Eπιστροφή στην κανονικότητα

Επιστροφή στην κανονικότητα. Kαι τώρα;

Από Ελένη Μανιωράκη - Ζωιδάκη Τελευταία Ενημέρωση Ιούλ 19, 2019

Αναδημοσίευση από εφ. Πατρίς Ηρακλειου

 84

Κοινοποίηση

Τόσα χρόνια τώρα, Έλληνα, σε στόλισαν τόσες φορές με το κοσμικό επίθετο του φασίστα και ρατσιστή που τελικά το εξέλαβες  σαν τιμητικό παράσημο και το επιδείκνυες με καμάρι για να δείξεις ότι έμεινες προσηλωμένος στις αιώνιες αξίες της φυλής σου.

Τώρα με την αλλαγή (της χιλιοστής εξηκοστής πέμπτης, λέω εγώ) σελίδας που γυρίζει  η Ελλάδα, φοβάσαι και με το δίκιο σου μήπως σου αφαιρέσουν την τιμητική αυτή διάκριση που τόσα χρόνια φόρεσες  κατάσαρκα, διακριτικό παράσημο του Έλληνα πατριώτη. Δεν λέω, στην αρχή γνωρίζοντας την αληθινή έννοια των λέξεων να έγινες  έξω φρενών.

Σιγά σιγά όμως άλλαξες διάθεση.

Γιατί  κατάλαβες ότι σε φώναξαν φασίστα  και ρατσιστή:

Όταν είπες πως η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες και  το Αιγαίο ανήκει  στην Ελλάδα.

Όταν αντέδρασες για το ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ.

Όταν φώναζες για τη Μακεδονία. Εδώ βέβαια σε ονόμασαν και  ετερόκλητο όχλο και χρυσαυγίτη.

Όταν φώναζες γιατί έκαναν την χώρα ξέφραγο αμπέλι και μπαινόβγαινε εκτός από τους πρόσφυγες κι ο κάθε καταζητούμενος στην χώρα του, χωρίς κανέναν έλεγχο σχίζοντας επιδεικτικά τα έγγραφά του στην ακτή σύμφωνα με πολλές μαρτυρίες. Όταν αναρωτήθηκες γιατί οι Σύροι δεν μετακινούνται προς τις ελεύθερες περιοχές της πατρίδος τους και ριψοκινδυνεύουν την ζωή των παιδιών τους στην θάλασσα.

Κι ειδικά που τόλμησες να αναρωτηθείς γιατί το 80% τουλάχιστον όπως παραδέχτηκε και ο Μουζάλας ήταν άνδρες σε μάχιμη ηλικία και δεν έμειναν πίσω να υπερασπιστούν τους γονείς, την γυναίκα, τα παιδιά, την πατρίδα τους αλλά έσπευσαν  για λύσουν το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας σου.

Όταν αναρωτήθηκες γιατί να μπαίνουν άτομα από 77 χώρες του κόσμου και  γιατί δεν υπάρχουν πρόσφυγες από την Αιθιοπία που τα παιδάκια κυριολεκτικά λιμοκτονούν, φασίστας γιατί τόλμησες να αναρωτηθείς. Εχθρός σου όμως, δεν κατάλαβαν δεν ήταν οι μετανάστες, θύματα είναι κι αυτοί αλλά το σχέδιο της παγκοσμιοποίησης.

Όταν διαμαρτυρήθηκες γιατί έγινε η γειτονιά σου γκέτο, ήσουν φασίστας και ρατσιστής σεσημασμένος.

Με το που τόλμησες να ψελλίσεις πως χιλιάδες Έλληνες είναι στο δρόμο, γιατί η καλή κυβέρνηση με ηλεκτρονικούς αντισυνταγματικούς πλειστηριασμούς τους πέταξε έξω από τα σπίτια τους  ενώ άλλοι ζουν σε ξενοδοχεία και μεζονέτες με τις δικές σου εισφορές και λιάζονται και ζήτησες την ίδια μεταχείριση και για τους Έλληνες, ήσουν καραφασισταριό. Κι αν τα χρήματα τα δίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση, γιατί δεν τους τα έδωσε στην πατρίδα τους, αλλά τους έστειλε να καταλάβουν την δική σου.

Όταν διαμαρτυρήθηκες γιατί η κόρη σου δεν μπορούσε να κυκλοφορήσει έξω όταν νύχτωνε.

Αλλά και όταν τόλμησες να διαμαρτυρηθείς για την φρικτά κακοποιημένη Μυρτώ που έμεινε φυτό το κοριτσάκι! Ε, τώρα δεν το συζητάμε! Ήταν φρικτά ρατσιστικό.

Όταν τρόμαξες με το να βλέπεις στον δρόμο, στην γειτονιά σου συμπλοκές και μαχαιρώματα, σε είπαν  και ξενοφοβικό.

Ειδικά πρόσφατα που άλλαξαν και τον ποινικό κώδικα και αμόλησαν 2.500 καταδίκους κι  που έκαναν και την τρομοκρατία πλημμέλημα, τσιμουδιά αρχιρατσιστή που δεν σέβεσαι τις ευάλωτες ομάδες.

Όταν αντέδρασες για το Τέμενος (αντί για τζαμί) μιας και δίνει δικαιώματα εδαφικά και πολιτικά  στην καρδιά της πατρίδος σου, φασίστας ήσουν.

Κι ακόμα πιο φασίστας που τολμάς και αμφισβητείς  τις ουρανοκατέβατες  ΜΚΟ λέγοντας ότι έγιναν κράτος εν κράτει και όχι μόνο!

Όταν σου αφαίρεσαν από τα σχολικά τον Θουκυδίδη, τόλμησες και το ανέφερες! Το ίδιο και με τους συνωστισμούς! Και τους Περσικούς πολέμους και με την μινωική εποχή εντελώς εξαφανισμένη από τα σχολικά εγχειρίδια. Και με την ΑΝΤΙΓΟΝΗ. Γιατί αυτή διδάσκει αντίσταση στους νόμους τους και βάζει υπεράνω τους θεϊκούς και ηθικούς νόμους, βούλωστο ρε φασίστα που θα σηκώσεις και κεφάλι και θα αμφισβητήσεις το ΚΑΘΕΣΤΩΣ!

Κι ακόμα χειρότερα ρε φασισταριό, τόλμησες και αντέδρασες για την αφαίρεση του Παύλου Μελά!

Φασίστας, γιατί τόλμησες και κράτησες την Ελληνική σημαία χωρίς να είσαι τουλάχιστον ολοτσίτσιδος! Οπότε, ξύλο στον φασίστα γιατί δεν σου άρεσε το καθεστώς του ασύλου στο πανεπιστήμιο που επέτρεπε την προπηλάκιση των καθηγητών και  καταστροφή της κρατικής περιουσίας.

