Εξομολόγηση και Μετάνοια στη Διδασκαλία των Σύγχρονων Αγίων

 

Αδελφέ μου συναμαρτωλε, ο Παράδεισος δεν είναι για τους αναμάρτητους. Είναι για τους αμαρτωλούς. Ο Παράδεισος είναι γεμάτος από αμαρτωλούς που μετανόησαν. Είναι και για μας ανοικτός ο Παράδεισος. Αρκεί να κάνουμε το πρώτο βήμα εμείς, το βήμα της μετανοίας. Τότε σπεύδει ο Θεάνθρωπος Κυριος να κάνη δέκα βήματα για να μας αγκαλιάσει. Με πόνο θερμής προσευχής ας πουμε: " Κυριε Ιησού Χριστέ δώρησε μας αληθινή δακρύβρεκτη μετάνοια. Είσαι η χαρά μας μέσα σε τόσες θλίψεις. Είσαι η λυτρωση μας μέσα σε τόση αμαρτία. Είσαι η ειρήνη μέσα σε ένα κόσμο τόσο ταραγμένο. Δόξα τη μακροθυμια και την ανοχή Σου Κυριε! Αμήν. "

Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου

 

Αγιου Ιακωβου Τσαλίκι:«Χωρίς την ψυχήν μας καθαρήν, δεν έχουμε κανένα όφελος από τη Θεία Κοινωνία. Για αυτό να μη διστάζετε, να μην ντρέπεστε και να εξομολογείσθε. Ότι και αν έχετε κάνει, την πιο μεγάλη αμαρτία, ο πνευματικός έχει την εξουσία από το Χριστό και από τους Αποστόλους με το πετραχήλι του να τη συγχωρήσει».

• «Η στενοχώρια είναι η πιο μεγάλη αρρώστια, να τη διώχνετε».

 

 

Είναι ευτυχής ο άνθρωπος, ο οποίος αξιώθηκε να συγχωρηθούν οι αμαρτίες του.

Τι ευχαριστία να αποδώση κανείς στον Θεό!...

Με την μετάνοια και την εξομολόγηση, δεν υπάρχουν τώρα, έχουν σβήσει, δεν ζητούνται αυτά πλέον, βγήκαν από τα κατάστιχα των δαιμόνων αμέσως, πάραυτα!

Είναι διαταγή του Θεού!

Με το κάθε αμάρτημα που καταθέτεις, πατάει το κουμπάκι του «κομπιούτερ», τακ, άφεσις!

Τακ, άφεσις! Άφεσις!

Με άθροισμα από κάτω «μηδέν».

Λευκό μητρώο!

+ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ΑΡΙΖΟΝΑΣ

 

 

Αυτοί που ντρέπονται να εξομολογηθούν τις αμαρτίες τους πίσω από την ντροπή τους κρύβεται ο εγωισμός τους: Άγιος Ιωσήφ ο ησυχαστής

 

Λέει κάποιος: «Αφού θα ξαναπέσω, γιατί να πάω να εξομολογηθώ; Ξέρω, ότι θά ξανακάνω πάλι τά ίδια…»

Αδελφέ μου, η αμαρτία είναι σαν την αρρώστια. Δεν αρρωσταίνεις μια φορά. Πολλές φορές αρρωσταίνεις και κάθε φορά που αρρωσταίνεις, πηγαίνεις στον ιατρό και παίρνεις τα φάρμακα που σου δίνει.

Το ίδιο κάνε και για την ψυχή σου. Κάθε φορά που πληγώνεσαι, έστω και αν πληγώνεσαι στο ίδιο μέρος, μετανόησε και εξομολογήσου.

Κάποτε το φάρμακο της Χάριτος θα γιατρέψει ολότελα, την συγκεκριμένη πληγή.

Όσιος Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνα

 

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης:Κάποτε, ήρθε στο Μοναστήρι τού Οσίου Δαβίδ στήν Εύβοια, όπου ήταν ηγούμενος ο Γέροντας Ιάκωβος, ένας άνθρωπος σκληρός, άθεος, μέ περήφανο καί ειρωνικό ύφος…

Μπαίνει μέσα στό μοναστήρι, καί βρίσκει τόν Γέροντα νά στέκεται ήρεμος καί χαμογελαστός.

