατήρια και με διαφόρους διηγήσεις πράξεων ηρωϊκών και τους εξάπτουν το αίσθημα της αυτοθυσίας, αύτη η εργασία τους δίδει πολλήν δύναμιν και ανδρείαν εις την διεξαγομένην μάχην. Ούτω και ημείς, όπως έκαμαν και οι άγιοι, να μελετώμεν τους αγώνας των μαρτύρων, πως αυτοί ηγωνίσθησαν, καθώς και των οσίων πατέρων, πως ασκήτευσαν, πως εγκατέλειψαν τον κόσμον και τους πάντας και πως ουδέν τους ημπόδισεν εις το να ακολουθήσουν τον δρόμον, που οδηγεί εις τον Ιησούν.

Αύτη η μελέτη θα σας τονώση πολύ την καλήν σας θέλησιν και προαίρεσιν, διότι πολλοί μη γνωρίζοντας τας κεκρυμμένας παγίδας εκάμφθησαν και εξέπεσον αι ψυχαί των από την ελπίδα της αιωνίου ζωής. Μελετάτε την αγάπην του Ιησού μας, η αγάπη του Ιησού θα εξουδετερώση κάθε άλλην φυσικήν αγάπην, και όσον περισσότερον αφήσωμεν, τόσον περισσοτέραν αγάπην θα απολαύσωμεν του Θεού. Άνω πρόσχωμεν, όπου ο Ιησούς κάθεται εκ δεξιών του Θεού, άνω ας βλέπουσιν οι οφθαλμοί μας, διότι άνω εισί τα αιώνια και ατελεύτητα.

Μη κάτω, διότι τα πάντα γη και σποδός.

Σκεφθήτε την ουράνιον πολυτέλειαν, εκεί η άπειρος σοφία του Θεού, εκεί τα κάλλη τα ακατανόητα, εκεί αι αγγελικαί μελωδίαι, εκεί ο πλούτος της θείας αγάπης. Εκεί η ανώδυνος ζωή, εκεί θα έχουν αφαιρεθή τα δάκρυα και οι στεναγμοί, εκεί μόνον χαρά, αγάπη, ειρήνη, πάσχα αιώνιον, εορτή που δεν θα έχη τέλος.

Ω, βάθος πλούτου και γνώσεως Θεού!

«Α οφθαλμός ουκ είδε, και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη, α ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν Αυτόν» ( Α΄ Κορινθ.2,9 ).

Μείνατε στερεοί εις τον άγιον σκοπόν.

Μείνατε κοντά εις τον Ιησούν δια να ζήσετε την πνευματικήν ευτυχίαν. Ουδεμία ευτυχία υπάρχει εκτός μιας και αυτή εν τω Χριστώ.

Αι νομιζόμεναι ευτυχίαι εκτός Χριστού, λέγονται καταχρηστικώς, εφ’ όσον αποκτώνται με ένοχα μέσα και διότι τελειώνουν εντός ολίγου και οδηγούν τον άνθρωπον εις την αιώνιον δυστυχίαν.

Αγωνίζεσθε, τέκνα μου, οι άγγελοι πλέκουν στεφάνια με λουλούδια του παραδείσου.

Ο Χριστός μας τα λογίζεται εις μαρτύριον.

Τι ωραιότερον να μαρτυρή κανείς δια τον Χριστόν!

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης.

 

 

 

Ἀφιέρωσε μισὴ ὥρα τὸ 24ωρο γιὰ νὰ λὲς τὴν εὐχούλα.

Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με!

Ὅποτε μπορείς. Καλύτερα τὸ βράδυ.

Νὰ τὴν λὲς χωρὶς νὰ κρατᾶς κομποσχοίνι.

Ικετευτικά, παρακλητικά, κλαψιάρικα.

Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με!

Καλλιέργησε αὐτὸ καὶ θὰ δεῖς τί καρπὸ θὰ βγάλει. Ἀπὸ μισὴ ὥρα, θὰ γίνει μία ὥρα. Καὶ πρόσεξε ἐκείνη τὴν ὥρα. Ἢ τὸ τηλέφωνο θὰ χτυπήσει, ἢ αὐτὴ τὴν δουλειὰ πρέπει νὰ τὴν κάνω τώρα, ἢ ὕπνος θὰ σοῦ ἔρθει, ἢ καμμιὰ βλασφημία θὰ σὲ κτυπήσει. Τίποτε! Κλεῖσε τὸ τηλέφωνο, τέλειωσε τὶς δουλειές σου καὶ κάνε αὐτὸ μισὴ ὥρα καὶ θὰ δεῖς.

Φύτεψες ἕνα δενδράκι κι αὔριο μεθαύριο θὰ κάνει καρπό. Κυριε Ιησού Χριστέ ελέησον με!

Άγιος Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης.

 

 

 

Εὔχομαι ἡ Παναγία μας πάντοτε νὰ σᾶς σκεπάζῃ.

Νὰ βιάσετε τὸν ἑαυτόν σας.

Νὰ κάθεσθε ἔστω τώρα στὴν ἀρχή, ἕνα τέταρτο τῆς ὥρας, καὶ κατόπιν νὰ τὸ αὐξήσετε σὲ μισὴ ὥρα, κοκ..

Νὰ κάθεσθε σὲ ἕνα κάθισμα, καὶ νὰ λέτε τὴν εὐχή: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με».

Νὰ τὴν λέτε μία - μία λέξι, κατανοητά, καταληπτά. Νὰ μὴ προχωρῆτε στὴν δεύτερη λέξι, ἂν δὲν καταλάβετε τὴν πρώτην.

Νὰ τονίζετε περισσότερον τὸ τελευταῖο, δηλαδὴ τὸ «ἐλέησόν με».

Θὰ σᾶς ἔρθῃ τώρα στὴν ἀρχὴ ὕπνος καὶ ῥᾳθυμία καὶ μετεωρισμὸς καὶ ἀμέλεια, ἀλλὰ ἐσεῖς γρήγορα νὰ συνέρχεσθε.

Ὅταν λέτε τὴν εὐχήν, νὰ θεωρῆτε τὸν ἑαυτόν σας τώρα στὴν ἀρχήν, ὅτι εἶσθε στὴν κόλασι, καὶ νὰ φωνάζετε κλαίοντας ζητώντας τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

Μακρυὰ ἀπὸ τὴν ἀπόγνωσιν, ἀπὸ τὴν ἀπελπισίαν, καὶ τὰ ὅμοια τούτω.

Ὅσον σᾶς εἶναι δυνατὸν βιάσατε τὸν ἑαυτόν σας στὰ δάκρυα.

Μὴ φοβηθῆτε, ὅταν ἀκούσετε κρότους – κτύπους.

Αὐτὸ τὸ σύστημα, αὐτὴν τὴν τάξιν θὰ τὴν κάνετε τρὶς φορὲς τὴν ἡμέρα. Πρωὶ – μεσημέρι – βράδυ. Ἐὰν δὲν μπορεῖτε τρὶς φορές, τουλάχιστον δυὸ φορὲς πρωὶ καὶ βράδυ, ἢ ἔστω μόνον τὸ βράδυ.

Κατὰ τὴν ὥρα τῆς προσευχῆς, νὰ μὴ δέχεσθε οὔτε φαντασία οὔτε μορφή, οὔτε εἰκόνα τῆς Παναγίας καὶ τοῦ Χριστοῦ, ἢ ἄλλου τινος Ἁγίου, οὔτε καὶ τὶς λέξεις τῆς εὐχῆς νὰ βλέπετε νοερῶς.

Αὐτὰ τὰ ὀλίγα τώρα στὴν ἀρχήν, τὰ δὲ ἄλλα σὺν τῷ χρόνῳ.

Γέρων Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης Ἱερομόναχος - Πνευματικὲς νουθεσίες

Περὶ Νοερᾶς Προσευχῆς, Δακρύων καὶ Χάριτος

 

 

 

 

Έχουμε τόσες υποθέσεις, τόσες στενοχώριες, τόσους πειρασμούς. Δεν μας εμποδίζει τίποτε να παραμερίσουμε για λίγα λεπτά και να σηκώσουμε τα χέρια μας στον Θεό.

Ο Θεός αγαπάει πάρα πολύ την προσευχή ενός μικρού παιδιού. Με την απλότητα και την ακακία, που ένα μικρό παιδί μιλάει στην μητέρα του και της ζητάει ωρισμενα πράγματα, με αυτόν τον τρόπο προσευχής μπορούμε και εμείς να γίνουμε αρεστοί στον Θεό.

Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου

 

“Η ευχούλα θέλει προετοιμασία”,

μας έλεγε ο γέροντας, ο γέρο-Ιωσήφ ο Ησυ­χαστής. “

Να αρχίζετε με το Απόδειπνο και τους Χαιρετισμούς και μετά μερικά λογάκια γλυκά, ερωτικά στον Χριστό. ‘Ιησού μου γλυκύτατε, το φως της ψυχής μου, η μόνη μου αγάπη, η μόνη μου χαρά, η ειρήνη…’.

Μετά να λέτε λογάκια στην Παναγία, στη γλυκιά μανούλα που πολλήν αγάπην δεικνύει. Αφού ηρεμήσει ο νους και γλυκαθεί η ψυχή, καθίστε και πείτε την ευχή. Άμα κουραστείτε, άμα νυστάξετε, να ψάλλετε αργά-αργά, γλυκά-γλυκά”.

Ενθυμούμαι τον πρώτο καιρό που γνώρισα την ευχούλα, ήθελα τρόπον τινά, μία εικόνα για βοηθό. Έβαζα με τον λογισμό ότι ήμουν κάτω στη θάλασσα και ο Χριστός ήταν μέσα σε ένα καραβάκι με τους φίλους του και έφευγαν και εμένα με άφηναν μόνο μου στην ακτή. Με έπιανε το παράπονο και φώναζα και παρακαλούσα να γυρίσουν να με πάρουν και εμένα.

Τι φώναζα; «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». « Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με.»

Και όσο Τον φώναζα ένιωθα ότι με κοίταζε, και όσο έλεγα το «ελέησόν με» έβλεπα ότι με πλησίαζε.

Απόσπασμα απ' το βιβλίο του Πατρός Σπυρίδωνα Βασιλάκου ''Έλα Φώς'' Συνάντηση με τον Όσιο Εφραίμ Κατουνακιώτη

 

 

 

«Να προσευχόμαστε αδιάκοπα μπορούμε πάντα και όπου και να βρισκόμαστε. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι να έχει η καρδιά μας διάθεση για προσευχή. Να είναι ταπεινή και να θρηνεί αδιάκοπα την αναξιότητα και την αμαρτωλότητά της»:Άγιος Λουκάς Κριμαίας

 

Είναι ανυπολόγιστο το κακό που παθαίνομε, το νοιώθετε, αν δεν ξεύρωμε να προσευχηθούμε. Ανυπολόγιστο!

Το μοναδικό κακό, το οποίον πάσχομε.

Δεν είναι δυνατόν να γίνη σύγκρισις καταστροφής με καμιά καταστροφή.

Και εάν υποθέσωμε ότι θα χτυπηθούν όλα τ' αστέρια και όλοι οι κόσμοι μεταξύ τους, και θα γίνουν τα άνω κάτω θρύψαλα, το κακό θα είναι πολύ μικρότερο από το κακό το οποίον υφιστάμεθα εμείς, εάν δεν ξεύρωμε να προσευχηθούμε.

Και επομένως, ο κίνδυνός μας είναι άμεσος, κίνδυνος οριστικός, στην περίπτωσι αυτής της πνευματικής αγνοίας.

Τι είναι η προσευχή;

Είναι το όχημα της ψυχής, είπαμε• ας το πούμε έτσι, είναι ακόμη και η ατμόσφαιρα μέσα εις την οποίαν ζη η ψυχή.

Πώς οι πνεύμονές μας αναπνέουν τον αέρα;

Έτσι και η ψυχή μας αναπνέει με την προσευχή.

Όταν ομιλούμε περί προσευχής εσωτερικής, νοεράς, δεν λέμε προσευχή νοερά, αλλά λέμε «ευχή».

Ενώ, όταν ομιλούμε περί προσευχής, βάζομε και αυτήν την πρόθεσι μπροστά «προς», γιατί δείχνει αμέσως ότι η προσευχή είναι η πορεία προς εν συγκεκριμένο πρόσωπο, με σκοπόν την ένωσι με το πρόσωπο αυτό.

Ενώ η ευχή είναι στάσις, ας το πούμε έτσι, και απόλαυσις εν τινι σημείω, όπου υπάρχει και ο Θεός — υπάρχει μία αντιδιαστολή, βλέπετε.

Η προσευχή, λοιπόν, λέμε ότι είναι μία στροφή προς ένα πρόσωπο.

Επομένως, για να υπάρχη προσευχή, πρέπει να υπάρχη το πρόσωπο αυτό.

Και για να πω ότι προσεύχομαι εγώ, πρέπει να υπάρχη για μένα ενεργός η παρουσία του προσώπου αυτού.

Εγώ να μπορώ να οικειοποιούμαι την παρουσία του και την ύπαρξί του.