Κι έφαγες και του κόσμου τα χημικά στη μούρη κι εσύ και τα παιδιά σου μαζί σε κάθε διαμαρτυρία που τόλμησες.

Χώρια τις πλάτες που έκαναν στους κάθε λογής “μπαχαλάκηδες”! Με αποκορύφωμα να σου λένε πως οι μολότωφ δεν σκότωσαν κανέναν, ξεχνώντας την Μαρφίν και με τους γνωστούς -αγνώστους δολοφόνους να είναι ελεύθεροι και να πολιτεύονται κι από πάνω!

Το να επιλέγεις όμως ποιος θα μπει στο σπίτι σου και στο μεγάλο σπίτι σου την Ελλάδα, δεν  είναι ρατσισμός. ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ.

Το να ενοχλείσαι με την κουλτούρα του άλλου, εάν κι εφόσον παράγει απειλή ως προς τον τρόπο ζωής σου και την ελευθερία των κινήσεων σου δεν  είναι ρατσισμός ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ.

Το να αντισταθείς σε  κάποιον  που εισέβαλε στο σπίτι σου,  όρμησε στην γυναίκα σου, βίασε την κόρη σου  μπροστά στα μάτια σου δεν  είναι ρατσισμός είναι υπεράσπιση ΤΗς ΙΕΡΑΣ ΣΟΥ ΕΣΤΙΑΣ.

Όλα αυτά τα αφύσικά, τα παράλογα, τα μη κανονικά τα έβλεπες, αλλά έπρεπε  να κάτσεις και να βγάλεις τον σκασμό γιατί κάποιοι λογίζονται… πιο ίσοι από εσένα και η ελευθερία τους δεν έχει όρια, ενώ η δική σου έχει! Μην έχεις παράπονο βρε αχάριστε,  εσύ φταις που δεν εφάρμοσες την εναλλακτική λύση που σου πρότειναν, να κάνεις πως κοιμάσαι !Κι όχι να ζητάς κι  αστυνόμευση.

Για όλα αυτά έφθασε η ώρα  που η προσφώνηση «φασίστας και ρατσιστής» έφθασε να είναι τιμή σου και καμάρι σου.

Έλληνες   προσπάθησαν να σας κάνουν απάτριδες  κι ανθέλληνες  στο όνομα της παγκοσμιοποίησης, οι αιώνιοι «φιλέλληνες» που πάντα ήθελαν «το καλό σας». Αλλά λέω να πιστεύω ότι απέτυχαν. Και να ’ταν ανιστόρητοι θα τους συγχωρούσες, αλλά γνωρίζεις ότι όλα τούτα γίνονται εσκεμμένα, «για να αφανίσουν από το πρόσωπο της γης την άθλια φυλή σου».

Και τώρα με την επάνοδο όπως λένε στην  κανονικότητα, τώρα  που οι λέξεις θα πάρουν την σωστή τους θέση στο ελληνικό λεξιλόγιο, αναρωτιέσαι πώς θα αποχωριστείς  όλο αυτά τα κοσμητικά  επίθετα που σε στόλιζαν και σε χαρακτήριζαν γνήσιο πατριώτη, αληθινό Έλληνα, έτοιμο να υπερασπιστείς  τα ιερά και όσια της φυλής σου όπως πρόγονοι μοναδικοί μας  δίδαξαν με το παράδειγμα τους.

Είναι να μην επικρατήσει  η λογική του παράλογου γιατί τότε πια  άντε να αλλάξεις πεποιθήσεις. Οψόμεθα.

*Η Ελένη Μανιωράκη είναι δασκάλα και λογοτέχνις

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

Αναδημοσίευση από το CRETA MAGAZIN και Πατρίς Ηρακλείου

    Παιδικές Αναμνήσεις της Γερμανικής Κατοχής

              

                                Του  Γιώργη Σ. Καλογεράκη

.

       Θυμάμαι τη μέρα που έφευγε ο πατέρας μου για τον πόλεμο στην Αλβανία, τη μάνα μου να κλαίει και να ετοιμάζει το βουργίδι του για το ταξίδι.

      Τον καιρό που ήταν στον πόλεμο,  κάθε βράδυ μας έβαζε η μάνα μου τα τρία αγόρια και κάναμε προσευχές και μετάνοιες για να τον φυλάει ο Θεός και να γυρίσει γερός  και όταν σταματούσαμε μας φώναζε να συνεχίζουμε.

    Αργότερα τις μέρες της μάχης της Κρήτης, oι καλογερήδες είχαμε πάει κάτω από το χωριό  με τα ζώα μας, στου Σαμπάνη το Χάρακα άρμεγαν  τα ζώα και πίναμε το γάλα τα παιδιά και κοιμόμουν δίπλα στη γιαγιά μου τη Χαρίκλεια(Κατσαντωνιά). Άλλη φορά με κρατούσε από το χέρι έξω από το χωριό και πετούσαν χαμηλά Γερμανικά αεροπλάνα και ’γω φοβισμένος με τον εκκωφαντικό ήχο τους, που τα έβλεπα πρώτη φορά, έλεγα στη γιαγιά μου: Αεροπλάνα γιαγιά, Παναγία μου βλέπει το μπαμπά μου. Τότε έριξαν μια βόμβα που ευτυχώς έπεσε έξω από το χωριό.

      

     Τη μέρα που γύρισε από την Αλβανία ο πατέρας μου, το καλοκαίρι του 1941, θυμάμαι που βγήκαν στους δρόμους του χωριού  οι άνθρωποι να τον υποδεχτούν και κατέβαιναν προς το σπίτι. Ο μικρός αδελφός μου Κυριάκος τον είχε ξεχάσει, δεν τον γνώριζε και δεν τον πλησίαζε.

       Την κατοχή θυμάμαι ένα Γερμανό που ήλθε στο σπίτι και ζητούσε από τη μάνα μου αυγά και κότες. Η μάνα μου φοβόταν να μπει στο στάβλο και μου λέει εμένα να μπω να φέρω τ’ αυγά. Τότε βλέποντας έξω μια μικρή κότα που την είχα με σπάγκο στο πόδι για να την παίζω την παίρνει και ’γώ μετά έκλαιγα που μου πήρε το παιχνίδι μου.

         Μας είχαν αυστηρά αρμηνέψει  να μην απαντάμε στις ερωτήσεις των Γερμανών, όταν ερχόταν στο σπίτι και έψαχναν που είναι ο πατέρας μου, γιατί δεν πήγαινε στα έργα στο Τυμπάκι. Καθόμαστε αμίλητοι στην πεζούλα και στην ερώτηση, που μπαμπάς; σηκώναμε αρνητικά τους ώμους μας.