Πάει νά πεί μία κουβέντα, αλλά ο Άγιος τόν κοιτάζει κατάματα καί τού λέει γλυκά, χωρίς κάν νά τόν ξέρει:

-Παιδί μου… αυτός πού λές πώς δέν υπάρχει, σέ περιμένει κάθε βράδυ, πού κλαις μόνος σου.

Ό άθεος ταράχτηκε. Δέν είχε πεί τίποτα σέ κανέναν. Κανείς δέν ήξερε πώς τά βράδια, μόνος του, τού ξέφευγαν δάκρυα καί λόγια όπως: «Θεέ μου, υπάρχεις άραγε;»

Ό Γέροντας τού χαμογέλασε, τού έπιασε απαλά τό χέρι καί τού είπε:

-Ό Χριστός δέν ήρθε γιά τούς καθαρούς, αλλά γιά τούς πληγωμένους. Μήν Τόν φοβάσαι. Αυτός θά σέ βάλει στόν Παράδεισο. Όχι γιατί είσαι καλός, αλλά γιατί Τόν αναζήτησες έστω μέ ένα δάκρυ.

Ό άνθρωπος έμεινε άφωνος. Έβαλε τά κλάματα. Τόν έπιασαν λυγμοί.

Εκείνη τή μέρα εξομολογήθηκε γιά πρώτη φορά στή ζωή του…

Από τη σελίδα: “ΤΟΠΟΣ ΑΓΙΩΝ ΟΣΙΟΣ ΔΑΥΙΔ Ο ΕΝ ΕΥΒΟΙΑ”, Γιωργος Γεωργουδάκης.

 

 

 

Γέροντα, όταν δεν αισθάνομαι την ανάγκη για εξομολόγηση, τι φταίει;

- Μήπως δεν παρακολουθείς τον εαυτό σου; Η εξομολόγηση είναι μυστήριο. Να πηγαίνης και απλά να λες τις αμαρτίες σου. Γιατί, τι νομίζεις; Πείσμα δεν έχεις; Εγωισμό δεν έχεις; Δεν πληγώνεις την αδελφή; Δεν κατακρίνεις; Μήπως εγώ τι πηγαίνω και λέω; « Θύμωσα, κατέκρινα… » και μου διαβάζει ο πνευματικός την συγχωρητική ευχή.

Αλλά και οι μικρές αμαρτίες έχουν και αυτές βάρος. Όταν πήγαινα στον Παπα-Τύχωνα να εξομολογηθώ, δεν είχα τίποτε σοβαρό να πω και μου έλεγε: « Αμμούδα, παιδάκι μου, αμμούδα»!

Οι μικρές αμαρτίες μαζεύονται και κάνουν έναν σωρό αμμούδα, που όμως είναι βαρύτερη από μία μεγάλη πέτρα. Ο άλλος που έχει κάνει ένα αμάρτημα μεγάλο, το σκέφτεται συνέχεια, μετανοεί και ταπεινώνεται. Εσύ έχεις πολλά μικρά.

Αγίου Παΐσιου Αγιορείτου

Ο Όσιος Τύχων ο Αγιορείτης κατετάγη στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας σήμερα 11-2-2026, με απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου

 

 

Προσεύχομαι παιδί μου και μου φαίνεται πως χύνω αίμα για όλο τον κόσμο που έζησε και ζει πάνω στη γη!

Μου φαίνεται πως φταίω εγώ για όλα τα κακά που γίνονται και ζητώ έλεος από το Θεό για εμένα και τους άλλους που παίρνουνε από εμένα την κακοσύνη των αμαρτιών μου!

Λέω «παράτεινον Κύριε το έλεός Σου… μην επιτρέψεις δοκιμασίες… παράτεινον…παράτεινον… παράτεινον…»

όμως, έρχεται απάντηση εδώ μέσα (έδειξε την καρδιά). Στο βάθος, βάθος…

Να γυρίσομε στο σπίτι του Πατέρα μας! Μας περιμένει με λαχτάρα και αγωνία!