Ο Χριστός, ο ενυπάρχων, ο πανταχού παρών, γίνεται για μένα παρών μέσα εις την ζωή μου, δια της λατρευτικής μου συμμετοχής, δια της συμμετοχής μου μέσα εις την λατρεία και, ιδιαίτατα, δια της συμμετοχής μου εις την θεία κοινωνία.

ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ο Σιμωνοπετρίτης

Περί Θεού: Λόγος Αισθήσεως

ΙΕΡΟ ΚΟΙΝΟΒΙΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΟΡΜΥΛΙΑΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ, Εκδ. ΙΝΔΙΚΤΟΣ, Αθήναι 2004.

 

 

 

 

     Όταν είσαι άρρωστος να παρακαλάς τον Θεό να συγχωρήσει τις αμαρτίες σου, και ο Θεός επειδή θα τον παρακαλάς ταπεινωμένος και πονεμένος θα σου συγχωρήσει τις αμαρτίες, και θα σε κάνει καλά και στο σώμα.

Να μην προσεύχεσαι με υστεροβουλία λέγοντας:

’’Θεέ μου συγχώρησε τις αμαρτίες μου’’ και το μυαλό σου να είναι προσκολλημένο στη σωματική σου ασθένεια. Μια τέτοια προσευχή δεν θα έχει αποτέλεσμα.

Εσύ όταν προσεύχεσαι να ξεχνάς την σωματική σου αρρώστια και να την αποδέχεσαι σαν κανόνα για την άφεση των αμαρτιών σου. Για τα παραπέρα μην ανησυχείς άφησέ τα στο Θεό, και ο Θεός ξέρει τη δουλειά Του: Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

 

 

Οι Χαιρετισμοί.."

Τους Χαιρετισμούς, πολύ τους αγαπά η Παναγία. Εμείς με τον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή, τους λέγαμε σαν δουλεύαμε απ’ έξω, 2-3 φορές την μέρα..

Η Παναγία μας, φανερώθηκε σε πολλούς Αγίους και τους υποσχέθηκε, ότι όποιος λέει τους Χαιρετισμούς της καθημερινά, θα τον φυλάει σ’ αυτήν τη ζωή, αλλά και μετά θάνατο, θα τον υπερασπίσει ενώπιον του Δικαίου Κριτού:Γέροντας Αρσένιος Σπηλαιώτης

 

Αγίου Παισίου:Μας κάλεσε ο Θεός να κάνουμε προσευχή για τον κόσμο, που έχει τόσα προβλήματα!

Οι καημένοι δεν προλαβαίνουν έναν σταυρό να κάνουν.

Εάν εμείς οι μονάχοι δεν κάνουμε προσευχή, ποίοι θα κάνουν; Ό στρατιώτης σε καιρό πολέμου είναι σε κατάσταση συναγερμού, έτοιμος με τα παπούτσια. Στην ίδια κατάσταση πρέπει να είναι και ο μοναχός. Αχ, Μακκαβαίος θα έβγαινα!

Στα βουνά θα έφευγα, για να προσεύχομαι συνέχεια για τον κόσμο.

Σε όλες τις περιπτώσεις, πριν ενεργήσουμε, να λέμε: «Σκέφτηκα γι’ αυτό;

Προσευχήθηκα γι’ αυτό;»

Όταν κανείς ενεργεί, χωρίς να σκεφθεί και χωρίς να προσευχηθεί, ενεργεί σατανικά.

Και βλέπεις, συχνά πολλοί χριστιανοί με τον τρόπο που ενεργούν, δεν αφήνουν τον Θεό να επέμβει.

Νομίζουν ότι αυτοί θα τα καταφέρουν όλα μόνοι τους. Ενώ ακόμα και ο άπιστος λέει «έχει ο Θεός», αυτοί δεν το λένε (…).

Συνέχεια ανθρώπινες προσπάθειες και δεν αφήνουν τον Θεό να ενεργήσει. Δεν καταφεύγουν στην προσευχή, ώστε να απαντήσει ο Θεός δια της προσευχής. Με την ταπείνωση και την προσευχή διορθώνονται όλα τα αδιόρθωτα (…).

 

Γερόντισσα Γαλακτία: «Φλόγα εἶναι, παιδί μου. Φλόγα μέσα στήν καρδιά. Ἀκοίμητη. Γυρίζει γύρου γύρου (κυκλικά) καί μουρμουρίζει τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ… Δέν προκάνει νά πέσι πράμα κακό ἐκιά μέσα, γιατί τό καίει… Σοῦ δείχνει ἐκειόνα τό φαναράκι πόσο γλυκός εἶναι ὁ Παράδεισος καί πόσο ἁμαρτωλός εἶναι ἐκειόσας πού τό νοιώθει… Σοῦ δείχνει ὅτι ὁ Θεός εἶναι τό πᾶν καί ἐμεῖς μηδέν! Γι’ αὐτό ἔχεις χαρά καί λύπη. Χαρά γιά τήν νίκη τοῦ Χριστοῦ καί πόνο ἀβάσταχτο γιά τίς ἁμαρτίες σου. Ἐλπίζεις ὅμως, γιατί θωρεῖς ποιός εἶναι ὁ Χριστός… Ὅποιος τό ζήσει αὐτό καί καυχηθεῖ, δέν εἶναι πράμα… τοπάκι εἶναι στά πόδια τῶν κακῶν (δαιμόνων)… Λέω τοῦ π. Ἀντωνίου νά μή σᾶς μιλᾶ γι’ αὐτά. Γιά τίς ἁμαρτίες νά λέη, γιά μετάνοια νά λέη καί νά λέτε ἥσυχα, ἥσυχα τό ὄνομά Του, τοῦ Χριστοῦ (Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με). Ἐδᾶ, παιδί μου, ζοῦνε οἱ ἄνθρωποι στσί ὑπονόμους… οὔτε κἄν πάνω στήν γῆ… οὔτε χοίροι δέν πᾶνε ὀμπρός τος. Ποῦ νά καταλάβουνε ἀπό τέτοιους ἥλιους…».

 

Μίλα δυνατά στόν Άγγελό σου , στήν Μητέρα τού Θεού , στόν Ουράνιο Πατέρα - μίλα γιά τούς άρρωστους , όταν νιώθεις πραγματικά λαχτάρα... καί θά γίνει ευκολότερο.

Η προσευχή είναι η μεγαλύτερη δύναμη πού μπορεί νά αλλάξει τό πεπρωμένο ενός ανθρώπου. Δέν υπάρχει δύναμη σέ αυτή τήν γη πού νά επηρεάζει τήν ζωή ενός ανθρώπου περισσότερο από τήν προσευχή!!!!:+Στάρετς Ηλίας Νοζντριν

 

Όταν έχετε κάποιο πρόβλημα εσείς ή κάποιος άλλος, να ζητάτε κι από άλλους προσευχές και να παρακαλούμε όλοι τον Θεό με πίστη και αγάπη. Να είστε σίγουροι ότι ο Θεός ευαρεστείται σ’ αυτές τις προσευχές και επεμβαίνει κάνοντας θαύματα.

Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

 

Το κομ­πο­σχοί­νι να το κρα­τάς, για να μην ξε­χνάς την ευχή, την οποία πρέ­πει να ερ­γά­ζε­σαι εσω­τε­ρι­κά, στην καρ­διά. Όταν μά­λι­στα βγαί­νεις από το κελ­λί σου, να θυ­μά­σαι, ότι ο εχθρός εί­ναι έτοι­μος για επί­θε­ση.

Γι' αυτό, να μι­μεί­σαι τον καλό στρα­τιώ­τη που βγαί­νον­τας από το πο­λυ­βο­λείο έχει πάν­το­τε «ανά χεί­ρας» το αυ­τό­μα­το όπλο.

Το κομ­πο­σχοί­νι έχει με­γά­λη δύ­να­μη·

εί­ναι το όπλο του μο­να­χού και οι κόμ­ποι εί­ναι σφαί­ρες, που ''κρα-κρα'' θε­ρί­ζουν τα ταγ­κα­λά­κια: Να κοινωνάς να προσεύχεσαι να ζεις πνευματικά. Στα δύσκολα χρόνια μόνο αυτοί που είναι δεμένοι, με την εκκλησία και τα μυστήρια θα αντέξουν…με την ταπείνωση και την προσευχή διορώνονται όλα τα αδιόρθωτα» Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

 

 

 

 

Θα σου δείξω εγώ πως να προσεύχεσαι

-Θα σου δείξω εγώ πως να προσεύχεσαι, και μετά μου λες αν μπορείς ή όχι.

Ακούμπησε το εργόχειρό του δίπλα, σηκώθηκε, τίναξε τα ξυλαράκια απ’ την ποδιά του, και ψηλός, λευκογένειος, ιεροπρεπής πλησίασε τον νιπτήρα λέγοντας: «Είναι πρωί και σηκώθηκες από τον ύπνο.. »

Άνοιξε ο Γέροντας το νερό και άρχισε με απλές κινήσεις να πλένει τα χέρια και το πρόσωπό του επαναλαμβάνοντας γλυκά και παρακλητικά:

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».

Πλησίασε την πετσέτα και σκουπίστηκε συνεχίζοντας και την ευχή.

Μετά στράφηκε με το φωτεινό του πρόσωπο στον νέο και ρώτησε επιτακτικά: «Αυτό μπορείς να το κάνεις;»

-Ε!, μπορώ, Γέροντα, ομολόγησε αφοπλισμένος εκείνος.

-Πρόσεχε, όμως, συνέχισε ο Γέροντας. Θα το κάνεις κάθε μέρα. Όχι μια ναι, μια όχι.

Διότι, όπως γράφει ο αββάς Ισαάκ ο Σύρο: «Μεγάλη δύναμις η μικρά πολιτεία η αεί διαμένουσα» (Έχει μεγάλη δύναμη η μικρή προσπάθεια, που γίνεται όμως πάντοτε).

Και σε άλλους όμως που προφασίζονταν οικογενειακά βάρη, πολλές ασχολίες και άλλα, έλεγε επανειλημμένως:

«Εάν εγώ μέσα στην ησυχία των Κατουνακίων λέω εκατό ευχές τη μέρα και σεις μέσα στην τύρβη της πόλεως και τις υποχρεώσεις της εργασίας και της οικογένειας λέτε τρεις ευχές, είμαστε ίσα».

«Εάν ο άνθρωπος συνηθίσει να λέει κάθε μέρα, έστω από λίγο, όσο μπορεί, αλλά κάθε μέρα την ευχή,η καρδιά του σιγά-σιγά γλυκαίνεται και περιμένει πότε θα έρθει εκείνη η ώρα.

Και όταν γλυκαθεί η καρδιά, από μόνος του κανείς ζητάει περισσότερο..»

Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

 

Ὁ Μακρυγιάννης ζοῦσε πνευματικὲς καταστάσεις. Ἀν γινόταν καλόγερος, πιστεύω ὅτι ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἀντώνιο δὲ θὰ εἶχε μεγάλη διαφορά.

Τρεῖς χιλιάδες μετάνοιες ἔκανε, καὶ εἶχε καὶ τραύματα καὶ πληγές. Τρεῖς δικές μου μετάνοιες κάνουν μία δική του..: Ἅγιος Παΐσιος

 

"Να , τέκνον, ένα παράδειγμα από μέσα στον κόσμον, για να εννοήσης.."

Εξομολογώ ανδρόγυνο από την Θεσσαλονίκη . Έχουν τέτοιαν ακρίβειαν που τους εθαύμασα. Το σπίτι τους μοιάζει σαν μοναστήρι.

Η γυναίκα όλο στο σπίτι. Βγαίνει έξω, μόνο για ψώνια και ό,τι άλλο απαραίτητο. Έχουν τρία παιδιά. Μόλις φύγουν τα παιδιά στο σχολείο και ο άνδρας για δουλειά, κάθεται μια-δυό ώρες και λέγει ευχήν. Κατόπιν σηκώνεται. Αρχίζει δουλειές του σπιτιού και εν τω μεταξύ η ευχή, σαν μηχανή, δουλεύει ασταμάτητα ,πότε με το στόμα , πότε με τον νουν.

Ο άνδρας, μόλις γυρίσει από την δουλειάν ,αμέσως θ’ αλλάξη και θα πάη για προσευχή και μελέτη.

Αυτήν την τάξιν, εσυνήθισαν και τα παιδιά τους. Άκου τι έγραφε τις προάλλες η μάνα: «Τα παιδιά μας έμαθαν να λένε την ευχήν και στο σχολείο. Όταν γυρίζουν από το σχολείο, εγώ έχω τελειωμένες και τις δουλειές και το φαγητό. Κάθομαι ξανά στο προσευχητάρι.

Τα παιδιά με περιέργεια: «Τι κάνεις εκεί μαμά;». «Προσεύχομαι στον Χριστούλη για να μας φυλάει». «Μαμά, μπορούμε κι εμείς να προσευχόμαστε μαζί σου;». «Βεβαίως, παιδιά μου. Ο Χριστούλης σας αγαπά και θέλει να μιλάτε μαζί του». Έτσι λοιπόν, κάναμε συνήθεια και το μεσημέρι προσευχόμαστε όλοι μαζί δεκαπέντε-είκοσι λεπτά και ύστερα τρώμε.