     Θυμάμαι όταν ο πατέρας μου έφερε στο σπίτι το Μανώλη το Ντισπυράκη μετά την διαφυγή του από τους Γερμανούς κάτω από το Άνω Μέρος και του έβγαλαν τα γερμανικά ρούχα που του φορούσαν και τα κόκκινα γερμανικά στιβάνια, έσκαψαν λάκκο στην αυλή του σπιτιού και τα έθαψαν, ντύνοντάς τον με πολιτικά.

     Άλλοτε είχαν ειδοποιήσει τον πατέρα μου να μην ξαναπλησιάσει τους Γερμανούς γιατί τον έχουν υποψιαστεί, ότι ως Πρόεδρος του Άι-Γιάννη Αμαρίου, τους κοροϊδεύει και συνεργάζεται με τους Άγγλους και τους αντάρτες.  Έτσι δεν έμπαινε στο χωριό και έμενε τη νύχτα στο αλώνι μας κάτω από το χωριό και του πηγαίναμε εκεί φαγητό.

          Θυμάμαι να έρχεται τις νύχτες ο πρωτοξάδελφος του πατέρα μου, παπά-Κυριάκος Κατσαντώνης, που ήταν στο αντάρτικο. Χτυπούσε το τζάμι στο μικρό βορεινό παραθυράκι, του ανοίγαμε, καθόταν στο τζάκι το χειμώνα, έτρωγε, έπινε και συνέχιζε. Συχνά είχε αμύγδαλα στις τσέπες του και έδινε σε μας τα μικρά.

        Άλλοτε, ενώ αλωνεύαμε ήλθε ο Ζωιδαντώνης και κουβέντιαζαν με τον πατέρα μου για την αντίσταση. Λέει στον πατέρα μου: «Συναδέλφι, (ο παπούς μου είχε βαπτίσει αδελφό του), δεν θέλω τίποτα άλλο παρά να πιάσω ένα Γερμανό να τον σκοτώσω  και να ….» σκληρά λόγια. Ο πατέρας μου του απαντά. Όχι μωρέ συναδέλφι ετσά. Σκότωσέ τον και μέχρι εκειά, όχι τέτοια πράματα. 

      Όταν έκαψαν το Άνω Μέρος, επειδή υπήρχε φόβος ότι θα κάψουν και το χωριό μας, θυμάμαι που οι καλογερήδες έφεραν τα υφαντά τους, τις πατανίες, το ρουχισμό και τα κατέβασαν σ΄ ένα ξεροπήγαδο που ήταν στην αυλή του σπιτιού μας.

       Τότε ήλθαν και έμεναν δίπλα μας στη γιαγιά μου ο αδελφός της από το καμένο Άνω Μέρος, Κατσαντώνης  Κωστής (Βλαντάκης) και η οικογένειά του και παίζαμε με τα παιδιά του.

Η Κρητική Εθνεγερσία του 1821

Αναδημοσίευση από εφ. Ρεθεμνιώτικα Νέα

H Εθνεγερσία του 1821 και η ιστορία της Κρήτης

28/05/2019

Του ΓΙΑΝΝΗ Σ. ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗ*

Στα μαθητικά μου χρόνια διδάχτηκα την Ελληνική ιστορία και δίδαξα για πολλά χρόνια από σχολικά εγχειρίδια, στις τελευταίες τάξεις δημοτικών σχολείων. Είχα πάντοτε την απορία: ΓΙΑΤΙ έχουν γραφεί ελάχιστα στα βιβλία της ιστορίας του ΟΕΔΒ για τις μακροχρόνιες Κρητικές επαναστάσεις για την αποτίναξη του Τουρκικού ζυγού; Και όμως έγιναν μεγάλες σε διάρκεια και πολλές θυσίες, επαναστάσεις:

Η Επανάσταση του 1821-28, η Επανάσταση 1866-69 με το ολοκαύτωμα του Αρκαδίου, η Επανάσταση 1770 με τον ήρωα Δασκαλογιάννη και άλλες τοπικές εξεγέρσεις στα Σφακιά, στον Αποκόρωνα, στο Μυλοπόταμο στη Μεσσαρά κτλ. Αλλά και επαναστάσεις αιματηρές κατά των Βενετών και των Αράβων κατακτητών.

Μόνο ένα σύντομο κεφάλαιο θυμούμαι στο βιβλίο της ιστορίας ΣΤ' δημοτικού, με τον τίτλο ΣΟΥΛΙ-ΜΑΝΗ-ΣΦΑΚΙΑ και την επανάσταση του 1770 με τον ηρωικό θάνατο του Δασκαλογιάννη.

Ελάχιστοι Κρητικοί αναφέρονται ως μέλη της Φιλικής Εταιρείας: Ο Ρεθεμνιώτης (από το Νευς Αμάρι) Εμμ. Βερνάρδος, ο πρώτος επίσημος κήρυκας της Φιλικής Εταιρείας στην Κρήτη (μυήθηκε 1 Σεπτεμβρίου 1816 στο Ιάσιο), ο Ηρακλειώτης έμπορος Μαγδαληνός, ο επίσκοπος Αρτέμιος, ο Γεράσιμος Παρδάλης, ο Κριτοβουλίδης, οι Σφακιανοί πλοιοκτήτες Π. Ψαρουδάκης και Ανδρέας Φασούλης και πολλοί άλλοι (Τα ονόματα αναφέρονται στην ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ Θεοχ. Δετοράκη Σελ. 319).

Αναφέρονται παρακάτω συνοπτικά οι αγώνες, οι θυσίες του Κρητικού λαού και η μακροχρόνια σκλαβιά από τους πάντοτε αιμοβόρους κατακτητές:

Το 825 μ.Χ. καταλαμβάνεται η Κρήτη από τους Άραβες.

Το 961 ελευθερώνεται από το Νικηφόρο Φωκά.

Το 1210 καταλαμβάνεται από τους Ενετούς.

Το 1669 από τους Τούρκους.

1822-24 καταπνίγεται η επανάσταση των Κρητών από τους Αιγυπτίους.

1836-1898 συνεχίζεται η ακόμα πιο σκληρή Τουρκική σκλαβιά.

1898 η Κρήτη ελευθερώνεται από τους Τούρκους (Κρητική Πολιτεία).

1913 Ένωση της Κρήτης με τη μητέρα Πατρίδα.