Πάνω στο Σταυρό «ύφανε» για τον καθένα μας καινούργια λαμπερή στολή.

Αρκεί να τον αφήσομε να μας πλησιάσει. Αυτός φλέγεται να το κάνει.

Αν του το επιτρέψουμε, τότε μια ρανίδα από το Πανάγιο Αίμα Του, όταν σμίξει με ένα δικό μας καυτό δάκρυ μετάνοιας, όχι μόνο κάνει απόσβεση χρεών, αλλά μας καινουργιώνει κιόλας ενώπιον του Δικαιοκρίτου Θεού…

Εμένα που με βλέπεις, έχω κάνει χειρότερα από εσένα! Αλλά επιστρέφω κάθε μέρα κοντά Του και ελπίζω στο έλεός Του.

– Μη μου τα λες σ’ εμένα θεία Γαλάτεια αυτά», απάντησε η κοπέλα.

Σε ξέρω καλά. Ούτε αέρας δεν σε έχει αγγίξει. Τί μου λες τώρα ότι εσύ είσαι από εμένα χειρότερη…

– Και όμως παιδί μου, ισχύει απόλυτα αυτό που σου είπα, συνέχισε η ακατάκριτη και ταπεινότατη Γερόντισσα..!

Ο Θεός, παιδί μου, διαφορετικά κρίνει!

Είμαι χειρότερη από εσένα, γιατί ένοιωσα από μικρή την αγάπη του Θεού, αλλ’ όμως τις δωρεές Του δεν τις εργάσθηκα για την δική Του Δόξα!

Αυτό είναι βαρύτερο απ’ όσα έκανες εσύ!

Οσία Γερόντισσα Γαλακτια .

Του Αρχιμανδρίτου Αντωνίου Φραγκάκη, Ιεροκήρυκος της Ιεράς Μητροπόλεως Γορτύνης και Αρκαδίας, απόσπασμα.

 

 

Ἔλαβα, παιδί μου, τὴν ἐπιστολή σου, καὶ εἶδα σ’ αὐτὴ τὴν ἀνησυχία σου.

Ὅμως μὴ λυπᾶσαι, παιδί μου. Μὴν ἀνησυχεῖς τόσο. Καὶ ἂν πάλι ἔπεσες, πάλι σήκω. Ὀνομάσθηκες οὐρανοδρόμος. Δὲν εἶναι, παράξενο νὰ σκοντάφτει ἐκεῖνος ποὺ τρέχει. Μόνον χρειάζεται νὰ ἔχει ὑπομονὴ καὶ μετάνοια κάθε στιγμή.

Βάζε λοιπὸν μετάνοια συνεχῶς, ὅταν σφάλεις, καὶ μὴ χάνεις καιρό. Γιατί, ὅσον ἀργεῖς νὰ ζητήσεις συγχώρηση, τόσον δίνεις ἄδεια στὸν πονηρὸ νὰ ἁπλώνει μέσα σου ρίζες. Μὴν τὸν ἀφήνεις νὰ ἀποκτᾶ δικαιώματα εἰς βάρος σου.

Λοιπὸν μὴν ἀπελπίζεσαι ὅταν πέφτεις, ἀλλὰ ἀφοῦ σηκωθεῖς πρόθυμα βάζε μετάνοια λέγοντας·

– Συγχώρησε μέ, Χριστέ μου, ἄνθρωπος εἶμαι καὶ ἀσθενής.

Δὲν εἶναι ἐγκατάλειψη αὐτό. Ἀλλά, ἐπειδὴ ἔχεις ἀκόμα μεγάλη ὑπερηφάνεια κοσμική, κενοδοξία πολλή, σὲ ἀφήνει ὁ Χριστός μας νὰ σφάλλεις, νὰ πέφτεις. Νὰ μαθαίνεις κάθε μέρα αἰσθητὰ τὴν ἀδυναμία σου καὶ νὰ ὑπομένεις τοὺς φταῖχτες. Νὰ μὴν κατακρίνεις τοὺς ἀδελφούς, ἐὰν σφάλλουν, ἀλλὰ νὰ τοὺς ὑπομένεις.