Όταν το βράδυ γυρίσει και ο μπαμπάς, καθόμαστε όλοι μαζί. Άλλοτε διαβάζουμε μαζί βιβλία της εκκλησίας, άλλοτε τους διηγούμαι ιστορίες από κανένα βιβλίο που διάβασα.

Κάποτε μας τυχαίνει κανένας ξένος και μας χαλά λίγο την σειρά ˙ ωστόσο οι πιο πολλοί , μας έμαθαν και είτε έρχονται για ν’ ακούσουν καμιά ωφέλιμη κουβέντα, είτε πάνε σε άλλους φίλους τους, που ταιριάζουν στα φρονήματα.

Την νύχτα, όσος χρόνος περισσέψει, τον χρησιμοποιούμε για προσευχή και μελέτην.

Την Κυριακή, όλοι οικογενειακώς θα εκκλησιαστούμε και θα κοινωνήσουμε. Με την χάριν του Κυρίου και τα παιδιά μας, προσαρμόστηκαν και μας ακολουθούν χωρίς προβλήματα. Παρ’ όλον ότι οι φίλοι τους στο σχολείο δεν νηστεύουν, όμως ευτυχώς δεν παρασύρονται».

Τελειώνοντας , γράφει αυτή η χαριτωμένη γυναίκα:

«Κατ’ αυτόν τον τρόπον κυλά η ζωή μας.

Αν και έχουμε πολλούς πειρασμούς από τον φθόνον του εχθρού, όμως αισθανόμαστε ότι στο σπίτι μας βασιλεύει ο Χριστός και είμαστε πολύ χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι».

Να , τέκνον ,ένα παράδειγμα από μέσα στον κόσμον, για να εννοήσης , ότι ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης . Δίνει την χάριν του παντού:Π. Χαραλάμπος Διονυσιάτης

 

 

 

Γέροντα, πως κάνετε ευχή για ένα θέμα;

Όλη η βάση που γίνεται η ευχή είναι να πονάει ο άνθρωπος. Αν δεν πονάει, μπορεί να κάθεται ώρες με το κομποσχοίνι και η προσευχή του να μην έχει κανένα αποτέλεσμα. Αν υπάρχει πόνος για το θέμα για το οποίο προσεύχεται, ακόμη και με έναν αναστεναγμό κάνει καρδιακή προσευχή.

Πολλοί, όταν την στιγμή που τους ζητούν οι άλλοι να προσευχηθούν δεν έχουν χρόνο, προσεύχονται με έναν αναστεναγμό για το πρόβλημά τους.

Δεν λέω να μην κάνει κανείς προσευχή, αλλά, αν τυχόν δεν υπάρχει χρόνος, ένας αναστεναγμός για τον πόνο του άλλου είναι μια καρδιακή προσευχή· ισοδυναμεί δηλαδή με ώρες προσευχής.

Διαβάζεις λ.χ. ένα γράμμα, βλέπεις ένα πρόβλημα, αναστενάζεις και μετά προσεύχεσαι. Αυτό είναι μεγάλο πράγμα! Πριν πιάσεις το ακουστικό, πριν ακόμα καλέσεις, σε ακούει ο Θεός! Και το πληροφορείται ο άλλος. Να δείτε πως οι δαιμονισμένοι καταλαβαίνουν πότε κάνω προσευχή γι’ αυτούς και φωνάζουν όπου κι αν βρίσκονται!

Η πραγματική προσευχή ξεκινάει από έναν πόνο· δεν είναι ευχαρίστηση, «νιρβάνα». Τι πόνος είναι; Βασανίζεται με την καλή έννοια ο άνθρωπος. Πονάει, βογκάει, υποφέρει, όταν κάνει προσευχή για οτιδήποτε.

Ξέρετε τι θα πει υποφέρει; Ναι, υποφέρει, γιατί συμμετέχει στον γενικό πόνο του κόσμου ή στον πόνο ενός συγκεκριμένου ανθρώπου. Αυτήν την συμμετοχή, αυτόν τον πόνο, τον ανταμείβει ο Θεός με την θεία αγαλλίαση. Δεν ζητάει βέβαια ο άνθρωπος την θεία αγαλλίαση, αλλά η θεία αγαλλίαση έρχεται ως συνέπεια, επειδή συμμετέχει στον πόνο του άλλου (…).Απόσπασμα απο το βιβλίο «Λόγοι Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου τ. Β΄», Ιερό Ησυχαστήριο «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλλονίκης

 

Για την προσευχή μας για έλεγε

ο Άγιος Νεκτάριος...!

<<Η προσευχή παιδιά μου είναι

ο ισχυρος βοηθός μας στην ζωή είναι ή συνομηλια με τον Θεό, είναι ή λυσμοσυνη των γήινων πραγμάτων, και ή άνοδος στον ουρανό. Δια της προσευχής μεταφερομαστε προς τον Θεό.

Η προσευχή είναι ο ήλιος τών νοερων οφθαλμών τής ψυχής.!

Όπως ο ήλιος είναι το φως του σώματος, έτσι και ή προσευχή είναι το φως της ψυχής.

Η προσευχή είναι ο χορηγός της ζωής, υποθήκη ελπίδας, ελπιδοφόρο άνθος. Μεγάλο όπλο

η προσευχή, μεγάλη ασφάλεια, μεγάλο λιμάνι, ασφαλής περιοχή.!

Αμήν >>

 

Αγίου Παισίου:Να γίνετε ραντάρ, γιατί και τα πράγματα ζορίζουν. Θα διοργανώσουμε ένα συνεργείο προσευχής. Να κάνετε πόλεμο με το κομποσχοίνι.

Με πόνο να γίνεται η προσευχή. Ξέρετε τί δύναμη έχει τότε η προσευχή;

Πολύ πληγώνομαι, όταν βλέπω μοναχούς να ενεργούν ανθρωπίνως και όχι με την προσευχή δια μέσου του Θεού στα δυσκολοκατόρθωτα ανθρωπίνως. Ο Θεός μπορεί όλα να τα τακτοποιήση.

Μην ξεχνάτε ότι περνούμε δύσκολους καιρούς και χρειάζεται πολλή προσευχή. Να θυμάστε την μεγάλη ανάγκη που έχει ο κόσμος σήμερα και την μεγάλη απαίτηση που έχει ο Θεός από μας για προσευχή. Να εύχεσθε για την γενική εξωφρενική κατάσταση όλου του κόσμου, να λυπηθή ο Χριστός τα πλάσματά Του, γιατί βαδίζουν στην καταστροφή. Να επέμβη θεϊκά στην εξωφρενική εποχή που ζούμε, γιατί ο κόσμος οδηγείται στην σύγχυση, στην τρέλλα και στο αδιέξοδο.

Μάς κάλεσε ο Θεός να κάνουμε προσευχή για τον κόσμο, που έχει τόσα προβλήματα! Οι καημένοι δεν προλαβαίνουν έναν σταυρό να κάνουν. Εάν εμείς οι μοναχοί δεν κάνουμε προσευχή, ποιοί θα κάνουν;

Πρέπει να βοηθήσουμε με την προσευχή τον κόσμο όλο, να μην κάνη ο διάβολος ό,τι θέλει. Έχει αποκτήσει δικαιώματα ο διάβολος. Όχι ότι τον αφήνει ο Θεός, αλλά δεν θέλει να παραβιάση το αυτεξούσιο. Γι᾿ αυτό εμείς να βοηθήσουμε με την προσευχή. Όταν πονάη κανείς για την σημερινή κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο και προσεύχεται, τότε βοηθιούνται οι άνθρωποι, χωρίς να παραβιάζεται το αυτεξούσιο.

πηγή: ixthis3

 

 

Όσο περισσότερο προσευχόμεθα,

Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλόν .

τόσο περισσότερο διώχνουμε

την υπερηφάνειά μας, τους σαρκικούς πειρασμούς και την ανθρώπινη ματαιοδοξία.

Γίνου άνθρωπος της προσευχής.

Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλόν .

Διότι μόνο αυτή είναι η πηγή φωτισμού σου, που γίνεσαι πόλος έλξεως για να δεχθείς τη γνώση του Θεού.

Πηγή Γεροντικές διδαχές .

 

Μην απελπίζεστε όταν ο Θεός αργεί να μας εισακούσει. Πολλά καλά πυγάζουυν απ’ αυτή την αργοπορία» Άγ. Παΐσιος

 

Μη μιλάς περισσότερο από όσο χρειάζεται, μην αντικρούεις κανέναν, μην στενοχωρείς κανέναν με αυτά που λες.

Φύγε από τις ευκαιρίες να πέσεις σε αμαρτίες, όσο μπορείς, φύγε από την ταραχή, την θόρυβος και φασαρία του κόσμου!

Ηρέμησε! Μην σπαταλάτε, θέλοντας να κάνετε πολλά, μην σπαταλάτε την ηρεμία ή τον χρόνο σας σε μικροπράγματα.

Κάντε όσο χρειάζεται.

Αυτός ο κόσμος μας στριμώχνει από την εξουσία, μας κατατρώει με όλα του τα προβλήματα και συχνά ξεχνάμε ότι δεν ζούμε χίλια χρόνια, ξεχνάμε ότι η προσευχή μας ή η σχέση μας με τον Θεό είναι το πιο σημαντικό!

Χρειαζόμαστε σιωπή, πρέπει να μάθουμε να κλείνουμε το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, το τηλέφωνο και να περνάμε μια χρυσή στιγμή όχι μόνο με τον εαυτό μας αλλά κυρίως με τον Χριστό!

Στη σιωπή, ο Θεός σου μιλάει μέσω της συνείδησής σου, πρόσεξε τι σου λέει και σίγουρα δεν θα μετανιώσεις!»:Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

 

 

 

Τὸ 2015 ἐξομολογήθηκα γιὰ τελευταία φορὰ στὸν γέροντα τῆς Ἱερᾶς μονῆς Ἁγίου Ἀντωνίου στὴν ἔρημό της Ἀριζόνα, τὸν

π. ΕΦΡΑΙΜ. Στὴν διάρκεια τῆς ἐξομολόγησής μου εἶπε δύο φορὲς τὸ ἑξῆς.

" Ἕνας ἄνθρωπος ἀνέβηκε στὸν οὐρανὸ καὶ μίλησε μὲ τὸν Χριστό. Τοῦ εἶπε:

- Κύριε πρέπει νὰ τὸ κάνεις ποιὸ εὔκολο γιὰ τοὺς ἀνθρώπους νὰ σώζονται. Εἶναι πολὺ ἀδύναμοι καὶ πέφτουν εὔκολα στὴν ἁμαρτία.

Ὁ Χριστὸς τοῦ εἶπε:

- Θὰ σώζονται, φτάνει νὰ λένε δύο προσευχές. Ἡ μία ἔχει πέντε λέξεις καὶ ἡ ἄλλη τέσσερις λέξεις.

Καὶ μέτρησε στὰ δάχτυλα τοῦ τὶς δύο προσευχὲς :

"Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον μὲ καὶ τὸ Παναγία Θεοτόκε σωσον ἠμᾶς".

Μοῦ τὸ εἶπε δύο φορές.

Τὸν ρώτησα:

- Νὰ τὸ λέω στοὺς Ἕλληνες γέροντα;

Μοῦ ἀπάντησε:

- Γὶ αὐτὸ στὸ λέω, νὰ τὸ λὲς στοὺς Ἕλληνες.

Γέροντος Εφραίμ Αριζόνας

 

 

Αιτήματα στην προσευχή

Γέροντα, αν είναι ευλογημένο, να μας λέγατε μερικά θέματα, για τα οποία ιδιαίτερα πρέπει να προσευχόμαστε.

Να παρακαλούμε κατ’ αρχάς η προσευχή μας να έχει ως αποτέλεσμα να έρθουν σε θεοσέβεια όσοι ζουν και όσοι θα ζήσουν. Εγώ στην προσευχή μου λέω «Παρατεινον το ελεος Σου τοις γινοσκουσι Σε» και προσθέτω «και τοις μη γινωσκουσι Σε». Ακόμα λέω «Κύριε, σωσον τους ασεβείς». (Βέβαια η Εκκλησία καλά κανόνισε να λέει «Κύριε, σωσον τους ευσεβείς…», γιατί μπορεί να βρίζουν οι ασεβείς, επειδή προσεύχονται γι’ αυτούς).

Γέροντα, τι είναι καλύτερα, να ζητώ το έλεος του Θεού γενικά ή να αναφέρω και συγκεκριμένα αιτήματα σύμφωνα με το «Αιτείτε και δοθησεται υμιν»;

Να προσεύχεσαι γενικά και να λες «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον τους πάσχοντας σωματικά και ψυχικά». Σ’ αυτήν την ευχή περιλαμβάνονται και οι κεκοιμημένοι. Αν σου έρχεται στον νου ένα συγγενικό σου πρόσωπο, πες μια ευχή και γι’ αυτό, «… ελέησον τον δούλον Σου τάδε», και πέρασε αμέσως στην γενική ευχή για όλον τον κόσμο, «… ελέησον τον κόσμον Σου άπαντα»

Μπορείς να φέρνεις στον νου σου έναν συγκεκριμένο άνθρωπο που έχει ανάγκη, να προσεύχεσαι λίγο γι’ αυτόν και μετά να λες «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον ημάς» και να πονάς για όλους, για να μη φεύγει η… αμαξοστοιχία με έναν επιβάτη. Να μη σκαλώνουμε σε ένα πρόσωπο και μετά δεν μπορούμε να βοηθήσουμε με την προσευχή ούτε τον εαυτό μας ούτε τους άλλους.