Ακολουθεί βέβαια η απάνθρωπη και για την Κρήτη Γερμανική κατοχή (1941-1945) αλλά με αγώνες της Εθνικής Αντίστασης.

Έπειτα από τόσους αγώνες, θυσίες και ολοκαυτώματα, τα ιστορικά γεγονότα στην Κρήτη νομίζω ότι ελάχιστα αναφέρονται από τους ιστορικούς και ελάχιστα διδάσκονται στα σχολεία.

Στην πεντάτομη Ιστορία του Ελληνικού Έθνους του Κων/νου Παπαρηγόπουλου 1815-1891 ελάχιστα αναφέρονται για τους απελευθερωτικούς αγώνες των Κρητών και για την Εθνεγερσία του 1821. Μήπως ήταν νωρίς για τη συγγραφή των ιστορικών γεγονότων στην Κρήτη; Μήπως δεν έγραψαν σύγχρονοι τότε Κρητικοί για τις μακροχρόνιες αιματηρές επαναστάσεις στην Κρήτη;

Και όμως υπάρχουν σήμερα επιστήμονες που καταγράφουν την τοπική ιστορία και πιστεύω ότι ο ιστορικός του μέλλοντος θα λάβει υπόψη του την καταγραφή.

Στην εφημερίδα «Ρεθεμνιώτικα Νέα» σελ. 10 της 27^ης Μαρτίου 2019 δύο Ρεθεμνιώτες από τον Άγιο Ιωάννη (χλιαρό) Αμαρίου, ο Ευτύχιος Καλογεράκης και ο Σταύρος Φωτάκης, ο πρώτος, διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών και Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων και ο δεύτερος Αντ/γος της Αστυνομίας ε.α., με πανεπιστημιακές σπουδές κατέγραψαν μέρος της τοπικής ιστορίας του χωριού μας:

Κατέγραψαν την ηρωική δράση του ήρωα καλόγερου καπετάν Μητροφάνη (1798-1829).

Για την επαναστατική δράση του έχει γράψει ο γιατρός Γεώργιος Εμμ. Ανδρεδάκης από το Φουρφουρά στα «Ιστορικά Σημειώματα» το 1926 αλλά και η γνωστή πολυγραφότατη δημοσιογράφος μας Εύα Λαδιά στο βιβλίο της «Ρεθεμνιώτες Ήρωες του 1821».

Ο Μητροφάνης γεννήθηκε στον Άγιο Ιωάννη Αμαρίου. Η μεγάλη Επανάσταση του 1821 τον βρήκε να αγωνίζεται ως Αρματολός-Χαΐνης (Χαΐνης λεγόταν από τους Τούρκους, που στην Αραβική γλώσσα σημαίνει επίβουλος, αχάριστος, προδότης). Έγινε ο φόβος και ο τρόμος των Τούρκων που είχαν έδρα το Βαθιακό Αμαρίου.

Αναγκάστηκε να καταφύγει στην Ι.Μ. Ασωμάτων και να γίνει μοναχός για να χάσουν τα ίχνη του οι Τούρκοι, αλλά χωρίς να σταματήσει τη δράση του. Το 1825 μεταβαίνει με άλλους Κρητικούς εθελοντές στην Πελοπόννησο για να ενισχύσει τους Έλληνες εναντίον του Ιμπραήμ. Επιστρέφει στην Κρήτη το 1827 και συνεχίζει τον αγώνα. Οι Τούρκου πληροφορήθηκαν έντρομοι την επιστροφή του και τον επικήρυξαν. Του έστησαν ενέδρα κοντά στο μοναστήρι και τον πυροβόλησαν ομαδικά. Καθυστέρησαν να πλησιάσουν από φόβο, αλλά όταν διαπίστωσαν πως ήταν νεκρός, έκοψαν το κεφάλι του και αφού πέρασαν από τον Άγιο Ιωάννη και βεβαιώθηκαν πως ήταν το κεφάλι του Μητροφάνη, το μετέφεραν στο Ηράκλειο.

Ο Δήμος Ρεθύμνης το 2010, με πρόεδρο του Δημ. Συμβουλίου τον κ. Μανώλη Λίτινα επί δημαρχίας κ. Γεωργίου Μαρινάκη, τίμησε τον ηρωικό καλόγερο με την ονοματοθεσία ενός νέου δρόμου (πάροδος Θεοτοκοπούλου στην Καλλιθέα) με το όνομα Οδός «Ιερομονάχου Μητροφάνη».

Ένας χαρισματικός νέος Ιερέας ο Στυλιανός Νικ. Καλογεράκης, 7^η γενιά των Καλογεράκηδων μετά τον Μητροφάνη, έχει δώσει στο έκτο του παιδί το όνομα Μητροφάνης. Συνηθίζεται στην Κρήτη να δίνονται στις νεότερες γενιές ονόματα σημαντικών προσωπικοτήτων.

Μεγάλη τιμή σε αυτούς που τιμούν τους αγώνες και τις προσωπικότητες του τόπου τους.

* O Γιάννης Καλογεράκης είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός

Μακαριστός π. Νικόδημος, Ηγούμενος Ι.Μ. Μακαριωτίσσης Βοιωτίας

Μακαριστός π. Νικόδημος, Ηγούμενος  Ι. Μ. Μακαριωτίσσης Βοιωτίας                                                                 

                                                                                           

                                                       

        

Mακαριστέ Γέροντα Νικόδημε.

       Καλό παράδεισο δίπλα στον Τριαδικό Θεό που παιδιόθεν αγάπησες, πόθησες και ολοκληρωτικά δόθηκες. Σ’ όλη σου τη ζωή «τον αγώνα τον καλόν ηγώνισες, τον δρόμον τετέλεκες, την πίστην τετήρηκες λοιπόν απόκειταί  σοι ο της δικαιοσύνης στέφανος όν αποδώσει σοι Κύριος εν εκείνη τη ημέρα ο δίκαιος κριτής». Θα σου είμαστε ευγνώμονες, για όσα έκανες για μας και για όσα θα συνεχίζεις να κάνεις με την πολύ σου παρρησία και αγάπη.

     Αγάπησες υπερβαλλόντως το Θεό και τον άνθρωπο «τον εν σαρκί περιπολών Θεό» και αγαπήθηκες και ο ίδιος ανάλογα. Έλκυσες κοντά σου, όχι τυχαίως, πλήθος ιερωμένων, μοναχών, μοναζουσών, λαϊκών, νέων και ώριμων, μορφωμένων και αγραμμάτων, ισχυρών και αδύναμων, πλούσιων και πτωχών, χωρίς διακρίσεις,  που σου εμπιστεύθηκαν ότι πολυτιμότερο έχει ο άνθρωπος, τη ζωή του, τα παιδιά του, τις όποιες επιλογές του.