Ὥστε, ὅσες φορὲς πέφτεις, πάλι νὰ σηκώνεσαι, καὶ ἀμέσως νὰ ζητᾶς τὴ συγχώρηση.

Μὴν ἀφήνεις λύπη στὴν καρδιά σου. Διότι ἡ χαρὰ τοῦ πονηροῦ εἶναι ἡ λύπη, ἡ ἀθυμία, ἀπὸ τὴν ὁποία γεννιοῦνται πολλὰ καὶ μὲ τὰ ὁποία γεμίζει πικρία ἡ ψυχὴ αὐτοῦ ποὺ τὰ ἔχει. Ἐνῶ ἡ διάθεση τοῦ μετανοοῦντος λέει: «Ἥμαρτον, συγχώρησον, Πάτερ»! Καὶ διώχνει τὴ λύπη. «Μήπως, λέει, δὲν εἶμαι ἄνθρωπος ἀσθενής; Λοιπόν, τί πρέπει νὰ κάνω»; Πράγματι, παιδί μου, ἔτσι εἶναι. Ἔχε θάρρος.:«Ἔκφρασις Μοναχικῆς ἐμπειρίας», ἔκδ, Ἱ.Μ.Φιλοθέου, Ἅγ. Ὅρος, σ. 127-129)

 

 

Αδελφέ μου, μη ζητάς τίποτε άλλο στην προσευχή σου εκτός από την μετάνοια, ούτε φώτα ούτε θαύματα ούτε προφητείες ούτε χαρίσματα καθόλου, παρά μετάνοια.

Η μετάνοια θα σου φέρει την ταπείνωση, η ταπείνωση θα σου φέρει τη Χάρη του Θεού, και ο Θεός θα σου έχει μέσα στην Χάρη Του ότι χρειάζεται για την δική σου σωτηρία και ότι άλλο, σε περίπτωση που χρειασθεί, για να βοηθήσεις μία άλλη ψυχή.":Αγ. Παΐσιος

Π Ε Ρ Ι   Μ Ε Τ Α Ν Ο Ι Α Σ

                         Σχετ. η 5.4 (Συγχώρηση) θεματική ενότητα της Β΄  Λυκείου

Θέμα για το οποίο ασχολήθηκαν περισσότερο απ’ όλα τ’ άλλα οι Πατέρες

Η μετάνοια στις ανατολικές θρησκείες δεν υπάρχει

Η μετάνοια -εξομολόγηση στους καθολικούς απρόσωπη γιατί ο κλήρος είναι δικαστής-διοικητής όχι πατέρας. Η αμαρτία παράβαση στους καθολικούς και όχι αρρώστια. Δεν εξομολογούμαστε σε Αγγέλους.

Όλες αρετές απλά μηδενικά χωρίς την μονάδα της μετάνοιας Ο διάβολος αγρυπνεί, νηστεύει, πιστεύει περισσότερο από εμάς όμως δεν μετανοεί, αν μετανοούσε θα τον συγχωρούσε ο Θεός.

Αγίους χωρίς νηστεία ,πολύ προσευχή, ελεημοσύνη, αγάπη, έχουμε. Άγιοι χωρίς μετάνοια δεν υπάρχουν. Άγιοι είναι οι μετανοημένοι όχι οι αναμάρτητοι.

Προϋπόθεση της συγχώρησης είναι η μετάνοια. Η μόνη αμαρτία που δεν συγχωρείται η αμετανόητη-ανεξομολόγητη, όποια και αν είναι.

Απαιτούμενος Χρόνος για τη συγχώρηση δεν υπάρχει. Ο ληστής σε μια στιγμή κέρδισε τον παράδεισο. Μοναχοί σε λίγο χρόνο έφτασαν σε πνευματικότητα που δεν έφτασαν άλλοι με άσκηση πολλών δεκαετιών. Τόσο σύντομα οδηγεί η μετάνοια στο Θεό ώστε ο Αββάς Ποιμήν τονίζει «Εγώ γαρ λέγω ότι εάν εξ όλης καρδίας μετανοήση άνθρωπος και μη προσθήση έτι ποιείν την αμαρτίαν, και εις τρείς ημέρας δέχεται αυτόν ο Θεός». «Αν θέλη ο άνθρωπος, μπορεί από την ανατολή ως τη δύση του ηλίου να φθάση στην αγιότητα», έλεγε ο Μέγας Αντώνιος διδάσκοντας τους μαθητάς του τη δύναμη της μετανοίας. Και Κλίμαξ σελ. 127,128.