Όταν προσεύχεσαι λ.χ. για έναν καρκινοπαθή, να προσεύχεσαι για όλους τους καρκινοπαθείς και να λες και μια ευχή για τους κεκοιμημένους. Ή βλέπεις έναν δυστυχισμένο· να πηγαίνει αμέσως ο νους σου σε όλους τους δυστυχισμένους και να προσεύχεσαι γι’ αυτούς.

Να, θυμάμαι, μικρός είχα δει έναν ζητιάνο που πέθανε έξω από ένα τούρκικο σπίτι, δέκα μέτρα μακριά από το δικό μας. Πέτρο τον έλεγαν. Τον βρήκε το πρωί η Τουρκάλα πεσμένο έξω από το σπίτι της και τον σκούντηξε να σηκωθεί· τότε κατάλαβε ότι είχε πεθάνει. Ακόμη τον μνημονεύω. Πόσοι τέτοιοι «Πέτροι» υπάρχουν στον κόσμο!

Από το βιβλίο «Λόγοι Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Β΄»,

εκδ. Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος»

 

 

 

Νὰ προσεύχεσθε στὴν Παναγία μὲ τοὺς Χαιρετισμοὺς καὶ τὴν Παράκλησή της.

Ἂν δὲν προλαβαίνετε, νὰ τῆς φωνάζετε: «Παναγία μου, Παναγία μου προφθάσε».Τὸ ὄνομά Της, τὰ ’χει ὅλα μέσα.

Νὰ λέτε πολλὲς φορὲς καὶ τὸ «χαῖρε Νύμφη ἀνύμφευτε».

Καὶ μόνο νὰ πεῖτε μὲ τὴν καρδιά σας: «Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος ἐλέησον ἡμᾶς» ἔχει τέτοια δύναμη, ποὺ μπορεῖ νὰ σᾶς κρατήσει ὅλη τὴν ἡμέρα. Ἀρκεῖ νὰ τὸ λέτε ὅπως πρέπει:Γερόντισσα Γαλακτία Κρήτης

 

Αγίου Παϊσίου:Γέροντα, παρακάλεσαν να σας πούμε να προσευχηθείτε για ένα άρρωστο παιδάκι και ρωτούν αν θα γίνει καλά. Τι να τους πούμε;

– Πέστε τους: «Ο Γέροντας θα προσευχηθεί. Ο Χριστός αγαπάει το παιδί και θα κάνη ό,τι είναι για το καλό του. Αν δη ότι το παιδί, όταν μεγαλώσει, θα γίνει καλύτερο, θα ακούσει την προσευχή του. Αν δη όμως ότι αργότερα δεν θα είναι σε καλή πνευματική κατάσταση, τότε, επειδή το αγαπάει, θα το πάρει».

«Ζήτησε, λέει, και θα σου δώσω». Αλλά θα μου το δώσει ο Θεός, αν εγώ είμαι δοσμένος στον Θεό αλλιώς, τι να μου δώσει την ζωή, για να ξεφύγω; Εγώ χαίρομαι, είτε γίνει καλά είτε πεθάνει ένας άρρωστος για τον οποίο προσεύχομαι.

– Γέροντα, είναι καλό να προσευχόμαστε για την υγεία μας;

– Καλύτερα είναι να ζητούμε από τον Θεό να ελευθερωθούμε από τα πάθη μας. Να ζητούμε δηλαδή πρώτα την Βασιλεία του Θεού. Αν παρακαλούμε τον Θεό να μας κάνη καλά, τρώμε την ουράνια περιουσία. Όταν όμως δεν αντέχουμε τους πόνους της αρρώστιας, τότε να παρακαλούμε τον Θεό να μας θεραπεύσει, και Εκείνος θα ενεργήσει ανάλογα.

– Γέροντα, το αν βοηθηθεί ένας άρρωστος από την προσευχή που κάνουμε, εξαρτάται και από το τι ζητάει και ο ίδιος από τον Θεό;

– Ο άρρωστος, αν ζητάει από τον Θεό να γίνει καλά μόνον εκείνος και δεν προσεύχεται να γίνουν καλά και οι άλλοι άρρωστοι, δεν κάνει καλά. Εσύ, αδελφή, όταν ήσουν στον κόσμο και εργαζόσουν στο νοσοκομείο, τι έκανες, όταν ο άρρωστος δεν μπορούσε να λέει την ευχή;

– Την έλεγα εγώ, Γέροντα.

– Καλά εσύ, αλλά και ο άρρωστος έπρεπε να λέει κάποια προσευχή.

– Έλεγε και εκείνος «Παναγία μου» ή «Παναγία μου, σώσε με». Αλλά, Γέροντα, και η υπομονή στον πόνο δεν είναι προσευχή;

– Ναι, μπράβο! Είναι και αυτό! Εσείς, όταν σας ζητάει κάποιος να κάνετε προσευχή, γιατί την τάδε ημέρα θα μπει στο χειρουργείο, να προσεύχεσθε από την στιγμή που σας το ζητάει. Να μην περιμένετε την ώρα που θα μπει στο χειρουργείο να προσευχηθείτε.

Και στις ακολουθίες, όταν λέει ο ιερέας «υπέρ των εν ασθενείαις κατακειμένων», να λέτε με πόνο το «Κύριε, ελέησον». Αν κάνετε με το διαπασών «βού…», για να πείτε «Κύριε, ελέησον» μουσικό, ο νους σας θα είναι στο «βού…» και στον χαβά, και οι άρρωστοι οι καημένοι που υποφέρουν θα περιμένουν από σας λίγη βοήθεια!

Εκείνοι έχουν τον πόνο τους. Εσύ, που δεν έχεις πόνο, προσευχήσου για εκείνους, να βοηθηθούν.

Αφού δεν αναστενάζεις στο κρεββάτι, αναστέναξε τουλάχιστον στην προσευχή για τους αρρώστους. Αν οι υγιείς δεν κάνουν λίγη προσευχή για τους αρρώστους, θα τους πει μεθαύριο ο Χριστός: «Είχατε την υγεία σας και δεν κάνατε προσευχή γι’ αυτούς που υπέφεραν; «Ουκ οίδα υμάς…»».

Αν για έναν άρρωστο δεν κάνουμε προσευχή, η αρρώστια θα ακολουθήσει την φυσική της πορεία. Ενώ, αν κάνουμε προσευχή, μπορεί να αλλάξει δρόμο. Γι’ αυτό πάντα να κάνετε προσευχή για τους αρρώστους.

 

Αγ. Ιακωβου Τσαλίκη:Συχνά ο Γέροντας έλεγε «Δεν πρέπει παιδιά μου να έχει κανείς αμφιβολίες ούτε δυσπιστίες. Να έχετε πίστη Θεού ως κόκκον σινάπεως και ότι ζητήσετε ο Θεός θα σας το δώσει. Πάντα η προσευχή στηρίζει. Να μη φοβόμαστε. Ει ο Θεός μεθ’ ημών, ουδείς καθ’ ημών».

 

Περί προσευχής από τον άγιο Γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη:“Ὅλες αἱ προσευχές καλές καί ἅγιες εἶναι,ἀλλά ἡ νοερά προσευχή, εἶναι ἡ βασίλισσα αὐτῶν: “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με”. Ἀπό αὐτήν τήν μικρούλαν, ἀλλά παντοδύναμιν προσευχήν, ξεκίνησαν οἱ ἅγιοι Πατέρες, καί ἔγιναν φωστῆρες τῆς Ἐκκλησίας” (Ἅγιος Γέροντας Ἐφραίμ Κατουνακιώτης)

Ὅλοι οἱ ἅγιοι Πατέρες μᾶς συμβουλεύουν ὅτι πρώτιστο καθῆκον μας εἶναι ἡ προσευχή. Ἡ προσευχή εἶναι τόσο ἀπαραίτητη ὅσο εἶναι τό ὀξυγόνο γιά τό σῶμα μας. Ἄν σταματήσουμε νά ἀναπνέουμε, δέν ἔχουμε ζωή.

Ἔτσι γίνεται καί μέ τήν προσευχή: δέν θά ἔχουμε αἰώνια ζωή στόν Παράδεισο καί στήν οὐράνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, τόσο στήν ἐπίγεια βιοτή μας, ὅσο καί στήν οὐράνια ζωή μας, διότι δέν ἀναζητήσαμε καί δέν φροντίσαμε νά ἀγαπήσουμε τόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό.

Μέ τήν προσευχή πρῶτα ἀπ’ ὅλα δείχνουμε τήν ἀγάπη μας καί τόν θεῖο ἔρωτά μας στόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Ἀσφαλῶς, ὅταν ἡ καθημερινή φροντίδα μας εἶναι νά ἔχουμε ἀγαπητική σχέση μέ τήν γλυκύτατη συνομιλία μας μέ τόν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ Χριστό. Τότε, μέ θέρμη, τό Ἅγιο Ὄνομά Του εἶναι διαρκῶς στά χείλη μας μέ τήν μονολόγιστη εὐχή: “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με”.

Ἀδελφοί μου, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, στό λόγο του περί νήψεως καί προσευχῆς, λέει τά ἑξῆς:(1)«Νίκησε τούς ἐχθρούς (τόν ἐμπαθῆ ἑαυτό σου) στό μυαλό σου μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ. Δέν θά εὕρεις ἄλλο ὅπλο δυνατότερο ἀπ᾿ αὐτό! Ὁμοίως καί τά πάθη σου θά κατασιγάσεις μέσα σου καί θά τά ἐξαλείψεις μέ τήν προσευχή»!…

«Μείζων ὁ ἐν ἡμῖν ἢ ὁ ἐν τῷ κόσμῳ», λέει ἡ Ἁγία Γραφή. «Ὑμεῖς ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστε, τεκνία, καί νενικήκατε αὐτούς, ὅτι μείζων ἐστίν ὁ ἐν ὑμῖν ἢ ὁ ἐν τῷ κόσμῳ». “Σεῖς, παιδάκια μου, εἶσθε ἀπό τό Θεό καί ἔχετε νικήσει αὐτούς, διότι Αὐτός (ὁ Θεός), πού εἶναι σέ σᾶς, εἶναι ἱσχυρότερος ἀπ’ αὐτόν (τόν Σατανᾶ), πού εἶναι στόν κόσμο”. (Α΄ Ἰωάν. 4, 4).

Μή φοβᾶσαι οὔτε ἀτυχήματα οὔτε καταστροφές. Ἡ προσευχή θά σέ προστατεύσει καί θ᾿ ἀπομακρύνει κάθε κακό ἀπό σένα. Θυμήσου τόν Ἀπόστολο Πέτρο, ὅταν ἔδειξε ὀλιγοπιστία καί ἄρχιζε νά βυθίζεται στή θάλασσα τῆς Τιβεριάδας… Καί πρόσεξε, ἂν εἶσαι ὀκνηρός κι ἀπρόσεκτος στήν προσευχή, δέν θά σημειώσεις πρόοδο οὔτε στήν ἐπιδίωξη ἀφοσιώσεώς σου στόν Κύριο οὔτε στήν ἀπόκτηση τῆς εἰρήνης καί τῆς σωτηρίας.

Ὅσο γιά τήν ἀδιάλειπτη προσευχή, πρέπει νά ξέρεις πώς στήν οὐσία της εἶναι ἡ συνεχής ἐπίκληση τοῦ Ὀνόματος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ καί Θεοῦ μας.

Ἂν ἐπικαλούμαστε τό ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, προφέροντας το ψιθυριστά ἢ νοερά κι ὅταν στεκόμαστε κι ὅταν καθόμαστε, κι ὅταν συνομιλοῦμε κι ὅταν περπατοῦμε κι ὅταν τρώγουμε καί ὅταν κάνουμε ὁ,τιδήποτε ἄλλο παντοῦ καί πάντοτε, κάνουμε ἀδιάλειπτη προσευχή!

Ἡ συχνότητα στήν προσευχή δημιουργεῖ μία συνήθεια γιά προσευχή, πού δέν ἀργεῖ νά γίνει δεύτερη φύση καί φέρνει συχνά τό νοῦ καί τήν καρδιά σέ ἀνώτερη ψυχική κατάσταση!

Ἡ συχνή ἐξάσκηση στήν προσευχή ἀπομακρύνει τήν ψυχή ἀπό τά διάφορα ἁμαρτήματα ἐπιστρατεύοντάς την καί ἐξασκώντας την νά κάνει αὐτό πού εἶναι οὐσιῶδες, γιά νά πετύχει τήν ἕνωσή της μέ τόν Θεό.