       Ο αγωνιστής, έμπειρος και έμπλεος θείου ζήλου, φωτισμού και αρετής Γέροντας, είχε το χάρισμα του Πνευματικού, της διάκρισης, της διορατικότητας και προορατικότητας, ακτινογραφούσε την ψυχή. Αγαπούσε υπερβαλλόντως, πονούσε, υπέφερε, έλιωνε στην προσευχή, βίωνε ως δικά του τα προβλήματα των πνευματικών του παιδιών,  προβληματιζόταν για την γενική αποστασία από το δρόμο του Θεού και φοβόταν για τα οδυνηρά αποτελέσματά της.

        Φαινόταν προς τα έξω αυστηρός και αυτό απέτρεπε πολλούς να τον προσεγγίσουν, αλλά έκρυπτε μέσα του αφάνταστη ευαισθησία. Όταν έκρινε ότι η αυστηρότητα μόνο, θα βοηθήσει σε ατομικό επίπεδο τη χρησιμοποιούσε και δεν την απέκλειε. Το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν η πνευματική καλλιέργεια των ανθρώπων, όλα τα άλλα, αξιώματα, πλούτος, εξουσία, μόρφωση ήταν σκόνη και καπνός με δευτερεύουσα σημασία.

       Θυσιάστηκε ατέλειωτες ώρες στην ανιδιοτελή προσφορά της εξομολόγησης. Έσωσε ανθρώπους από τα πρόθυρα της αυτοκτονίας, των διαζυγίων, της διάλυσης της οικογένειας, των φόνων, των ναρκωτικών, της ψυχοπάθειας και της διάλυσης της προσωπικότητας. Τον βασάνιζε αφάνταστα η αμαρτία που έβλεπε στους ανθρώπους και η θλίψη που προκαλεί στο Θεό. Ήταν όμως συγκαταβατικός στον άνθρωπο της αμαρτίας και περίμενε υπομονετικά την επιστροφή και έγερσή του. 

      Ζητούσε απ’ όλους, εγγάμους-αγάμους πνευματική ζωή, καθημερινή αφιέρωση στην προσευχή, αγώνα κατά των παθών, τήρηση της Ορθόδοξης πνευματικότητας, γνωρίζοντας ότι μόνο αυτά μπορεί πραγματικά να ξεκουράσουν την ψυχή και να ισορροπήσουν το σύγχρονο άνθρωπο. Ο σκοπός είναι για όλους ο ίδιος, η μέθοδος διαφέρει. Η εποχή είναι δύσκολη και πρέπει να πιάσουμε τα άκρα και την ακρίβεια της πίστης  για να γλιτώσουμε τόνιζε.

        Επέμενε στην τήρηση των δεδομένων της προσευχής και της πνευματικής ζωής και μέσα στην οικογένεια, την ιδιαίτερη φροντίδα και ευθύνη των γονιών για τα παιδιά τους, την καθοδήγηση, επίβλεψη και φροντίδα τους, με διάκριση και αγάπη ως την πιο σίγουρη αγωγή, γιατί θα τους ζητηθεί λόγος από το Θεό.

       Θεωρούσε ιδιαίτερης αξίας και πηγή ευλογιών την υπακοή, χωρίς ποτέ να την επιβάλλει, γνωρίζοντας ότι «ο τον Πνευματικόν Πατέρα λυπών, τον Θεόν λυπεί» 

     Οι Πατέρες της Μονής που έχουν δει και ζήσει μαζί του τόσα πνευματικά και υπερφυσικά σημεία, θεωρώ ότι σιγά-σιγά πρέπει να αρχίσουν να καταγράφουν τις εμπειρίες τους, τις νουθεσίες του, τις διδασκαλίες του κατά θέματα, ως συνέχεια και διαιώνιση του έργου του, για την πνευματική ωφέλεια των πιστών και των χιλιάδων ευεργετηθέντων από το έργο του.

                                                     Να έχουμε την ευχή του

                                           Ευτύχιος  Σ. Καλογεράκης M.A., Ph.D.

      

                                          

,

Ο ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΜΙΣΟΓΥΝΙΣΜΟΣ

Ο ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΜΙΣΟΓΥΝΙΣΜΟΣ

Αναδημοσίευση από εφ. Πατρίς Ηρακλείου

                               ΕΥΤΥΧΙΟΣ Σ. ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗΣ Μ.Α., Ph.D.

                                   

       8^η Μαρτίου η παγκόσμια ημέρα γυναίκας. Του πιο ταλαιπωρημένου και βασανισμένου πλάσματος στην ιστορία μέχρι και σήμερα, που ακόμα και οι αρχαιοελληνικοί πολιτισμοί, παρόλο το μεγαλείο τους, οικτρά την υποτίμησαν, εκτός από τον Μινωικό και Σπαρτιατικό στους οποίους είχε καλύτερη θέση. Ήταν μεγάλη ατυχία να είσαι γυναίκα στην αρχαιότητα.

     Εντύπωση ιδιαίτερη προξενεί το γεγονός, ότι δεν υπήρξε ούτε μία γυναίκα Βασιλέας στους αρχαιοελληνικούς πολιτισμούς, ούτε είχε δικαίωμα στην εξουσία. Την άποψη αυτή τη στήριζαν δυστυχώς και διακεκριμένοι οι φιλόσοφοι. Ο Σταγειρίτης Αριστοτέλης υποστηρίζει: «Τὸ ἄρρεν πρὸς τὸ θῆλυ φύσει, τὸ μὲν ἄρχον τὸ δὲ ἀρχόμενον» Βλ. Αριστοτέλους, Πολιτικά Α΄, 5, 13, συμφωνώντας με τον Μένανδρο, που έλεγε ότι η φύση δεν έδωσε την εξουσία στη γυναίκα, ούτε πρέπει να της εμπιστεύεσαι τα της ζωής σου Βλ. Μενάνδρου, Γνώμαι Μονόστιχοι, 151.Ο Σοφοκλής επίσης στην Αντιγόνη συμφωνεί ότι «Γυναίκα, όσο ζω, δεν κάνω κυβερνήτη και ω τιποτένιο εσύ κορμί, που σε τραβά γυναίκα!». Και συμπληρώνει ο άλλος τραγικός Ευριπίδης: «είναι ντροπή, να κυβερνά το σπίτι μια γυναίκα κι όχι ο άντρας της» Βλ. Ευριπίδου, Ἠλέκτρα, 932.