« Δεν θα μας κρίνει ο Θεός γιατί είμεθα αμαρτωλοί αλλά γιατί δεν μετανοήσαμε » Άγ. Ισαάκ ο Σύρος και «δεν θα δώσομε λόγο, γιατί δεν εθεολογήσαμε, αλλά γιατί δεν επενθήσαμεν » Άγ. Ιωάννης Κλίμακος γιαυτό και «το μετανοήσαι σύνεσις εστί μεγάλη » Ερμάς εις Ποιμένα. Το αμαρτάνειν ανθρώπινον το μη μετανοείν δαιμονικό. Πάνω απ’ όλα όμως η μετάνοια μας λυτρώνει από το έσχατο και μέγιστο κακό την αιώνια οδύνη την κόλαση, χειρότερο του οποίου δεν υπάρχει αφού είναι το κακό των κακών. « Δεν θα κολαστούμε στη μέλλουσα ζωή γιατί αμαρτήσαμε ούτε θα καταδικαστούμε γι’ αυτό, αφού η φύση μας είναι δεκτική τροπής και αλλοιώσεως’ θα κολαστούμε επειδή αμαρτήσαμε και δεν μετανοήσαμε, ούτε στραφήκαμε από τον κακό δρόμο μας προς τον Κύριο, ενώ μας δόθηκε εξουσία και καιρός για μετάνοια, ώστε ν’ αποδείξομε το Θεό αγαθό – όπως είναι – και όχι εμπαθή, αντίθετα, με το να μας εκδικείται κατά κάποιο τρόπο και να οργίζεται. Πλήν όμως ο Θεός τιμωρεί την κακία κι όχι εμάς, γιατί είναι ελεύθερος από κάθε πάθος και από κάθε εκδικητικότητα, αν και λέγεται ότι συσχηματίζεται με τα έργα και τις διαθέσεις μας, σαν καθρέπτης και ανταποδίδει στον καθένα ανάλογα με όσα έπραξε στη ζωή» Όσιος Θεόγνωστος.

Δεν πάμε στην κόλαση γιατί αμαρτήσαμε αλλά γιατί δεν μετανοήσαμε. Στην κόλαση δεν πάνε οι αμαρτωλοί αλλά οι αμετανόητοι.Ο παράδεισος είναι γεμάτος αμαρτωλούς μετανοημένους.

Ο Θεός μας προκαλεί να μετανοήσουμε. «Αδάμ που ει». Ο Θεός ως κατ’εξοχήν αγάπη ζητά ευκαιρία, καραδοκεί να δείξουμε ίχνη μετανοίας για να μας συγχωρέσει. Αν έχομε πάρει το δρόμο της μετάνοιας έστω και αν δεν προλάβαμε σε έσχατη ανάγκη να εξομολογηθούμε έχομε συγχωρηθεί όπως δείχνουν τα παραδείγματα των Γεροντάδων της ερήμου ( βλέπε Γεροντικό σελ. 113,114,115,116,117,118 ) Όπως επίσης τη συνάντησή του ληστή με 99 φόνους, με το Γέροντα, και το διάλογο τους. Έχω κάνει 99 φόνους τώρα θα σκοτώσω και σένα να γίνουν 100. Αν είναι να ευχαριστηθείς νάναι ευλογημένο μόνο πήγαινε πρώτα να μου φέρεις λίγο νερό από την πηγή. Υπακούει ο ληστής, προσεύχεται ο Γέροντας. Καθυστερεί η επιστροφή του, βρίσκει νεκρό στην πηγή το ληστή. Προσεύχεται για την ψυχή του και του αποκαλύπτεται: Σώθηκε γιατί σου εξομολογήθηκε τις αμαρτίες του  ( 99 φόνους ), τους λογισμούς του ( να σε φονεύσει ), και δέχθηκε το επιτίμιο που του έδωσες να φέρει νερό. Άγνωστες όντως αι βουλαί του Κυρίου. Δεκτή και η έμμεση εξομολόγηση ανάγκης.