Ἡ συχνότητα στήν προσευχή εἶναι ὁ μοναδικός τρόπος γιά νά φθάσει κανείς στό ὕψος τῆς ἀληθινῆς καί καθαρᾶς προσευχῆς.

Ἀποτελεῖ τό καλύτερο μέσο ἀποτελεσματικῆς προπαρασκευῆς γιά προσευχή καί τόν ἀσφαλέστερο δρόμο, γιά νά φτάσει ὁ ἄνθρωπος στό τέρμα, τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς του! Δέν μπορεῖ νά θεωρεῖται (ἀληθινά ὀρθόδοξος) Χριστιανός ἐκεῖνος πού ἀγνοεῖ τά παρακάτω:

1. Ὅτι πρέπει νά προσεύχεται συχνά καί μέ ἐπιμέλεια καί ὅτι ὁ Θεός ἐπιθυμεῖ αὐτήν τήν προσευχή του.

2. Ὅτι πολλές φορές τιμωρούμεθα ἀπό τήν ἀμέλειά μας γιά προσευχή.

3. Ὅτι ὅλοι οἱ Ἅγιοι προσεύχονταν θερμά καί συνεχῶς».

Ἀδελφοί μου, τό ἔργο αὐτό τῆς νοερᾶς προσευχῆς ἀπαιτεῖ βία μεγάλη, γιατί τό πολεμοῦν οἱ δαίμονες καί χρειάζεται τήν ἐπιμονή καί τήν ὑπομονή μας γιά νά περάσουμε ἀπό τήν ὁδό τῆς ταπείνωσης, τοῦ μαρτυρίου καί τῶν θλίψεων. Διότι ἐμεῖς βαδίζουμε τήν ὁδό τοῦ γλυκύτατου Ἰησοῦ Χριστοῦ μας, ἡ ὁποῖα ὁδηγεῖ στήν αἰώνια ζωή, καί ὅσοι βιάζονται εἶναι πάντοτε σέ ἐτοιμότητα γιά νά εἰσέρχονται στή χαρά τοῦ Κυρίου. Μποροῦμε ὅλοι, ἀδελφοί μου, νά μάθουμε νά λέμε τήν εὐχή καί νά φτάσουμε νά ἀπολαύσουμε τούς καρπούς τῆς νοερᾶς καί μονολογίστου εὐχῆς καί τῆς εὐαγγελικῆς ἀδιάλειπτης προσευχῆς: «Πάντοτε χαίρετε, ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε, ἐν παντί εὐχαριστεῖτε· τοῦτο γάρ θέλημα Θεοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ εἰς ὑμᾶς» (Α΄ Θεσ. 5, 16 -18). Γι’ αὐτό, ἄς μελετήσετε, ὅσοι ἐπιθυμεῖτε, τίς νουθεσίες τοῦ Ἁγίου Γέροντα Ἐφραίμ Κατουνακιώτη: (2)

Ἐρώτησις (μοναχοῦ τινος Θεολόγου): «Ἡ νοερά προσευχή εἶναι σάν δρόμος, ἵνα ἔλθῃ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ. Δέν ὑπάρχουν ἄλλοι δρόμοι γιά νά συναντήσῃ κανείς τήν χάριν;».

Ἀπάντησις τοῦ Γέροντα: «Δέν μποροῦμε νά περιορίσωμεν τόν Θεόν καί νά τοῦ ποῦμε, ἀπό αὐτήν τήν πλευράν νά μᾶς δώσῃ τήν χάριν. Ἡ χάρις εὑρίσκεται διά πολλῶν μέσων. Διά τῆς ἐλεημοσύνης, διά τῆς ἐξομολογήσεως, διά τῆς Θείας Μεταλήψεως, διά τῆς προσευχῆς κλπ.

Διά τῶν πρώτων ὅμως ἀργεῖ νά βρῇ ὁ ἄνθρωπος τήν χάριν, ἐνῷ μέ τή νοερά προσευχή, κατά συντομότερον δρόμον βρίσκει τήν χάριν.

Κάνοντας ὁ ἄνθρωπος νοερά προσευχή, ἔρχεται σιγά σιγά σέ ἀπάθεια. Φεύγουν ὅλες αἱ παραφυάδες, ὅλα τά ζιζάνια ἀπό τό μυαλό τοῦ ἀνθρώπου, καί μένει ὁ ἄνθρωπος τρόπον τινά σκέτος, ὁπότε ἡ νοερά προσευχή κατόπιν κτίζει».

Ἐρώτησις: «Δηλαδή πρῶτα θά γκρεμίσῃ τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, τόν παλαιόν ἄνθρωπον μέσα μας, θά τόν ξεθεμελιώση, καί ἔπειτα θά κτίσῃ τόν καινούργιο ἄνθρωπο τῆς χάριτος;».

Ἀπάντησις τοῦ Γέροντα: «Ναί, κάπως ἔτσι».

Περί προσευχῆς, νουθεσίαι εἰς συγγενῆ του κόρη: «Σέ συμβουλεύω, λοιπόν, νά προσεύχεσαι συχνά.Νά λέγῃς τήν εὐχή: “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με”. Ὅσο μπορεῖς συχνότερα. Νά βάλῃς μίαν καλήν ἀρχήν, καί μέ τόν καιρόν θά αἰσθανθῆς τόν γλυκό καρπό, χαρά, γλυκύτητα καί εὐφροσύνη.

Ὅσο μπορεῖς, νά φυλάττῃς καθαρότητα σώματος καί ψυχῇς. Συστολή τῶν αἰσθήσεων καί σμικρολογία. Ἰδίως νά φυλάσσεσαι ἀπό τίς κακές συναναστροφές.

Καμία ἄλλη ἀρετή δέν ἑνώνει τόν ἄνθρωπον μέ τόν Θεόν, ὅσον ἡ προσευχή. Ὅσο γιά τά σκιρτήματα τοῦ Πνεύματος, δέν εἶναι καιρός ἀκόμη, εἶναι νωρίς. Ἐσύ βάδιζε τόν δρόμον πού σού ὑποδεικνύω, λέγοντας αὐτήν τήν μικροῦλα εὐχοῦλα, τό: “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με” ἤ «Ἰησοῦ γλυκύτατε, ἐλέησόν με», καί θά τά εὕρῃς μόνη σου. Καί ὅταν ὁ Πανάγαθος Θεός εὐδοκήσῃ νά σέ χαριτώσῃ, νά γνωρίσῃς τήν γλυκύτητά του, τότε θά γίνῃς ἔξαλλος ἀπό χαράν. Τότε θά γνωρίσῃς τί θά πῇ σκίρτημα, ἤ μᾶλλον, πώς ἡ ψυχή σου θά φεύγῃ ἀπό τό σῶμα, θά διαπερνᾷ τούς οὐρανούς, θά σχίζῃ τά τάγματα τῶν Ἀγγέλων καί Ἀρχαγγέλων, ἵνα συναντήσῃ τόν γλυκύτατόν της Νυμφίον…

Καί ἄλλα πολλά, τά ὁποῖα ἐγώ δέν πρέπει νά σοῦ τά προλέγω.

Προχώρα ὅπως βαδίζῃς, καί τότε θά ἰδῇς μέ τήν πεῖρά σου, τί εἶναι αὐτός ὁ κόσμος, δηλαδή οἱ δόξες καί τά μεγαλεῖα του. Ὅτι ὅλα αὐτά μᾶς γίνονται ἐμπόδια εἰς τό νά ἀρέσωμε εἰς τόν Θεόν. Πολλά εἶναι τά ἐμπόδια γιά νά εὐαρεστήσωμε τόν Θεόν. Τό μεγαλύτερον ἀπό ὅλα εἶναι αὐτός ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος, καί ἔπειτα ἔρχεται ὁ διάβολος.

Ὅπου κι ἄν εὑρίσκεσαι, νά προσεύχεσαι. Ὄχι μόνον μέσα στήν ἐκκλησία, ἀλλά καί ὁπουδήποτε ἀλλοῦ νά λέγῃς αὐτήν τήν χαριτόβρυτο εὐχούλα. Καί ἐκκλησία καί θρόνος Θεοῦ καί Παράδεισος, εἶναι αὐτή ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου. Καθώς καί τό ἀντίθετον. Καί Κόλασις καί θρόνος τοῦ διαβόλου πάλιν εἶναι ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου. Στήν θέλησιν λοιπόν τοῦ ἀνθρώπου εἶναι νά κάνῃ τήν καρδίαν τοῦ Παράδεισον καί θρόνον Θεοῦ, προσευχόμενος καί ποιώντας ἔργα καλά, καί οὐχί τοῦ διαβόλου.

Ὁ Γέροντάς μου ὁ μακαρίτης, ὁ ἅγιος Γέροντας Ἰωσήφ, εἶχε γράψει ὁλόκληρον βιβλίον περί ἡσυχίας καί προσευχῆς.Στό κεφάλαιον περί θείου ἔρωτος ἔγραφε:

Στούς οὐρανούς σ᾿ ἀναζητῶ,

ψάχνω γιά νά σέ εὑρῶ,

κι ὅταν σκιρτᾷς κατανοῶ,

ὅτι μέσα μου σέ ἔχω.

Δηλαδή τόν Ἰησοῦν Χριστόν. Ὁ Χριστός διαρκῶς φωνάζει στό Εὐαγγέλιό Του «οὐδέ ἐροῦσιν ἰδού ὧδε ή ἰδού ἐκεῖ· ἰδού γάρ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντός ὑμῶν ἐστιν» (Λουκ. 17, 21).

Περί τῆς εὐχῆς, συμβουλές τινές, εἰς πνευματικόν τοῦ τέκνον: «Ὅλοι οἱ ἅγιοι Πατέρεςφωνάζουν. Τήν πρώτην θέσιν τοῦ κάθε Χριστιανοῦ τήν κατέχει ἡ προσευχή. “Θέλεις νά κάνῃς κατάστασιν;” Προσεύχου. “Θέλεις νά σωθῆς;” Προσεύχου.

Ὅλες αἱ προσευχές καλές καί ἅγιες εἶναι, ἀλλά ἡ νοερά προσευχή εἶναι ἡ βασίλισσα αὐτῶν: “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με”. Ἀπό αὐτήν τήν μικρούλαν, ἀλλά παντοδύναμιν προσευχήν, ξεκίνησαν οἱ ἅγιοι Πατέρες, καί ἔγιναν φωστῆρες τῆς Ἐκκλησίας.

Λέγε συνεχῶς, ὅσο μπορεῖς περισσότερες φορές τήν ἡμέρα καί τή νύχτα αὐτήν τήν εὐχούλα, καί αὐτή θά σέ διδάξῃ αὐτά πού θέλεις, αὐτά πού δέν γνωρίζεις. Βιάσου σέ αὐτήν τήν εὐχούλα».

Ἐπιστολή εἰς πνευματικά του τέκνα: “Εὔχομαι ἡ Παναγία μας πάντοτε νά σᾶς σκεπάζῃ. Νά βιάσετε τόν ἑαυτόν σας. Νά κάθεσθε ἔστω τώρα στήν ἀρχή, ἕνα τέταρτο τῆς ὥρας, καί κατόπιν νά τό αὐξήσετε σέ μισή ὥρα. Νά κάθεσθε σέ ἕνα κάθισμα, καί νά λέτε τήν εὐχή: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με».

Νά τήν λέτε μία μία λέξι, κατανοητά, καταληπτά. Νά μή προχωρῆτε στή δεύτερη λέξι, ἄν δέν καταλάβετε τήν πρώτην. Νά τονίζετε περισσότερον τό τελευταῖο, δηλαδή τό «ἐλέησόν με».

Θά σᾶς ἔρθῃ τώρα στήν ἀρχή ὕπνος καί ῥᾳθυμία καί μετεωρισμός καί ἀμέλεια, ἀλλά ἐσεῖς γρήγορα νά συνέρχεσθε.

Ὅταν λέτε τήν εὐχήν, νά θεωρῆτε τόν ἑαυτόν σας τώρα στήν ἀρχήν, ὅτι εἶσθε στήν Κόλασι, καί νά φωνάζετε κλαίοντας, ζητώντας τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Μακρυά ἀπό τήν ἀπόγνωσιν, ἀπό τήν ἀπελπισίαν, καί τά ὅμοια τούτω. Ὅσον σᾶς εἶναι δυνατόν βιάσατε τόν ἑαυτόν σας στά δάκρυα. Μή φοβηθῆτε, ὅταν ἀκούσετε κρότους, κτύπους.

Αὐτό τό σύστημα, αὐτήν τήν τάξιν θά τήν κάνετε τρείς φορές τήν ἡμέρα. Πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Ἐάν δέν μπορεῖτε τρείς φορές, τουλάχιστον δύο φορές, πρωί καί βράδυ, ἤ ἔστω μόνον τό βράδυ.