 Αντίθετα, στο Χριστιανισμό στον οποίο ο ανώτερος και αγιότερος άνθρωπος σε όλες τις εποχές, πάνω και από Αγγέλους θεωρείται μια γυναίκα, η Παναγία, είναι φυσιολογικό να μη θεωρεί ντροπή το να κυβερνάται από γυναίκα. Απόδειξη αυτού υπήρξαν οι 3 αυτοκράτειρες του χριστιανικού Βυζαντίου, (Ειρήνη η Αθηναία 752 μ.Χ, Θεοδώρα 980 μ.Χ, Ζωή η πορφυρογένητη 1000 μ.Χ.) που διακυβέρνησαν το Βυζάντιο, άσκησαν χρηστή διοίκηση και μνημονεύονται για τις εξαίσιες αποφάσεις τους. Αξιοσημείωτο, επίσης, ότι τρία βιβλία της Π. Διαθήκης φέρουν ονόματα γυναικών: Ρουθ, Εσθήρ, Ιουδήθ και υπήρχαν  προφήτιδες, όπως η Μαριάμ,η Ολδά και ηγέτηδες όπως η Δεβώρα κλπ.

       Χαρακτηριστικό επίσης της υποτίμησης της γυναίκα στην αρχαία Ελλάδα, είναι ότι τους Ολυμπιακούς αγώνες, ξένοι, βάρβαροι, ακόμη και δούλοι μπορούσαν να παρακολουθούν. Απαγορευόταν όμως ρητά, επί ποινή θανάτου δια κρημνισμού από το Τυπαίον όρος, να εισέρχονται στο στάδιο και να παρακολουθούν τους αγώνες οι γυναίκες, ακόμα και να διαβαίνουν τον Αλφειό ποταμό κατά τις απαγορευμένες ημέρες, εκτός ορισμένων παρθένων. Βλ. Παυσανίου, Ἑλλάδος περιήγησις, Ηλιακά Α΄, 5, 6, 7-8.

 Η μόνη ενήλικη γυναίκα που μπορούσε να παρακολουθήσει τους αγώνες ήταν η ιέρεια της θεάς Δήμητρας. Η μοναδική έγγαμη γυναίκα που τόλμησε να παραβιάσει το άβατο της Ολυμπίας ήταν η Καλλιπάτειρα από τη Ρόδο, που μπήκε κρυφά μεταμφιεσμένη, για να παρακολουθήσει το γιο της που αγωνιζόταν και δεν την εκτέλεσαν επειδή ήταν κόρη και αδελφή ολυμπιονικών.

      Μεγάλο μέρος των φιλοσόφων ήταν μισογύνηδες με πιο ακραίους τον Μένανδρο, Ευριπίδη, Σοφοκλή, Πλούταρχο. Ο Θαλής έλεγε πως ευχαριστεί την τύχη, που γεννήθηκε άντρας και όχι γυναίκα, Έλληνας και όχι βάρβαρος, άνθρωπος και όχι ζώο» Βλ. Διογένους Λαερτίου, Βίοι Φιλοσόφων, 1, 33, παρόμοια με τους Εβραίους, που σε πρωϊνή τους προσευχή ευχαριστούν τον Θεό που δεν τους έκανε γυναίκα

Mεγάλοι φιλόσοφοι όπως ο Πλάτων  την θεωρούσαν κατώτερη ως προς την αρετή: «Ἡ θήλεια φύσις πρὸς ἀρετὴν χείρων ἐστι τῆς τῶν ἀρρένων»Βλ. Πλάτωνος, Νόμοι, 781b, αν και στην Πολιτεία του την εξισώνει με τον άνδρα. Ο Αριστοτέλης επαυξάνει, λέγοντας: «Τὸ ἄρρεν πρὸς τὸ θῆλυ φύσει, τὸ μὲν κρεῖττον τὸ δὲ χεῖρον» Βλ. Αριστοτέλους, Πολιτικά Α΄, 5, 13.

Ο Αριστοφάνης την παρουσιάζει υποτιμώντας την, ως το πιο ακαταμάχητο θηρίο: Βλ. Αριστοφάνους, Λυσιστράτη, 1014.

Ο Πλάτων, πιστεύοντας στη μετενσάρκωση, θεωρεί ότι είναι η τελευταία τιμωρία να γίνεις γυναίκα: «όποιος όμως άνδρας αποτύχει σε αυτά (να ζήσει μέσα στη δικαιοσύνη), θα μεταμορφωθεί κατά τη δεύτερη γέννησή του σε γυναίκα» Βλ. Πλάτωνος, Τίμαιος, 42b.

 Στον Οἰκονομικὸ του Ξενοφώντα επισημαίνεται για τη γυναίκα: Έπρεπε να βλέπει όσο γινόταν λιγότερο, να ακούει όσο γινόταν λιγότερο, και να κάνει όσο γινόταν λιγότερες ερωτήσεις Βλ. Ξενοφώντος, Οικονομικός,7, 5, ενώ ο Κριτόβουλος παραδέχεται ότι ελάχιστοι είναι αυτοί, με τους οποίους συζητά λιγότερο, από ό,τι με την ίδια του τη γυναίκα Βλ. Ξενοφώντος, Οἰκονομικός, 3, 12-13.

Ο Μένανδρος δεν υπολείπεται υποτιμητικών χαρακτηρισμών: Φύτρο κακό είναι η γυναίκα στη ζωή, αλλά σαν αναγκαίο κακό την αγοράζουμε. Επιπλέον, ότι φορτίο δεινών είναι η γυναίκα για τον άνδρα, ότι τα τρία κακά είναι πυρ, γυνή και θάλασσα, Βλ. Μενάνδρου, Γνῶμαι Μονόστιχοι, 316.

Και καταλήγει με τις τρομερές θέσεις, «εκτός απ’ αυτήν που σε γέννησε, να μην αγαπήσεις άλλη» Βλ. Μενάνδρου, Γνῶμαι Μονόστιχοι, 656, ότι πολλοί βρήκαν τη δυστυχία εξαιτίας των γυναικών, αφού όλες είναι αρχιτέκτονες κακών, ότι δεν πρέπει να την πιστεύεις μήτε αν πεθάνει, ότι είναι καλύτερα να την κηδεύεις, παρά να την παντρεύεσαι Πρβλ. Μενάνδρου, Γνῶμαι Μονόστιχοι, 145.

Αλλά ο Αντιφάνης την εμπιστεύεται σε ένα πράγμα: «πως αν πεθάνει, δεν θα ξαναζήσει. Σε τίποτε άλλο δεν της έχω εμπιστοσύνη, ώσπου να πεθάνει» Βλ. Αθήναιου, Δειπνοσοφιστής Β΄, 132.

     Κατά τον Ευριπίδη, «Άπιστο είναι το γυναικείο φύλο, πλάσμα μισητό» και ότι δεν έπρεπε ο Δίας να κάνει να γεννιόνται οι άνθρωποι από γυναίκα» Βλ. Ευριπίδου, Ἱππόλυτος, 616. Ζητά να αφανιστούν, ότι πρέπει όλα να τα συγχωρεί στον άνδρα Βλ. Ευριπίδου, Ἠλέκτρα, 1052. Πρότυπο βέβαια σε όλα αυτά είχαν τον ίδιο το Δία, που ενώ αυτός απαιτούσε σεβασμό στον θεσμό του γάμου από την Ήρα, σκοτώνοντας τους επίδοξους εραστές της, την ίδια στιγμή την απατούσε με θνητές. Ο Απόλλων, ο Διόνυσος, η Άρτεμη, αλλά και η Αθηνά δεν ήταν παιδιά της Ήρας.

      Κατά τον Παλλαδά δε «Κάθε γυναίκα είναι χολή. Δύο στιγμές καλές χαρίζει: τη μια στον νυφικό θάλαμο και την άλλη στον θάνατό της», Βλ. Παλλαδά Αλεξανδρέως, Σκωπτικά επιγράμματα, XIβ,381,παραλλάσσοντας εμφανώς τον Ιππώνακτα, Βλ. Ιππώνακτος απ. 62: «δύ’ ἡμέραι γυναικός εἰσιν ἥδισται, ὅταν γαμῇ τις κακφέρει τεθνηκυῖαν».

     Εύκολο ήταν το διαζύγιο στον άνδρα. Ένας άνδρας της Αρχαίας Ελλάδας έχει πάντα το δικαίωμα να διώξει τη γυναίκα του και όταν ακόμη δεν έχει τίποτε (μοιχεία, ανικανότητα) να την κατηγορήσει, ακόμα κι ενώ αυτή είναι σε εγκυμοσύνη. Απλώς πρέπει να επιστρέψει πίσω  την προίκα, την οποία του έδωσαν οι γονείς της. Αυτή ήταν η μοναδική υποχρέωσή του. Η γυναίκα, επίσης, έχει τυπικά δικαίωμα να ζητήσει διαζύγιο, όχι όμως για μοιχεία (διότι οι Αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν πως μόνο ο άντρας έχει τέτοιου είδους ελευθερία),

       Πολυγαμία δεν είναι μόνο στο Ισλάμ ήταν και στην αρχαία Ελλάδα: Ο Δημοσθένης υποστηρίζει ότι οι Αθηναίοι είχαν τριών ειδών γυναίκες: « τις μεν εταίρες για την ηδονή, τις παλλακίδες για την φροντίδα του σώματος και τις νόμιμες γυναίκες για την γνήσια παιδοποιία» Βλ. Δημοσθένους, Κατὰ Νεαίρας, 122.

       Τελικά φαίνεται ότι ο ερχομός του Χριστιανισμού στην ιστορία έφερε τη μεγάλη ανατροπή με την περίφημη θέση του«Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ» Γαλάτας γ,23, που ήταν τελείως αντίθετη με τις φιλοσοφικές αντιλήψεις της αρχαιότητας αλλά και με τις ισλαμικές και ινδουιστικές θέσεις σήμερα. Αλλοίμονο στη  γυναίκα αν δεν είχαμε την έλευση του Χριστιανισμού στην ιστορία.

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩN

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩ · 13 ΙΑΝ. 2019

     5/5 (1)

13 Ιανουαρίου 2019, 08:05
Ανοικτή επιστολή με την οποία αναλύουν τα γκρίζα σημεία της συμφωνίας για το «Μακεδονικό», στέλνουν 12 καθηγητές Πανεπιστημίου. Στην επιστολή που δημοσιεύει το in.gr οι πανεπιστημιακοί αναφέρονται στο όνομα «Βόρεια Μακεδονία», στα λάθη της ελληνικής διπλωματίας και στις αντιφάσεις της εξωτερικής πολιτικής.

Αναλυτικά η επιστολή έχει ως εξής:
Η δημόσια συζήτηση για την αποδοχή και την αναγκαιότητα της συμφωνίας των Πρεσπών μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ περιλαμβάνει τρεις βασικές ανακρίβειες, οι οποίες πρέπει να αποκατασταθούν.
Το αδιέξοδο της διπλωματίας δεν οφειλόταν στην έλλειψη τόλμης ή ευφυΐας. Για 25 χρόνια το βάρος των διαπραγματεύσεων έπεσε στην εξεύρεση μιας μικτής ονομασίας, η οποία θα χαρακτήριζε και τη νέα χώρα και το έθνος που την κατοικεί και τη γλώσσα που ομιλείται, βάσει της αντίληψης ότι οι λαοί δίνουν την ονομασία τους στις χώρες και τις γλώσσες και όχι το αντίστροφο.

Αυτή ήταν η κόκκινη γραμμή τής ελληνικής διπλωματίας και από πουθενά δεν προκύπτει ότι υπήρξε ποτέ διαφορετική προσέγγιση. Δεν μπορούσε να την παραβλέψει καμιά κυβέρνηση, διότι, ασχέτως των επιστημονικών προσεγγίσεων, η ιστορία αποτελεί, πέρα από κάθε αμφιβολία, τη ραχοκοκαλιά του ελληνικού έθνους και θέμα εξαιρετικά μεγάλης ευαισθησίας στον ελληνικό Βορρά, στην ελληνική Μακεδονία.

Η πραγματικότητα αυτή δεν ανατρέπεται ούτε αναθεωρείται με συνοπτικές διαδικασίες. Η Αθήνα δεν μπορούσε να αναγνωρίσει ένα μακεδονικό έθνος δίπλα στον δικό της μακεδονικό πληθυσμό, ασχέτως της ονομασίας του γειτονικού κράτους, για την οποία πάντοτε υπήρχαν προτάσεις και συζητήσιμες λύσεις.

Δεν είναι έντιμος συμβιβασμός
Η συμφωνία των Πρεσπών δεν αποτελεί έναν έντιμο συμβιβασμό. Στην προσπάθειά να προφυλαχθεί –και όχι να καταπολεμηθεί, όπως μερικοί πιστεύουν–, το εθνικό αφήγημα και των δύο κρατών, εντέλει υπονομεύθηκε ανεπανόρθωτα το προβεβλημένο αντίδωρο των Σκοπίων στην Αθήνα, δηλαδή η μικτή ονομασία erga omnes. Εφόσον, κατά το περίφημο 7ο άρθρο, με τον όρο «Μακεδονία» νοείται και η επικράτεια της ΠΓΔΜ, η διεθνής ονομασία «Βόρεια Μακεδονία» θα συνυπάρχει χωρίς αντιρρήσεις με τη σκέτη «Μακεδονία», την οποία ουδόλως θα επισκιάσει.

Εξάλλου, η ελληνική παραδοχή πως με το επίθετο «μακεδονικός –ή –ό» μπορούν να προσδιορίζονται «η γλώσσα, ο πληθυσμός και τα χαρακτηριστικά του, με τη δική τους ιστορία, πολιτισμό και κληρονομιά», συνιστά –για όσους πολιτικούς και εμπειρογνώμονες δεν το έχουν καταλάβει ακόμη– άμεση αναγνώριση από την Αθήνα μιας εθνότητας, που ονομάζεται «μακεδονική». Σε έναν κόσμο, όπου η άγνοια ιστορίας και γεωγραφίας είναι ο κανόνας, η ονομασία υπηκοότητας και εθνότητας συνάμα ως «μακεδονικών», δίνει στους γείτονες, εμμέσως πλην σαφώς, ασχέτως των όρων της συμφωνίας περί αρχαιότητας, απεριόριστη πρόσβαση στη μακεδονική κληρονομιά συνολικά και μάλιστα με την υπογραφή μας.

Είναι διάσπαση
Η συμφωνία των Πρεσπών δεν αποτελεί ουσιαστική συμβολή στην προσέγγιση των δύο γειτονικών λαών. Δεν επιλύει τη διαφωνία. Προσπαθώντας να δώσει ίσο βάρος σε δύο απολύτως αντιφατικές ιστορικές εκδοχές, παραβιάζει την κοινή λογική, αφού αναγνωρίζει ότι αμφότερες είναι κατ’ όνομα «μακεδονικές». Η συνωνυμία αυτή δεν αποτελεί επωφελή λύση, γι’ αυτό και την αντιμαχόμασταν ανέκαθεν. Εύκολα εκλαμβάνεται ως διάσπαση μιας και μοναδικής μακεδονικής ιστορικής ενότητας, ενώ ο εθνικός προσδιορισμός των «Βορείων» αναπόφευκτα υπερισχύει του τοπικού των «Νοτίων». Αφελής ήταν η αντίληψη των εμπνευστών της ότι οι δύο «αλήθειες» θα μπορούσαν να περιοριστούν και να ισχύουν μόνον μέσα στις αντίστοιχες επικράτειες.
Όπως προκύπτει από τις συνεχείς δηλώσεις των πολιτικών της ΠΓΔΜ, τα πρόσωπα αυτοπροσδιορίζονται εντός και εκτός της χώρας όπου διαμένουν με τον τρόπο που επιθυμούν. Επιπλέον, η ιστορία δείχνει ότι οι δύο εκδοχές δεν μπορούν να στεγανοποιηθούν μεταξύ τους. Η ελληνική εκδοχή της αρχαίας μακεδονικής ιστορίας αφορά και γεωγραφικό τμήμα της ΠΓΔΜ, ενώ, από την άλλη, οι λεγόμενοι «Αιγαιάτες» πολιτικοί πρόσφυγες και οι απόγονοί τους δεν πρόκειται να αποκηρύξουν τη δική τους ιστορική εκδοχή για τις «χαμένες πατρίδες» τους, όπως προκύπτει από τη διατύπωση του άρθρου 36 στο αναθεωρημένο Σύνταγμα της ΠΓΔΜ. Κοντολογίς η συζήτηση περί ιστορίας και ταυτοτήτων εντός του πλαισίου της συμφωνίας είναι ατελέσφορη και ασύμφορη.
Σφετερισμός
Όλα αυτά, ασχέτως των συναισθημάτων που προκαλούν, δεν είναι οι κύριοι λόγοι που είμαστε αντίθετοι στη συμφωνία των Πρεσπών. Είμαστε αντίθετοι όχι γιατί η υπογραφή του υπουργού των Εξωτερικών αδυνατεί να αποτρέψει με πειστικό τρόπο τον σφετερισμό ευαίσθητων ιστορικών δεδομένων, αλλά γιατί επιτρέπει ρητά αυτόν τον σφετερισμόˑ όχι γιατί αδυνατεί να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα, αλλά γιατί καταφεύγει σε λογικούς ακροβατισμούς, ώστε να μας πείσει πως το πέτυχε. Είμαστε αντίθετοι όχι γιατί η ελληνική κυβέρνηση διαπραγματεύθηκε, αλλά γιατί αδυνατεί να κατανοήσει ποια πράγματα είναι αδιαπραγμάτευτα. Αδυνατεί να κατανοήσει την ευαισθησία των πολιτών της για την ιστορική τους κληρονομιά, μιαν ευαισθησία που νοηματοδοτείται σε πολλές συνταγματικές διατάξεις και έρχεται ως συνέπεια δύο αιώνων δημόσιας εκπαίδευσης.

Είμαστε αντίθετοι, τέλος, λόγω της ασυνέπειας σε μια εθνική γραμμή, η οποία προσδιόρισε την εσωτερική πολιτική και τη διεθνή θέση τής χώρας για 25 χρόνια με τεράστιο κόστος, σε μια γραμμή η οποία συστράτευσε σχεδόν το σύνολο της κοινής γνώμης.

Κι αν το πρόβλημα είχε «κακοφορμίσει», όπως έγραψε πρόσφατα ο τ. υπουργός των Εξωτερικών, ποιος αποφάσισε ότι ο «ακρωτηριασμός» ήταν η δέουσα λύση για την Ελλάδα; Το κράτος μας αντιφάσκει με τον εαυτό του, χωρίς να προτείνει μια βιώσιμη εναλλακτική λύση, ενώ η κυβέρνηση έχει εναποθέσει τη δυναμική της συμφωνίας στις μελλοντικές επιλογές των Σκοπίων.

Βασίλης Κ. Γούναρης, Α.Π.Θ.
Μάνος Καραγιάννης, King’s College London.
Σταύρος Κάτσιος, Ιόνιο Πανεπιστήμιο.
Ιωάννης Σ. Κολιόπουλος, Α.Π.Θ.
Κώστας Α. Λάβδας, Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Δημήτρης Ξενάκης, Πανεπιστήμιο Κρήτης.
Δημήτρης Σκιαδάς, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.
Άγγελος Συρίγος, Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Μιχάλης Ι. Τσινισιζέλης, Ε.Κ.Π.Α.
Κώστας Υφαντής, Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Ι. Κ. Χασιώτης, Α.Π.Θ.
Ευάνθης Χατζηβασιλείου, Ε.Κ.Π.Α.