Ο δαιμονισμένος δεν αποκαλύπτει ποτέ αμαρτίες μετανοημένες –εξομολογημένες γιατί δεν υπάρχουν.

 Η μετάνοια επανορθώνει όλα και τα μικρά και τα μεγάλα, είναι αναγκαία σ’ όλα τα λάθη. Η μικρή πληγή αν δεν επουλωθεί έγκαιρα θα χειροτερεύσει θα οδηγήσει στον θάνατο. Όσο νωρίτερα θεραπεύεται τόσο ευκολότερα επανέρχεται η υγεία. Όσο μικρότερη η πληγή τόσο γρηγορότερη και ανωδυνότερη η θεραπεία « Μη περιφρονής κανένα σφάλμα, και αν ακόμη η πράξις είναι τόσο μικρά, ώστε να μη προκαλή σκάνδαλο’ φρόντιζε δε ταχέως να το επανορθώσης δια της μετανοίας, και αν ακόμη πολλοί διαπράττουν πολλά σφάλματα μικρά και μεγάλα και μένουν αμετανόητο. Μη γίνεσαι κριτής των πταισμάτων των άλλων, διότι έχουν κριτήν δίκαιον, « ο οποίος θα αποδώσει εις έκαστον κατά τα έργα αυτού ». Σύ κράτει το ιδικόν σου φορτίον και ελάφρυνέ το, όσο μπορείς. Διότι αυτός που προσθέτει βάρος εις το φορτίον του, ο ίδιος θα το βαστάση. Η μετάνοια είναι σωτηρία η μωρία είναι θάνατος της μετανοίας » Μ. Βασιλ. Λόγος ασκητικός.

Όχι να πολυχρονίζει η αμαρτία γιατί ριζώνει και δύσκολα εκριζώνεται.

Ο Άγ.Ιωάννης της Κλίμακας μάλιστα επισημαίνει ότι «η μετάνοια κάνει τον άνθρωπο καλύτερο από τον μη αμαρτήσαντα αν την εκμεταλευτεί, μένοντας κατάπληκτος από τα κατορθώματα των μετανοούντων στη «φυλακή» της Μονής του Σινά. Τους άθλους των αγωνιζομένων «είδα και τους εθαύμασα και εμακάρισα αυτούς που έπεσαν και πενθούν, περισσότερο από εκείνους που δεν έπεσαν και δεν πενθούν, για τον εαυτό τους, διότι με την πτώση τους σηκώθηκαν και στάθηκαν σε μια κατάσταση που δεν κινδυνεύουν πλέον».

Η πάλη της μετάνοιας δημιουργεί δυναμικούς, ζωντανούς, γενναίους, ανδρείους ανθρώπους του Θεού έστω και αν είναι πληγωμένοι. Στις μάχες άλλωστε πληγώνονται αυτοί που πολεμούν όχι αυτοί που φοβούνται να ανοιχθούν στον κίνδυνο της μάχης.

« Μετά το πληγήναι ημάς, εάν θέλωμεν ανδρειότεροι και εμπειρότατοι δια θερμής μετανοίας γινόμεθα. Μετά γάρ το πληγήναι και θανείν πάλιν αναστήναι και πολεμείν, των γενναιοτάτων και άγαν ανδρείων εστιν, όπερ και πολλού άξιον εστιν και θαύματος πλήρες. Το μεν γαρ απλήγους διατηρηθήναι ουκ έστι των εφ’ ημίν, το δε αθανάτους είναι ή θνητούς το εφ’ ημίν εστί» Αγ. Συμεών ο Θεολόγος. «Τα δάκρυα της μετάνοιας είναι σαν πλημμυρισμένος ποταμός που παρασύρει όλα τα τείχη της αμαρτίας»  Όσιος Νικήτας, και είναι τόση η δύναμή τους που ακόμα και τα στίγματα, τις ουλές της αμαρτίας εξαφανίζει τονίζουν οι Πατέρες.