Κατά τήν ὥρα τῆς προσευχῆς, νά μή δέχεσθε οὔτε φαντασία, οὔτε μορφή, οὔτε εἰκόνα τῆς Παναγίας καί τοῦ Χριστοῦ, ἤ ἄλλου τινος Ἁγίου, οὔτε καί τίς λέξεις τῆς εὐχῆς νά βλέπετε νοερῶς. Αὐτά τά ὀλίγα τώρα στήν ἀρχήν, τά δέ ἄλλα σύν τῷ χρόνῳ”.

 

Νουθεσίαι εἰς προσκυνητάς πού τόν ἐπισκέφθηκαν:«Ἡμεῖς οἱ καλόγεροι, τό ὅπλο πού ἔχομε, εἶναι τό κομβοσχοινάκι. Μάθετε νά ἐργάζεσθε τό κομβοσχοινάκι. Ἐδῶ εἰς τό ὄρος πού ᾔλθατε, νά πάρετε ὅλοι ἀπό ἕνα κομβοσχοινάκι. Τό κομβοσχοίνι θά σᾶς ὁδηγήσῃ ἐκεῖ, ὅπου ἐσεῖς δέν γνωρίζετε, σέ ἀνώτερα ἐπίπεδα θά σᾶς ὁδηγήσῃ τό κομβοσχοινάκι.

«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με». Ἔχετε ἕνα πρόβλημα; “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με”. Ἔχετε ἕναν πειρασμόν μέ τόν ἄλλον, τόν γείτονά σας, μέ τόν φίλον σας; “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με”. Ἡ εὐχή θά σᾶς δώσει λύσιν τοῦ προβλήματός σας, λύσιν τοῦ ἀδιεξόδου στό ὁποίον βρίσκεστε.

Μία φορά μοῦ ἔτυχε ἕνας μεγάλος πειρασμός. Ἄρχισα ἔντονα τήν εὐχή: “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με, Παναγία μου βοήθησέ με”. Ἔκανα καί μία παράκληση στήν Γοργοεπήκοον. Δέν ἄργησε νά ἔρθῃ ἡ ἀπάντησις. Τήν τρίτην ἡμέρα ἔφυγε ὁ πειρασμός, ὅλα τακτοποιήθηκαν.

Τό κομβοσχοινάκι λοιπόν, “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με”. Ἄν συνταυτισθῆτε μέ τό κομβοσχοινάκι, νά ξέρετε, ὅτι θά εὕρετε ἕναν φωτισμόν, θά εὕρετε ἕνα ἀνώτερο ἐπίπεδον.

Αὐτά τά ὀλίγα εἶχα νά σᾶς εἴπω, καί εὔχομαι πάντοτε ἡ Παναγία μας νά σᾶς σκεπάζῃ”.

Ἀμήν, γένοιτο!

«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησον ἡμᾶς».

https://katanixi.gr/peri-proseychis-apo-ton-agio.../...

 

 

Ο Άγιος Παΐσιος ἔλεγε γιά τούς ψαλμούς: "Εὐλογημένη ψυχή, τίποτε δέν εἶναι ἀδύνατο στό Θεό.

Ζήτα Του μέ εὐγένεια αὐτό πού θέλεις.

Ἐάν δυσκολεύεσαι, διάβασε τούς ψαλμούς τοῦ Δαβίδ.

Θά δῆς ἐκεῖνος μέ τί τρόπο ζητοῦσε ἀπό τό Θεό καί ἐλάμβανε αὐτό πού ποθοῦσε".

Πῆγε κάποιος οἰκογενειάρχης στόν Γέροντα καί τοῦ εἶπε γιά τίς κτηματικές ἀδικίες πού ἔγιναν εἰς βάρος του.

" Ἐγώ δέν στενοχωριέμαι γιά τήν ἀδικία γιατί δαβάζω τό Ψαλτήρι.

Ἕνα Κάθισμα τό ἀπόγευμα καί δυό Καθίσματα πρίν ξημερώση.

Σχεδόν τό ἔμαθα ἀπ' ἔξω.

Κανένας Ψαλμός δέν λέει ὅτι οἱ ἄδικοι ἔκαναν προκοπή.

Ἐνῶ τούς δικαίους τούς σκέφτεται ὁ Θεός.

Ἐγώ Πάτερ μου δέν λυπᾶμαι τά κτήματα πού ἔχασα, ἀλλά λυπᾶμαι τά ἀδέλφια μου πού χάνουν τήν ψυχή τους"

 

 

Προσευχομαστε διαφορετικά όταν έχουμε ελαφριά την καρδιά και αλλιώς όταν αυτή είναι βαριά από την θλίψη και την απελπισία.

Αββας Ισαάκ.

 

Πολλοί ἄνθρωποι, Γέροντα, δὲν θεωροῦν ἀπαραίτητο τὸν ἐκκλησιασμό.

-Δὲν μπαίνουν στὸ βαθύτερο νόημα οἱ ἄνθρωποι, κόβουν τὸ καλώδιο, τήν ἐπαφὴ μὲ τὸν Θεό, καὶ μετὰ δὲν μποροῦν νὰ βοηθηθοῦν.

Ἅγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

 

 

Να ευχόμεθα ο Θεός να μας δίνει υπομονή και όχι να μας πάρει τα βάσανα, γιατί αυτά μας πηγαίνουν στον παράδεισο.

Μάθετε να εργάζεσθε το κομποσκοινάκι. Το κομποσκοινάκι θα σας οδηγήσει εκεί που εσείς δε γνωρίζετε, σε ανώτερα επίπεδα θα σας οδηγήσει το κομποσκοινάκι. “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”. Έχετε ένα πρόβλημα; “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”.

~Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης~

 

"Η θέλησις, παιδί μου, του ανθρώπου είναι πολύ ασθενής. Θέλεις να κάνεις καλό μα δεν μπορείς.

Εάν ένας απόστολος Παύλος διακηρύττει ότι:

Θέλω να κάνω το καλό, μα δεν μπορώ, γιατί μέσα μου υπάρχει άλλος νόμος, ο νόμος της αμαρτίας, ημείς τι να πούμε;

Δια τούτο λοιπόν παρακαλούμε και ικετεύομεν τον Θεόν με την προσευχήν, ίνα μας αξιώση να κάνωμεν πάντοτε το θέλημα Του, και μόνον το θέλημα Του, είτε γλυκό είναι αυτό, είτε πικρό, αλλά πάντοτε ωφέλιμο και ουδέποτε βλαβερό."

Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης

 

 

Εάν λέτε την ευχή, θα αισθάνεσθε ευωδία στο στόμα σας.

Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης • 27 Φεβρουαρίου 1998

 

 

'Oύτε από την πολλή μελέτη, ούτε απ’ τα πολλά ψαλσίματα ποτέ ο άνθρωπος έφθασε στην απάθεια. Η απάθεια έρχεται μόνον διά της νοεράς προσευχής...

Αυτό εύχομαι να σας δώση ο Θεός, την αίσθησι της προσευχής αυτής. Και όταν την γνωρίσετε στην πράξι, τότε θα δήτε και θα εννοήσετε καλά – καλά τα πράγματα που σας λέω.

Τώρα πολύ – πολύ μπορεί να μή με εννοήτε, αλλά μετά που θα ’ρθή η χάρις του Θεού, τότε θα καταλάβετε και θα πήτε: Ά, καλά μας έλεγε ο Γέροντας...'' ~ γέρ. Εφραίμ Φιλοθεΐτης

 

...Γι' αυτό να προσεύχεστε και για τους άλλους. Κάνοντας κομποσχοινάκι για τον αδερφό, στρέφεις το βλέμμα του Θεού στον άνθρωπο. Όταν Του λες με αγάπη, με αγωνία, με πόνο για τον άλλον, ''ελέησον'', Του λες ''κοίταξέ τον, φώτισέ τον, βοήθησέ τον, σώσε τον, παρηγόρησέ τον, θεράπευσέ τον, αγκάλιασέ τον, Θεέ μου''.

Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

 

Οι ψαλμοί ως φάρμακο!"

"Όταν κάποιος αμαρτήσει, λόγῳ του εγωισμού του, είναι βαρύς.

Δεν μπορεί να διαβάσει, ούτε να προσευχηθεί, διότι του φαίνεται βουνό η προσευχή, ούτε να γονατήσει, διότι του φαίνεται ότι θα σπάσουν τα πλευρά του!

Αφού, λοιπόν, δεν μπορείς να προσευχηθείς,

ούτε να αγρυπνήσεις, τουλάχιστον ανάγκασε τον εαυτό σου να μελετά τους ψαλμούς.

Οι ψαλμοί εκφράζουν ικεσία, μετάνοια, δοξολογία, ευχαριστία, περιέχουν αισθήματα και βιώματα που ανασταίνουν και τον πιο αδύνατο άνθρωπο.

Όπως, όταν ο άλλος χάσει τις αισθήσεις του, του δίνεις λίγο ρακί και ανασταίνεται, έτσι ακριβώς ανασταίνεται κανείς και με τους ψαλμούς.

Διάβαζε, λοιπόν, ψαλμούς και θα δείς ότι θα αναστηθείς κι εσύ!"

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

 

 

 

Ιησούν ανάπνεε, Ιησούν έκπνεε και τότε γνώσει τι έστιν Ιησούς» Γέροντας Εφραίμ Αριζόνος

 

Ο στάρετς Σαμψών (+1979) παρακινούσε τα πνευματικά του παιδιά να παρακαλούν επίμονα το Θεό για την απόκτηση του χαρίσματος της προσευχής λέγοντας: “Δίδαξέ με, Κύριε, να προσεύχομαι, δεν ξέρω να προσεύχομαι”.

 

Το άγγιγμα της Παναγίας στη Γερόντισσα Γαλακτία!

Θυμάμαι, τα τελευταία χρόνια, μια χρονιά 21 Νοεμβρίου. Ελάχιστοι στην Εκκλησία. Ήρθε η μακαρίτισσα η γειτόνισσά μου, η Μαρία Λεκανίδου και μου είπε: «Πώς καταντήσαμε Γαλάτεια; Μέτρησα στην Εκκλησία 12 άτομα…».

Εκείνη τους μέτρησε κιόλας. Πήγα με θρήνο και αγκάλιασα την εικόνα της Παναγίας και θρηνούσα ώρα πολλή… Εκείνη μπήκε τριών χρόνων κοριτσάκι στα Άγια των Αγίων για να ετοιμασθεί να γενεί «σκάλα» για να κατεβεί ο Θεός ανάμεσά μας! Και εμείς δε χαμπαριάζουμε πράμα (τίποτα), ούτε εκείνη την ημέρα, και θυμούμαστε μόνο λάδια και λεφτά… Ήμουνε μόνη μου. Η Αντωνούλα μου ζούσε τότε και πήγαινε τα πρωινά σε αγαπημένες μας γειτόνισσες… Τα απογεύματα δεν πήγαινε πουθενά…

Εκεί που έκλαιγα τη μέρα εκείνη, Την είδα μπροστά μου!!! Δεν περιγράφεται το μεγαλείο, η μορφή μα και η ταπείνωσή Της! Ντράπηκα που Την ανάγκασα να έρθει! Την Παναγία μας! Ένοιωσα σκουπίδι μπροστά στη λάμψη Της! Με άγγιξε στην κεφαλή και μου είπε γλυκά γλυκά: «Μην κλαις! Εσύ να ασχολείσαι με την προσευχή, την σιωπή, την ταπείνωση και τα έργα της αγάπης! Με τους άλλους θα ασχοληθώ Εγώ»!!! Δεν περιγράφεται η χαρά μου μετά… Ήθελα να βγω στο δρόμο να γλακώ (τρέχω γρήγορα) και να φωνάζω… Αλλά είπα: «Ποιος θα με καταλάβει;». Το κράτησα μυστικό και το είπα μόνο στον εξομολόγο μου και σ’ εσάς εδά (τώρα) για να σας δώσω θάρρος… Να προσέχουμε την ύλη παιδιά μου, γιατί μπορεί να μασε θάψει ζωντανούς… Αγριεύει ο άθρωπος άμα (όταν) φύγει από τον Θεό, γιατί τονε κυριεύει ο θεοκατάρατος (ο διάβολος). Εσείς να εκκλησιάζεσθε κάθε Κυριακή τουλάχιστον, να προσεύχεσθε και να δίνετε ελεημοσύνη «εν κρυπτώ». Αυτή έχει αξία… Να μην χυθούν δάκρυα από ξένα μάτια εξ’ αιτίας σας… Διαφορετικά, θα γραντίσομε (δαιμονισθούμε). Όλα θα μασε φταίνε. Βλέπετε και θα δείτε πιο πολλά αργότερα, εγκλήματα, χωρισμούς ανδρογύνων, βλασφημίες, τσακωμούς, αγριάδες πολλές…

Νὰ προσεύχεσθε στὴν Παναγία μὲ τοὺς Χαιρετισμοὺς καὶ τὴν Παράκλησή της. Ἂν δὲν προλαβαίνετε, νὰ τῆς φωνάζετε: «Παναγία μου, Παναγία μου προφθάσε».

Τὸ ὄνομά Της, τὰ ’χει ὅλα μέσα. Νὰ λέτε πολλὲς φορὲς καὶ τὸ «χαῖρε Νύμφη ἀνύμφευτε».

Καὶ μόνο νὰ πεῖτε μὲ τὴν καρδιά σας: «Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος ἐλέησον ἡμᾶς» ἔχει τέτοια δύναμη, ποὺ μπορεῖ νὰ σᾶς κρατήσει ὅλη τὴν ἡμέρα. Ἀρκεῖ νὰ τὸ λέτε ὅπως πρέπει 

 

 

Έστω μισή ώρα κάθε μέρα, να διαβάζεις. Αυτή η κάθαρση, αυτός ο φωτισμός τον οποίον θα πάρεις διαβάζοντας τα Πατερικά βιβλία, τη Θεία Γραφή, θα σου κρατήσει όλη την ημέρα και τη νύχτα. Αυτό που λένε, ανοίγονται τα μάτια της ψυχής, ήξεραν τι λέγανε οι Άγιοι Πατέρες. Γι’ αυτό να διαβάζουμε… και τα Πατερικά βιβλία και τη Γραφή.

Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

 

Εύχομαι να αγωνίζεσαι να σώσεις την καλή σου ψυχούλα. Πρέπει να αγωνιζώμεθα, μνημονεύοντας το Πανάγιον όνομα του Κυρίου μας Ιησου «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν μέ» «Παναγία θεοτόκε βοήθει μοι»

Αυτά τα δύο Πανάγια ονόματα αν τα κρατήσεις γενναία στη ψυχή σου δηλ. νοερώς και στοματικά να τα προσφέρης, θα τύχης μεγάλης βοήθειας στην ασφάλεια της ψυχής σου, της ζωής σου.

Οι δαίμονες μόνο έτσι κτυπιούνται και διώκονται από κοντά μας. Θα είσαι οπλισμένη αλλά και ψυχικά χαρούμενη. Να εξομολογησαι τακτικά και να υπακούης στον πνευματικό σου πατέρα…

να προσέχεις το στοματάκι σου να μην κατακρίνεις κανένα και να αγαπάς τους εχθρούς σου και να τους προσεύχεσαι. Να κατακρίνεις μόνο τον εαυτόν σου. Να αγαπάς την Εκκλησία, τον εκκλησιασμό.

Να νουθετάς τα παιδιά σου και με το παράδειγμα σου. Στην προσευχή σου να προσευχεσαι για όλο τον κόσμο. Εγγύς το τέλος μας. τα γεγονότα μας πληροφορούν ότι να είμεθα έτοιμοι. Κορούλα μου σε χαιρετώ με πατρική αγάπη και στοργή:Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

 

Όταν πονεί κάποιος για τη σημερινή κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο και προσεύχεται, τότε βοιθιούνται οι άνθρωποι χωρίς να παραιάζεται το αυτεξούσιο:Άγ. Παΐσιος

 

 

 

Όλες οι προσευχές καλές και άγιες είναι, αλλά η νοερά προσευχή, είναι η βασίλισσα αυτών. Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με.

Άγιος,Εφραίμ Κατουνακιώτης.

 

Να ζητάμε να γίνει το θέλημα του Θεού. αυτό είναι το πιο συμφέρον, το πιο ασφαλές για μας και για όσους προσευχόμαστε. Ο Χριστός θα μας τα δώσει όλα πλούσια. Όταν υπάρχει έστω και λίγος εγωισμός, δεν γίνεται τίποτα.

Όταν ο Θεός δεν μας δίδει κάτι που επίμονα ζητάμε, έχει το λόγο Του. Έχει κι ο Θεός τα «μυστικά» Του.

Αν δεν κάνετε υπακοή (σε ιερέα-πνευματικό) και δεν έχετε ταπείνωση, η ευχή (δηλ. το Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με) δεν έρχεται και υπάρχει και φόβος πλάνης.

Να μην γίνεται η ευχή (το Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με) αγγαρεία. Η πίεση μπορεί να φέρει μια αντίδραση μέσα μας, να κάνει κακό. Έχουν αρρωστήσει πολλοί με την ευχή, γιατί την έκαναν με πίεση.

Και γίνεται, βέβαια, κι όταν το κάνεις αγγαρεία. αλλά δεν είναι υγιές.

Δεν είναι ανάγκη να συγκεντρωθείτε ιδιαίτερα για να πείτε την ευχή. Δεν χρειάζεται καμιά προσπάθεια όταν έχεις θείο έρωτα.

Όπου βρίσκεσθε, σε σκαμνί, σε καρέκλα, σε αυτοκίνητο, παντού, στον δρόμο, στο σχολείο, στο γραφείο, στη δουλειά μπορείτε να λέτε την ευχή, το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», απαλά, χωρίς πίεση, χωρίς σφίξιμο.

Σημασία στην προσευχή έχει όχι η χρονική διάρκεια αλλά η ένταση.

Να προσεύχεσθε έστω και πέντε λεπτά, αλλά δοσμένα στο Θεό με αγάπη και λαχτάρα. Μπορεί ένας μια ολόκληρη νύχτα να προσεύχεται κι αυτή η προσευχή των πέντε λεπτών να είναι ανώτερη. Μυστήριο είναι αυτό βέβαια, αλλά έτσι είναι.

Ο άνθρωπος του Χριστού όλα τα κάνει προσευχή. Και τη δυσκολία και τη θλίψη, τις κάνει προσευχή. Ό,τι και να του τύχει αμέσως αρχίζει: «Κύριε Ιησού Χριστέ;». Η προσευχή ωφελεί σε όλα, και στα πιο απλά.

Για παράδειγμα, πάσχεις από αυπνία. Να μη σκέπτεσαι τον ύπνο. Να σηκώνεσαι, να βγαίνεις έξω και να έρχεσαι πάλι μέσα στο δωμάτιο, να πέφτεις στο κρεβάτι σαν για πρώτη φορά, χωρίς να σκέπτεσαι αν θα κοιμηθείς ή όχι.

Να συγκεντρώνεσαι, να λες τη δοξολογία και μετά τρεις φορές το «Κύριε Ιησού Χριστέ» κι έτσι θα έρχεται ο ύπνος.

(Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης)

 

 

Ἅγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

Ἕνα κομποσχοίνι ποὺ κάνεις γιὰ τὸν ἀδελφό σου, γιὰ τὸν συγγενῆ σου, δὲν πάει χαμένο. Ὁ Θεὸς θὰ τὸν βοηθήσει, ὅταν βρεθεῖ σὲ δύσκολη θέση. Τὸ κομποσχοίνι, ὄχι βοηθάει, ἀλλὰ καὶ ψυχὴ ἀπὸ τὴν κόλαση μπορεῖ νὰ βγάλει! Τόση δύναμη ἔχει ἡ προσευχή.

Ἐγὼ μνημόνευα τὸν παππού μου, ὁ ὁποῖος ἦτο ἱερεύς. Τότε ἤμασταν ζηλωταί· πρὶν λάβουμε τὶς πληροφορίες. Δὲν τὸν μνημονεύαμε εἰς τὴν λειτουργία, διότι ἦτο νεοημερολογίτης. Τοῦ ἔκανα πολλὰ κομποσχοίνια, καὶ παρακαλοῦσα τὸ Θεὸ λέγοντας: «Κύριε, τόσες λειτουργίες σοῦ ἔκανε, τόσες ἐξομολογήσεις κλπ., ἐλέησον αὐτόν». Τοῦτο ἔπραττα ἐπὶ καιρόν.

Ἕνα βράδυ τὸν εἶδα εἰς τὸν ὕπνο μου (ὅραμα· ἦτο ἀποκάλυψις Θεοῦ), νὰ μὲ φιλεῖ καὶ νὰ μοῦ λέει: «Εὐχαριστῶ, παιδί μου, τώρα βρίσκομαι σὲ καλύτερη θέση!» Τότε βλέπω καὶ τὴ γιαγιά μου, νὰ μὲ πιάνει ἀπὸ τὸ χέρι καὶ νὰ μοῦ λέει: «Παιδί μου, προσευχήσου καὶ γιὰ μένα, ἵνα πάω ἐκεῖ ποὺ εἶναι καὶ ὁ παππούς σου τώρα». Ἦταν ὁλοζώντανο αὐτὸ ποὺ ἔβλεπα. Αἰσθανόμουνα ὅτι ἦσαν νεκροί.

Στὸν καιρὸ τῆς Τουρκοκρατίας γύριζαν πολλοὶ παπάδες, ἄλλα ἕνας παπὰς γύριζε καὶ μάζευε ὀνόματα καὶ τὰ μνημόνευε στὴ Λειτουργία. Καὶ εἶπε ὁ καϊμακάμης, ὁ Τοῦρκος ἀστυνομικός: «Βρέ, αὐτὸς ἐγείρει τὸν κόσμο σὲ ἐπανάσταση». Τὸν πιάνει καὶ τὸν βάζει μέσα. Καὶ στὸν ὕπνο τοῦ φανερώνονται ὅλοι αὐτοὶ ποὺ μνημόνευε καὶ λένε: «Ἄκουσε, ἢ βγάζεις τὸν παπὰ ἔξω, διότι αὐτὸς μᾶς μνημονεύει καὶ μᾶς παρηγορεῖ, ἢ θὰ σοῦ πάρουμε τὸ πρῶτο παιδί». Κι ὁ Τοῦρκος φοβήθηκε. Ἐπὶ Τουρκοκρατίας. «Ἄντε, παπά, πᾶνε στὸ καλό», λέει, «πᾶνε, ἐγὼ θὰ χάσω τὸ παιδί μου;»

Μεγάλη δύναμη ἔχει τὸ πετραχήλι, παιδί μου, μεγάλη δύναμη. Ὅσο μπορεῖς περισσότερα ὀνόματα νὰ μνημονεύεις.

Ναί, ἐμένα παλιά μοῦ ῾δωσε ὁ π. Ἀρσένιος, ὁ παραδερφὸς τοῦ γερο-Ἰωσήφ, κάτι ὀνόματα ἀπ᾿ ὅταν ἦταν μετανάστης ἀπ᾿ τὴ Ρωσία καὶ ἦρθε στὴν Ἑλλάδα. Κι ἐγὼ τὰ μνημόνευα. Κι ἔπειτα μοῦ λέει: «Ξέρεις, Γέροντα, τί εἶδα; Εἶδα στὸν ὕπνο μου ὅτι αὐτὰ τὰ ὀνόματα ποὺ μοῦ ῾δωσα, πῆγα στὸ ἕνα σπίτι. Λέω, πῶς τὰ περνᾶς ἐδῶ; Ἔ, λέει, λιγάκι, καλά, ἀλλὰ ἔρχεται ὁ παπα-Ἐφραὶμ καὶ μᾶς παρηγορεῖ». Εἶναι ποὺ τοῦ μνημόνευα τὰ ὀνόματα. Ναί. Ἔπειτα ὁ ἄλλος: «Ἐσὺ πῶς τὰ περνᾶς;» «Ναί, ἔτσι κι ἔτσι, ἀλλὰ πέφτει λιγάκι βροχὴ καὶ κρυώνω, ἀλλὰ ἔρχεται ὁ παπα-Ἐφραίμ, λέει, καὶ μᾶς παρηγορεῖ». Λέω: «Εἶναι, ἀδερφέ μου, τὰ ὀνόματα ποὺ μνημονεύω».

Ὁ παπα-Πλανᾶς γιατί ἁγίασε; Ἐμνημόνευε ὁλόκληρα χαρτιά, ἐμνημόνευε. Κι ἐγὼ θυμήθηκα κάτι ὀνόματα καὶ τὰ τοιχοκόλλησα στὴν Προσκομιδή. Ἐκεῖ ἐκ τοῦ προχείρου. Καὶ στὸν ὕπνο μου βλέπω, λοιπόν, ὅτι ἦρθαν κάτι γέροι παλαιοί, μὲ παλαιϊκὰ ροῦχα, ὅπως ἄκουγα ἐγὼ ἀπὸ τὴν μητέρα τοῦ πατέρα μου. Λένε: «Ἐσύ, παιδί μου, μᾶς ἔγραψες, ἀλλὰ ὁ Γέροντας, παιδί μου, δὲν μᾶς μνημονεύει».

– Ἔλα, λέω τοῦ Γέροντα, γιατί δὲν τὰ μνημονεύεις;

– Δὲν τὰ ἔβλεπα καθαρά, λέει.

– Γέροντα, αὐτὸ κι αὐτὸ εἶδα: ὅτι ὁ Γέροντας δὲν μᾶς μνημονεύει, λέει.

Κι ἀπὸ τότες ἔλαβα προθυμία νὰ μνημονεύω ὅσα ὀνόματα περισσότερα. Ὅσα ὀνόματα περισσότερα, περισσότερο μισθὸ λαμβάνεις. Ἀλλὰ αὐτὴ εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἐλεημοσύνη: νὰ ἑνώσεις τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν Θεό. Αὐτὴ εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἐλεημοσύνη. Καὶ μπορεῖς νὰ τὸ κάνεις. Ὅσα, παιδί μου, περισσότερα ὀνόματα μνημονεύεις, τόσο περισσότερο μισθὸ λαμβάνεις. Ναί.

ΠΗΓΗ

 

Όποιος αποφασίζει να προσεύχεται, είναι ανθεκτικότατος στις δυσχέρειες και στις περιπέτειες της ζωής.

Είναι δηλαδή ο άνθρωπος ο οποίος ξέρει να κάθεται άνετα όπου βρεθεί.

Θα βρεθεί σε φτώχεια; Σε πλούτο; Ανάμεσα σε καλους; Σε κακούς; Σε ανθρώπους που τον αγαπάνε; Που δεν τον αγαπάνε; Που τον θέλουν; Που δεν τον θέλουν; Που τον μισούν; Που τον συκοφαντούν; Του είναι αδιάφορο...

Αυτός ξέρει να προσαρμόζεται θαυμάσια και να ζει χαρούμενος.

Και όσο περισσότερο προσεύχεται,τόσο περισσότερο είναι ανθεκτικός και δεν αισθάνεται καν τις δυσκολίες τις οποίες περνάει.

Γ .Αιμιλιανός σιμωνοπετρίτης

 

 

Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής: Λοιπόν βιάσου. Λέγε διαρκώς την ευχή. Να μη σταματά καθόλου το στόμα. Έτσι θα την συνηθίσεις μέσα σου και κατόπιν θα την παραλάβει ο νους. Μη ξεθαρρεύεις στους λογισμούς, διότι γίνεσαι μαλθακός και μολύνεσαι.

«Ευχή, βία φύσεως διηνεκής», και θα δεις πόση Χάρη θα λάβεις….

Αγάπα τον Ιησού και λέγε αδιάλειπτα την ευχή και αυτή θα σε φωτίζει στο δρόμο του.

Πρόσεχε να μην κατακρίνεις. Διότι από αυτό παραχωρεί ο Θεός και φεύγει η Χάρη και σε αφήνει ο Κύριος να πέφτεις, να ταπεινώνεσαι, να βλέπεις τα δικά σου σφάλματα. Αλλ’ όταν υποχωρεί η Χάρη για να δοκιμαστεί ο άνθρωπος, τότε γίνονται όλα σαρκικά και πέφτει η ψυχή. Συ όμως τότε μη χάνεις την προθυμία σου, αλλά φώναζε διαρκώς την ευχή με βία,

με το ζόρι, με πόνο πολύ. «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Και πάλι και πολλές φορές, το ίδιο συνεχώς. Και σαν να ατενίζεις νοερά τον Χριστό να του λέγεις· «…Δόξα σοι, δόξα σοι, ο Θεός μου». Και υπομένοντας, πάλι θα έλθει η Χάρη, πάλι η χαρά. Όμως και πάλι ο πειρασμός και η λύπη, η ταραχή και τα νεύρα. Αλλά και πάλιν αγώνας, νίκη, ευχαριστία. Και αυτό γίνεται μέχρις ότου σιγά-σιγά καθαρίζεσαι από τα πάθη και γίνεσαι πνευματικός…

Η άσκηση, παιδί μου, θέλει στερήσεις. Θέλει αγώνα και κόπο πολύ. Θέλει να φωνάζεις μέρα και νύκτα στον Χριστό. Θέλει υπομονή σε όλους τους πειρασμούς και τις θλίψεις. Θέλει να πνίξεις θυμό και επιθυμία.

Θα κουρασθείς πολύ, μέχρι να καταλάβεις ότι προσευχή χωρίς προσοχή και νήψη είναι χάσιμο χρόνου· κόπος χωρίς πληρωμή. Πρέπει σε όλες τις αισθήσεις μέσα έξω να βάλεις άγρυπνο φύλακα την προσοχή διότι χωρίς αυτήν ο νους και οι δυνάμεις της ψυχής διαχέονται στα μάταια και συνήθη, σαν το άχρηστο νερό που τρέχει στους δρόμους. Ποτέ κανένας δεν βρήκε προσευχή χωρίς προσοχή και νήψη. Κανένας ποτέ δεν αξιώθηκε να ανεβεί προς τα άνω χωρίς πρώτα να καταφρονήσει τα κάτω.

(«Έκφρασις Μοναχικής εμπειρίας», εκδ, Ι.Μ.Φιλοθέου, Άγ. Όρος-αποσπάσματα σε νεοελληνική απόδοση)

 

 

Όταν προσευχόμαστε για τους άλλους, δείχνουμε αγάπη.

Και “ο Θεός αγάπη εστί”.

Άμα βλέπει ότι εγώ προσεύχομαι για σένα και συ για μένα, θα πει: “Ας τους βοηθήσω και τους δύο”.

Και όταν προσεύχεσαι για τους κεκοιμημένους, πολύ βοηθάς τις ψυχές τους.

Και αν κάποιος από αυτούς αξιώθηκε της Βασιλείας των Ουρανών, τότε η αγάπη σου προς αυτόν επιστρέφει πάνω σου.

Οσιος Διονύσιος της Κολιτσού

 

 

 

Ενθαρρυντικές νουθετικές επιστολές του Γέροντος Εφραίμ σε πνευματικά του τέκνα

(Αποσπάσματα)

* ...Χαίρετε και προσεύχεσθε.

Ναι, παιδιά μου, η προσευχή του Ιησού μας, μας διαφυλάττει από τις παγίδες του μαύρου διαβόλου. Μας θωπεύει και γλυκαίνει την καρδιά μας, και διώχνει την απαίσια αίσθησι των δαιμονικών λογισμών. Χωρίς την ευχή είμεθα νεκροί (και πρώτος, εγώ ο άχρηστος).

Αν μας Επισκεφθή ο Ιησούς μας, τότε όλα ρυθμίζονται από το Άγιον Πνεύμα και ζούμε την ανέκφραστη ειρήνη του Ουρανού, την πάντα νουν υπερέχουσαν...

Η ευχή του Ιησού μας νάναι η τροφή, το ποτό, το οξυγόνο και η αναπνοή μας.

Αυτή η προσευχή είναι ατομική βόμβα κατά του διαβόλου, γι' αυτό και έχει τόση δυσκολία στην προσπάθεια να την κρατήσουμε στην αναπνοή μας, στην καρδιά μας.

Προσπαθείστε να κρατάτε τον νου σας από τον μετεωρισμό και διασκορπισμό. Ο διασκορπισμός του νου φέρνει όλη την σαβούρα της κοσμικής βρωμιάς στην ψυχή μας, με αποτέλεσμα να λερώνεται όλος ο ψυχοσωματικός εαυτός μας και έτσι, η χάρις του Θεού, να φεύγει από την ψυχή μας και να νοιώθουμε έλεγχο στην συνείδησι.

Σας εύχομαι ανύστακτα να αγωνίζεσθε προς μεγάλη τιμή και δόξα του Άγιου Θεού μας.

 

Άγιος Παίσιος:Η Παναγία, όποτε έχουµε ανάγκη, απαντά αµέσως στην προσευχή µας, όποτε δεν έχουµε, µας αφήνει, για να αποκτήσουµε λίγη παλληκαριά Όταν ήµουν στην Μονή Φιλοθέου, µια φορά, αµέσως µετά την αγρυπνία της Παναγίας µε έστειλε ένας Προιστάµενος να πάω ένα γραµµα στην Μονή Ιβήρων. Ύστερα έπρεπε να πάω κάτω στον αρσανά της µονής και να περιµένω ένα γεροντάκι που θα ερχόταν µε το καραβάκι, για να το συνοδεύσω στο µοναστήρι µας – απόσταση µιαµιση ώρα µε τα πόδια. Ήµουν από νηστεία και από αγρυπνία. Τότε την νηστεία του Δεκαπενταυγούστου την χώριζα στα δύο, µέχρι της Μεταµορφώσεως δεν έτρωγα τίποτε, την ηµέρα της Μεταµορφώσεως έτρωγα, και µετά µέχρι της Παναγίας πάλι δεν έτρωγα τίποτε. Έφυγα λοιπόν αµέσως µετά την αγρυπνία και ούτε σκέφθηκα να πάρω µαζί µου λίγο παξιµάδι. Έφθασα στην Μονή Ιβήρων, έδωσα το γραµµα και κατέβηκα στον αρσανά, για να περιµένω το καραβάκι. Θα ερχόταν κατά τις τέσσερις το απόγευµα, αλλά αργούσε να έρθει. Άρχισα εν τω µεταξύ να ζαλίζοµαι. Πιό πέρα είχε µια στοίβα από κορµούς δένδρων, σαν τηλεγραφόξυλα, και είπα µε τον λογισµο µου: «Ας πάω να καθήσω εκεί που είναι λίγο απόµερα, για να µη µε δη κανείς και αρχίση να µε ρωτάει τι έπαθα». Όταν κάθησα, µου πέρασε ο λογισµος να κάνω κοµποσχοίνι στην Παναγία να µου οικονοµήσει κάτι. Αλλά αµέσως αντέδρασα στον λογισµο και είπα: «Ταλαίπωρε, για τέτοια τιποτένια πραγµατα θα ενοχλείς την Παναγία;». Τότε βλέπω µπροστά µου έναν Μοναχό. Κρατούσε ένα στρογγυλό ψωµι, δύο σύκα και ένα µεγάλο τσαµπι σταφύλι. «Πάρε αυτά, µου είπε, εις δόξαν της Κυρίας Θεοτόκου», και χάθηκε. Ε, τότε διαλύθηκα, µε έπιασαν τα κλαµατα, ούτε ήθελα να φάω πιά … Πα, πα! Τι Μάνα είναι Αυτή! Να φροντίζει και για τις µικρότερες λεπτοµέρειες! Ξέρεις τι θα πει αυτό;

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

 

 

Έχετε ένα πρόβλημα; ''Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με''. Έχετε έναν πειρασμό με τον άλλον, με τον γείτονα σας, με τους φίλους σας κ.ο.κ. ''Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με''.

Η ευχή θα σας δώσει τη λύση του προβλήματός σας, λύση του αδιεξόδου όπου βρίσκεστε. Το κομποσκοινάκι λοιπόν και: ''Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με''. Όλοι οι Άγιοι Πατέρες φωνάζουν την πρώτη θέση στη ζωή του κάθε Χριστιανού, την κατέχει η προσευχή. Θέλεις να κάνεις κατάσταση; Προσεύχου. Θέλεις να σωθείς; Προσεύχου. Όλες οι προσευχές καλές και άγιες είναι, αλλά η νοερά προσευχή, είναι η βασίλισσα αυτών. ''Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με''. Απ' αυτήν τη μικρούλα, αλλά παντοδύναμη προσευχή, ξεκίνησαν οι Άγιοι Πατέρες και έγιναν φωστήρες της Εκκλησίας.

Λέγε συνεχώς όσο μπορείς περισσότερες φορές την ημέρα και τη νύχτα αυτή την ευχούλα και αυτή θα σε διδάξει αυτά που θέλεις, αυτά που δεν γνωρίζεις. Βιάσου σ' αυτήν την ευχούλα...

Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης

 

 

Για όλους και για όλα προσευχή και νηστεία,…διότι “τούτο το γένος των παθών και των δαιμόνων ουκ εκπορεύεται παρά μόνο με νηστεία και προσευχή”.Απλά να θυμάσαι, ο Χριστός είναι μαζί σου!.ΈΧΕ ΠΙΣΤΗ.

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

 

 

Γέροντα, εγώ δέν έχω συνηθίσει νά κρατώ κομποσχοίνι.

- Τό κομποσχοίνι νά τό κρατάς,

γιά νά μήν ξεχνάς τήν ευχή, “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”τήν οποία πρέπει νά εργάζεσαι εσωτερικά, στήν καρδιά.

Όταν μάλιστα βγαίνης από τό κελλί σου, νά θυμάσαι ότι ό εχθρός είναι έτοιμος γιά επίθεση.

Γι’ αυτό, νά μιμήσαι τόν καλό στρατιώτη πού βγαίνοντας από τό πολυβολείο έχει πάντοτε «ανά χείρας» τό αυτόματο όπλο.

Τό κομποσχοίνι έχει μεγάλη δύναμη είναι τό όπλο τού μοναχού καί οί κόμποι είναι σφαίρες, πού θερίζουν τά ταγκαλάκια.

Γέρων Παΐσος ό Αγιορείτης

Πηγή: Από τό βιβλίο «Περί Προσευχής», Λόγοι ζ

Όταν κάποιος ενεργεί χωρίς να σκεφτεί και να προσευχηθεί, ενεργεί σατανικά» Άγιος Παΐσιος

 

«Να λέγεις την ευχή, “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”, ημέρα και νύχτα συνέχεια. Η ευχή θα τα φέρει όλα, η ευχή περιέχει τα πάντα: αίτηση, παράκληση, πίστη, ομολογία, θεολογία κλπ. Η ευχή να λέγεται χωρίς διακοπή. Η ευχή θα φέρει ολίγον κατ’ ολίγον ειρήνη, γλυκύτητα, χαρά, δάκρυα. Η ειρήνη και η γλυκύτης θα φέρουν περισσότερον ευχή, και η ευχή κατόπιν, περισσοτέραν ειρήνη και γλυκύτητα και ούτω καθεξής, και θα έρθει στιγμή που αν θα σταματάς την ευχή, θα αισθάνεσαι άσχημα».

Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης